Hirokazu Koreeda

Hirokazu Koreeda („Złodziejaszki”) napisał ten film po śmierci matki i przyznaje, że upamiętnił tu wiele jej zachowań. Film jest tak minimalistyczny, a przy tym ciepły, że przypomina dzieła japońskiego mistrza Yasujirō Ozu. Po seansie sięga się po telefon i dzwoni do rodziców. — Letni dzień, rodzinny dom nad morzem. Wszyscy Yokoyamowie zjeżdżają się tam co roku w rocznicę śmierci najstarszego syna. Junpei utonął, ratując obcego chłopca. Drugi syn, Ryota, konserwuje obrazy, ale nie najlepiej mu idzie. Rodziców nigdy nie przekonała też jego żona, wdowa z małym synem. Co roku matka zaprasza też tamtego uratowanego chłopca, dziś już dorosłego.

Hirokazu Koreeda („Złodziejaszki”) nie mówi po koreańsku, ale i tak nakręcił film w tym języku. Song Kang-ho („Parasite”) jako pierwszy Koreańczyk w historii wyjechał z Cannes z nagrodą aktorską. Oszuści kradną porzucone niemowlę i szukają rodziców, którzy za nie zapłacą. A my kibicujemy. — Pewnej deszczowej nocy kobieta zostawia niemowlę przy kościelnym oknie życia i odchodzi. Dwaj mężczyźni, którzy tam pracują, zabierają chłopca, zanim ktokolwiek go zarejestruje. Rano kobieta wraca i zamiast na policję wsiada do ich furgonetki. Cała trójka jeździ po kraju i szuka pary, która mogłyby za dziecko zapłacić. Obserwują ich dwie policjantki. — Najlepszy aktor (Song Kang-ho) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Najlepszy film międzynarodowy | Festiwal Filmowy w Monachium | 2022

Kore-eda („Złodziejaszki”) reżyseruje nagrodzony w Cannes scenariusz. Ten sam tydzień, trzy razy: oczami matki, nauczyciela i dziecka. Matka jest pewna, że syna skrzywdził wychowawca, ale ta historia jest bardziej skomplikowana. W tle jedna z ostatnich w życiu kompozycji Ryuichiego Sakamoto. — Saori wychowuje syna sama. Zaczyna zauważać zmianę w zachowaniu Minato i znajduje na nim ślady obrażeń, których nie umie wytłumaczyć. Z tego, co mówi chłopiec, wynika, że winny jest jego wychowawca. Idzie z tym do szkoły. Chłopiec czegoś jednak nie powiedział. — Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Cannes | 2023 Queer Palm | Festiwal Filmowy w Cannes | 2023 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2023

Morderstwo oglądasz w pierwszej minucie, a potem przez dwie godziny nie dajesz wiary własnym oczom. Hirokazu Koreeda nakręcił ten dramat sądowy rok przed sukcesem „Złodziejaszków” w Cannes. Morderca przyznał się do winy, ale wciąż zmienia zeznania. Czy sprawiedliwość to sprawa dla administracji? — Prawnik podejmuje się obrony człowieka oskarżonego o morderstwo i kradzież. Mężczyzna przyznał się już do winy, a za czyn grozi kara śmierci, więc nie ma tu czego wygrywać. Tylko że im głębiej prawnik wchodzi w sprawę, tym mniej jest pewien, że jego klient rzeczywiście zabił. — Nominacja – Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2017 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2017

Złota Palma w Cannes, ale w Japonii zarzucano reżyserowi, że tym filmem przynosi krajowi wstyd. Rodzina, która kradnie w sklepach, żeby móc się utrzymać, przygarnia cudze dziecko i okazuje się to najlepszą rzeczą, jaka je spotkała. — Po kolejnej drobnej kradzieży mężczyzna i jego syn spotykają na mrozie małą, wyraźnie zziębniętą dziewczynkę. Początkowo niechętna żona złodziejaszka w końcu godzi się nią zaopiekować i przyjąć ją w ich domu. Rodzina jest biedna i z trudem wiąże koniec z końcem, ale żyje zgodnie i szczęśliwie. Tak jest aż do dnia, w którym coś idzie nie tak. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2019 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019

Hirokazu Kore-eda („Złodziejaszki”) nie zna francuskiego, ale i tak wyreżyserował w tym języku Catherine Deneuve i Juliette Binoche. Dla gwiazdy kina naga prawda jest po prostu nieciekawa. Problem tkwi w tym, że kłamie także o życiu córki. Celna, zabawna i bezpretensjonalna rzecz o rodzinie. — Fabienne od pięćdziesięciu lat jest gwiazdą francuskiego kina i właśnie wydała swoje pamiętniki. Jej córka Lumir, scenarzystka, przylatuje z Nowego Jorku wraz z mężem i małą córeczką. Czytając książkę, Lumir odkrywa, że matka kłamie o jej dzieciństwie: opisane są w niej szkolne bramy, pod którymi jej matka nigdy nie stała, oraz szkolne przedstawienie, na które nigdy nie przyszła. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2019

Fabularny debiut Koreedy, pokazywany na festiwalu w Wenecji, gdzie otrzymał nagrodę za zdjęcia. Wcześniej reżyser robił wyłącznie dokumenty telewizyjne, co wpłynęło na styl obserwacji bohaterów. Kobieta w domu nad zimowym morzem poszukuje sensu po bolesnej stracie. — Osaka. Yumiko była jeszcze dzieckiem, gdy babcia wyszła z domu, żeby wrócić na Sikoku i tam umrzeć. Babci nikt później nie odnalazł. Lata później Yumiko znalazła szczęście. Ma męża, Ikuo, i małego synka. Pewnej nocy Ikuo idzie torami do domu i ginie pod pociągiem, a nikt nie umie powiedzieć, co tam robił. Swatka znajduje jej wdowca na półwyspie Noto, więc pakuje dziecko i wyjeżdża. — Najlepsze zdjęcia | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1995 Nagroda OCIC – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1995

A co, gdyby z całego życia można było zachować tylko jedno wspomnienie? Koreeda zadał to pytanie pięciuset osobom i ich odpowiedzi połączył z fabułą o urzędowych zaświatach. Japoński tytuł „Wandafuru raifu” nawiązuje do filmu Capry „To wspaniałe życie”. Ty też zaczniesz się zastanawiać. — Po śmierci początkowo trafia się do skromnego urzędu. Zmarli zjawiają się tam w poniedziałek rano. Każdy dostaje swój pokój oraz jedno zadanie: ma wybrać z całego życia jedno wspomnienie, które zachowają na całą wieczność. Mają na to kilka dni. To, co wybiorą, zostanie odtworzone, sfilmowane i pokazane im na ekranie, a cała reszta pamięci zniknie. Wybór nie jest prosty. — Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 1998