Doinel i Truffaut

Gdy Truffaut był chłopcem, ojciec oddał go w ręce policji. Lata później zrobił z tego film. Do głównej roli wybrał Jeana-Pierre’a Léauda, który nie uczył się kwestii, tylko mówił swoimi słowami. Z każdym batem widzimy, jak okrutne może być dzieciństwo. — Pierwsze spotkanie z Antoine’em Doinelem – niesfornym chłopcem, który dorasta w ciasnym paryskim mieszkaniu. Wagaruje, kradnie, znęca się nad nim nauczyciel, a rodzina go nie rozumie. Po aresztowaniu spędza noc w celi z prostytutkami i złodziejami. Sąd wysyła go do poprawczaka. Antoine ucieka w poszukiwaniu wolności. — Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1960 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1959 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1961 Nominacja – Najbardziej obiecujący debiutant w rolach pierwszoplanowych (Jean-Pierre Léaud) | BAFTA | 1961

Truffaut w najlżejszym i najzabawniejszym wydaniu. Hymn na cześć romansów, które tak samo uskrzydlają, jak i rozbijają na kawałki. Kolejny rozdział z życia Antoine’a Doinela jest nieprzyzwoicie czarujący i pełen filmowych odniesień. — 1968 rok, Paryż. Antoine właśnie wyszedł z wojska. Próbuje przyzwyczaić się do dorosłości, ale nie idzie mu to najlepiej – ani w pracy, ani w miłości. Zostaje zatrudniony jako prywatny detektyw. Zakochuje się bez pamięci w starszej od siebie żonie handlarza butami. Christine, dawnej dziewczyny, też jeszcze nie odpuścił. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1969 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1969

Pamiętasz małego Antoine’a Doinela z filmu Truffauta „Czterysta batów”? No to urósł. I okazuje się, że dorastanie średnio wychodzi wiecznemu chłopcu. Z ekranu płynie melancholia – słodko-gorzka, chwilami naprawdę zabawna, czasem wzruszająca. — Antoine Doinel jest mężem uroczej Christine. Mieszkają w paryskiej kamienicy, w której sąsiedzi wiedzą wszystko o wszystkich. Antoine nie ma stałej pracy: farbuje kwiaty, steruje modelami statków w basenie. Christine spodziewa się ich pierwszego dziecka. Wtedy Antoine poznaje Kyoko, młodą Japonkę. I coraz częściej wraca późno do domu. Czwarty film Truffauta o postaci Antoine’a Doinela z „Czterystu batów”.

Pożegnanie z Antoine’em Doinelem, alter ego samego François Truffauta. Momenty z przeszłości bohatera, który zawsze walczył, wierzył i poszukiwał miłości. Był on bohaterem kina Truffauta w pięciu filmach, które powstały w ciągu dwudziestu lat. — Antoine Doinel wraca po raz ostatni. Jego małżeństwo przetrwało pierwszą niewierność, ale w końcu doszło do rozwodu. Antoine pracuje jako redaktor tekstów, nareszcie wydał swoją autobiograficzną powieść i zakochuje się w sprzedawczyni płyt. Spotyka też Colette, miłość z czasów młodości, z którą podczas podróży pociągiem czyta swoją książkę. Colette i była żona odegrają kluczową rolę w jego drodze do szczęścia. — Najlepsza muzyka | Nagrody Cezara (Cezary) | 1980 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1979