Walter Salles

Adaptacja kultowej powieści Jacka Kerouaca. Walter Salles („Dzienniki motocyklowe”) pokazuje pokolenie beatników przez pryzmat poezji, narkotyków i jazzu. Niekończąca się droga przez Amerykę czaruje niepewnością jutra. Na ekranie młodość: Sam Riley, Garrett Hedlund, Kristen Stewart, Amy Adams. — Koniec lat czterdziestych. Sal jest młodym pisarzem, który jeszcze nic nie napisał. Z Denver przyjeżdża Dean Moriarty – były więzień z nastoletnią żoną, samochodem i bez żadnych pieniędzy. Razem ruszają w drogę na drugi koniec Ameryki. Towarzyszą im jazz i narkotyki. Sal wszystko zapisuje. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2012

Podróż przez Brazylię zrzędliwej staruszki i rezolutnego chłopca. Zgorzkniała emerytka marzy o spokoju, a los daje jej dziecko pod opiekę. Walter Salles („I’m Still Here”) dostał za ten film Złotego Niedźwiedzia, Złoty Glob i nominację do Oscara, tym samym kierując oczy świata na kino brazylijskie. — Rio de Janeiro, hala głównego dworca. Emerytowana nauczycielka Dora rozstawia swój stolik i odpłatnie pisze listy za ludzi, którzy nie umieją pisać sami. Pewnego dnia kobieta dyktuje list do ojca swojego małego syna i chwilę później ginie pod kołami autobusu. Chłopiec zostaje sam, a Dora niechętnie rusza z nim na poszukiwania ojca. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Fernanda Montenegro) | Oscary | 1999 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1999 Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Najlepsza aktorka (Fernanda Montenegro) | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Nagroda Jury Ekumenicznego | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 1999 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1999 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 1998 Złota Żaba | Camerimage | 1998

Heroiczna walka kobiety z dyktaturą wojskową w Brazylii wydarzyła się naprawdę. W 2025 roku Walter Salles dostał za ten film Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego. Eunice Paivę grają dwie aktorki: młodszą wersję gra Fernanda Torres, zaś starszą – jej matka, Fernanda Montenegro. — Rio de Janeiro, grudzień 1970 roku. Rubens Paiva, były poseł odsunięty od polityki po zamachu stanu, mieszka niedaleko plaży z żoną Eunice i piątką dzieci. Po cichu pomaga ludziom wyjechać z kraju. W styczniu do domu wchodzą uzbrojeni mężczyźni i zabierają go na przesłuchanie. Później przychodzą po Eunice i jej nastoletnią córkę – Eunice trafia do celi na dwanaście dni, w czasie których nikt nie chce jej powiedzieć, gdzie jest mąż. Po powrocie podejmuje walkę o prawdę. — Najlepszy międzynarodowy film pełnometrażowy | Oscary | 2025 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2025 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Fernanda Torres) | Oscary | 2025 Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2024 Najlepsza aktorka w dramacie (Fernanda Torres) | Złote Globy | 2025 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2025