LGBTQ+

Oscar dla najlepszego dokumentu i Nagroda Jury festiwalu Sundance. Kilka dni po wygranych wyborach Harvey Milk nagrał taśmę do odtworzenia tylko wtedy, gdyby go zamordowano. Rok później taśmę odtworzono. Lata później Gus Van Sant stworzył fabularyzowaną wersję tej historii z Seanem Pennem. — San Francisco, początek lat siedemdziesiątych. Harvey Milk otwiera sklep fotograficzny przy Castro Street, startuje w wyborach na radnego i przegrywa. Próbuje ponownie i ponownie przegrywa. Udaje się za czwartym razem. Zostaje pierwszym jawnie gejowskim politykiem wybranym na urząd w Kalifornii. Niecały rok później ginie od kul w ratuszu, a strzelec staje przed sądem. — Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 1985 Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 1985

Almodóvar założył własną firmę produkcyjną, żeby ten film należał do niego. Mężczyzna wdaje się w romans z Antoniem Banderasem, ten odbiera to jako obietnicę i chce do niego dotrzeć przez jego siostrę. Mroczny trójkąt, przemoc i obsesja. Tu hamulce nie istnieją. — Reżyser Pablo właśnie rozstał się z kochankiem, który wyjechał. Ma krótki romans z Antoniem, a on traktuje ich relację dużo poważniej. Siostra Pabla, Tina, jest aktorką z przeszłością. Antonio popada w niebezpieczną obsesję. — Teddy Award | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1987

We wrześniu 1996 Wong Kar-Wai poleciał do Buenos Aires na sześciotygodniowy plan zdjęciowy. W grudniu wciąż kręcił. Dwóch mężczyzn z Hongkongu jedzie na drugi koniec świata, żeby naprawić swój związek, ale rozstaje się po drodze. Kochają się, nienawidzą – i tak na przemian. — Para mężczyzn jedzie na wakacje do Argentyny, ale rozstaje się w trakcie podróży. Żadnego z nich nie stać na powrót. Jeden zatrudnia się jako portier w barze i wynajmuje mały pokój. Drugi spędza noce z kim popadnie, aż pewnego dnia staje zraniony w drzwiach byłego partnera. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997 Najlepszy aktor (Tony Leung Chiu-wai) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor (Leslie Cheung) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Chang Chen) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1998 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 1998

Jedyny film nominowany naraz do Oscara za animację, dokument i film międzynarodowy. Reżyser Jonas Poher Rasmussen i Afgańczyk Amin poznali się w duńskim miasteczku jako nastolatkowie. Po latach Amin opowiada o swojej przeszłości, ale nie chce pokazać twarzy – dlatego cała historia jest animowana. — Współczesna Kopenhaga. Pochodzący z Afganistanu Amin Nawabi, wykładowca po trzydziestce, właśnie szykuje się do ślubu z partnerem. Nikt nie wie, jak naprawdę dotarł do Danii. Nawet jego przyszły mąż. Zgadza się opowiedzieć staremu przyjacielowi historię swojej drogi. Jej początek jest w Kabulu. Pewna rodzina musi zostawić cały swój świat. — Nominacja – Najlepszy międzynarodowy film pełnometrażowy | Oscary | 2022 Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 2022 Nominacja – Najlepszy film animowany | Oscary | 2022 Grand Prix Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 2021 Nagroda Grand Prix Bank Millennium | Millennium Docs Against Gravity | 2021 Nominacja – Najlepszy film animowany | Złote Globy | 2022 Najlepszy europejski film dokumentalny | Europejskie Nagrody Filmowe | 2021 Najlepszy europejski film animowany | Europejskie Nagrody Filmowe | 2021 Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Annecy | 2021

Almodóvar w zakonie. Piosenkarka po śmierci kochanka ukrywa się w klasztorze. Tam jedna siostra bierze LSD, druga pisze szmatławe powieści pod pseudonimem, trzecia ma tygrysa. Każda z nich chce gdzieś przynależeć. — Kochanek piosenkarki umiera z przedawkowania. Ona potrzebuje zniknąć. Wybiera klasztor. Siostry ze zgromadzenia, które przyjmuje upadłe kobiety, też upadły całkiem nisko. Matka przełożona nie kryje radości z jej przyjazdu.

Zajrzyj z nami do hollywoodzkiej szafy. Sto lat pokazywania (albo ukrywania) gejów i lesbijek na ekranie. Twórcy puszczają te sceny ludziom, którzy je pisali i grali. Co wolno było pokazać wprost, co trzeba było zaszyfrować, a co po cichu wycięto. — Od kina niemego po połowę lat dziewięćdziesiątych geje i lesbijki są w Hollywood wszędzie. Pojawiają się na ekranie głównie jako żart, czarny charakter, trup w trzecim akcie. Przez trzydzieści lat kodeks produkcyjny zakazuje nawet określania wprost ich seksualności. Ludzie amerykańskiego kina oglądają swoje sceny jeszcze raz i odsłaniają o nich całą prawdę. — Nagroda Teddy dla najlepszego filmu dokumentalnego | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1996 Nagroda Wolność Wypowiedzi | Festiwal Filmowy Sundance | 1996 Nominacja - Nagroda Truer Than Fiction | Nagrody Independent Spirit | 1997

Neil Jordan reżyseruje magnetycznego Cilliana Murphy’ego w filmie, który miesza ekscentryzm i realizm. Kitten wyjeżdża do Londynu, żeby odnaleźć matkę, której nigdy nie widziała. Wokół wybuchają bomby, ale ona ani myśli zamienić się w tragedię. — 1958 rok. W małym irlandzkim miasteczku ktoś zostawia niemowlę na progu plebanii. Mieszka tam ksiądz – ojciec dziecka. Dwadzieścia lat później Kitten jedzie do Londynu szukać matki, której nigdy nie widziała. Prawie nie zwraca uwagi na wybuchające wokół niej bomby. — Nominacja – Najlepszy aktor w musicalu lub komedii (Cillian Murphy) | Złote Globy | 2006 Nominacja – Najlepszy aktor europejski (Cillian Murphy) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2006 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2006 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2006

Reporterka ma kamerę przytwierdzoną do głowy i strój od Jeana Paula Gaultiera. Obok niej naiwna charakteryzatorka, fotograf-podglądacz i morderca. To, co prywatne, w końcu i tak wyląduje na wizji. W swoim być może najbardziej ekstremalnym filmie Almodóvar nie prosi o aprobatę. — Kika zawodowo zajmuje się makijażem. Wierzy w każdą osobę, którą maluje. Jej chłopak jest fotografem i lubi podglądać. W tym samym domu mieszka jego ojczym, amerykański pisarz. W telewizji reporterka prowadzi program o najgorszych rzeczach, jakie się ludziom przydarzają. Na jutro potrzebuje kolejnej. — Najlepsza aktorka (Verónica Forqué) | Nagrody Goya | 1994

Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów oszczędności – za tyle powstał debiut Gusa Van Santa, oparty na wspomnieniach portlandzkiego poety ulicznego Walta Curtisa. Ciemne noce nabrzmiałe od nieodwzajemnionego pożądania. Obraz prekursorski wobec nowego kina queerowego. — Portland, dzielnica pijaków i szemranych typów. Walt stoi za ladą sklepu. Zakochuje się w Johnnym, młodym Meksykaninie, który ledwie mówi po angielsku, ten jednak od razu go zbywa. Walt ląduje za to w łóżku z kolegą Johnny'ego, Roberto, choć wciąż nie odpuszcza sobie Johnny'ego. Kiedy Roberto dostaje gorączki, Walt siedzi przy nim całą noc.

Prawo, które skazywało niemieckich mężczyzn za bycie gejem, obowiązywało do 1994 roku. W 1945 wyprowadzano ich z obozów prosto do celi. Franz Rogowski („Undine”) trafia do niej trzy razy. Jedynym stałym punktem w jego życiu jest współwięzień. Nagroda Jury w sekcji Un Certain Regard w Cannes. — Niemcy, 1945 rok. Hans wychodzi z obozu koncentracyjnego, ale trafia prosto do więzienia, bo wyroku za bycie gejem jeszcze nie odsiedział. Wróci tam jeszcze dwa razy w ciągu dwudziestu lat. Za każdym razem celę dzieli ze skazanym za morderstwo Victorem, który nie chce mieć z nim nic wspólnego. — Nagroda Jury – Un Certain Regard (sekcja) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021 Nominacja - Queer Palm | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Atenach | 2021 Najlepszy europejski operator | Europejskie Nagrody Filmowe | 2021 Najlepszy europejski kompozytor | Europejskie Nagrody Filmowe | 2021

Cekiny, chlor i gejowska drużyna waterpolo, w której historię wskakuje się na główkę. Reżyser Cédric Le Gallo opowiada tu o swojej społeczności. Bywa głośno, bywa – bardzo – nieprzyzwoicie, a na koniec i tak się człowiek wzruszy. — Matthias Le Goff, wicemistrz świata w pływaniu, dostaje karę za jedno zdanie powiedziane w telewizji na żywo: przez trzy miesiące ma trenować gejowską drużynę piłki wodnej. Drużyna szykuje się na Gay Games i nikt nie pytał jej członków o zdanie na temat nowego trenera. Czeka ich trzy miesiące w jednym basenie.

Ta bajka nie jest dla dzieci. Różowa, ręcznie rysowana australijska space-opera na Berlinale dostała Teddy Award, główną nagrodę queerową festiwalu. Błyskotliwa, pełna wdzięku i popkulturowych odniesień opowieść o budowaniu poczucia własnej wartości. — Planetą Clitopolis rządzą dwie królowe. Saira jest jej księżniczką, ale jako jedyna nie potrafi przywołać swojego labrysu. Wstydzi się tego i siebie. Straight White Maliens porywają jej byłą dziewczynę Kiki i żądają labrysu w zamian. Saira nigdy nie opuszczała planety. Kradnie statek i leci. — Teddy Award | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2025

Todd Haynes („Carol”) nakręcił melodramat Douglasa Sirka, którego sam Sirk nakręcić nie mógł ze względu na cenzurę lat 50. Wszystko, o czym wtedy można było tylko napomykać, teraz brzmi na głos i w kolorze. Julianne Moore w roli, która zdefiniowała jej karierę. — Hartford w stanie Connecticut, 1957 rok. Cathy Whitaker ma dom, męża, dzieci. Poważają ją wszyscy sąsiedzi z ulicy. Pewnego wieczoru zastaje Franka z innym mężczyzną. Jedyny człowiek, z którym może jeszcze o tym rozmawiać, to jej ogrodnik Raymond. Obserwuje ich całe miasto. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Julianne Moore) | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 2003 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2002 Najlepsza aktorka (Julianne Moore) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2002 Najlepsze zdjęcia | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2002 Srebrna Żaba | Camerimage | 2002 Najlepszy film | Nagrody Independent Spirit | 2003

Subtelny romans i symfonia na tkaniny z Maroka. Halim jest rzemieślnikiem i wyszywa ręcznie kaftany, a w jego warsztacie zaczyna pracować młody uczeń. Nikt nie mówi na głos, co się dzieje, ale wszyscy wiedzą. Nagroda FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard festiwalu w Cannes. — Mały zakład krawiecki w starej medynie. Halim ręcznie wyszywa tradycyjne kaftany. Uprawia rzemiosło, które wypierają maszyny. Jego żona Mina jest ciężko chora, a ich małżeństwo trzyma się na czułości i przemilczeniach. Do warsztatu przychodzi młody uczeń. — Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Vancouver | 2022 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Atenach | 2022

Gdy Levan Akin nakręcił „A potem tańczyliśmy”, skrajna prawica próbowała szturmować kina w Tbilisi. Z tym filmem przenosi się do Stambułu. Emerytowana nauczycielka i chłopak z sąsiedztwa szukają dziewczyny, która wyjechała z Gruzji i nigdy nie wróciła. Czułe kino drogi. Aż znowu chce się tańczyć. — Lia jest emerytowaną nauczycielką w Gruzji. Obiecała, że dowie się, co stało się z jej siostrzenicą Teklą. Achi, chłopak z sąsiedztwa, mówi jej, że Tekla przeprawiła się do Stambułu. Jadą razem i zaczynają pukać do drzwi w mieście, które połyka ludzi. Przygarniają ich transpłciowe kobiety. Tekla wydaje się bliżej niż kiedykolwiek. — Nagroda Teddy Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2024 Nominacja - Nagroda Publiczności sekcji Panorama | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2024 Nagroda Explore - Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Gandawie | 2024

Ikoniczny romans z Cate Blanchett i Rooney Marą. Boże Narodzenie 1952, elegancka kobieta zostawia rękawiczki na ladzie ekspedientki. Autorka pierwowzoru podpisała powieść pseudonimem i dostawała listy latami. Todd Haynes zrobił z książki film z sześcioma nominacjami do Oscara i Queer Palm w Cannes. — Nowy Jork, Boże Narodzenie 1952 roku. Therese pracuje za ladą sklepu z zabawkami w domu towarowym i marzy o fotografii. Elegancka Carol kupuje kolejkę i zostawia rękawiczki, a Therese odsyła je pocztą. Carol jest w trakcie rozwodu, a mąż chce odebrać jej córkę. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Cate Blanchett) | Oscary | 2016 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Rooney Mara) | Oscary | 2016 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2016 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2016 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2016 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 2016 Najlepsza aktorka (Rooney Mara) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2015 Queer Palm | Festiwal Filmowy w Cannes | 2015 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 2016 Złota Żaba | Camerimage | 2015

Film, który obejrzało w szkole ponad 46 tysięcy francuskich uczniów, podczas gdy konserwatyści wzywali do strajków. Zanim Céline Sciamma nakręciła „Portret kobiety w ogniu”, opowiedziała historię dziesięciolatki, która przedstawia się dzieciakom z nowego podwórka jako chłopiec. — Dziesięciolatka przeprowadza się z rodzicami i młodszą siostrą na przedmieścia Paryża. Próbuje zaprzyjaźnić się z jedyną dziewczynką w paczce samych chłopaków. Ta patrzy na krótko ostrzyżoną głowę, ubranie i sposób bycia – i bierze ją za chłopca. Tak będzie łatwiej. Reszcie też przedstawia się jako chłopak. — Nagroda Teddy | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2011

Reżyser dostaje scenariusz od dawnego kolegi ze szkoły. Znajduje w nim własne dzieciństwo, katolicki internat i księdza od chóru. Powinien przerwać lekturę, ale nie może. Gael García Bernal w roli wzorowanej na Ripleyu Alaina Delona. To być może najbardziej osobisty film Almodóvara. — Madryt, 1980. Reżyser Enrique Goded szuka tematu na film. Do jego biura wchodzi mężczyzna i zostawia scenariusz. Mówi, że jest chłopcem, w którym Enrique kochał się w szkole. Scenariusz opowiada o nich, katolickim internacie i ich księdzu. Enrique zaczyna czytać. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2005 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Goya | 2005 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004 Nominacja – Najlepszy film Unii Europejskiej | Nagrody Cezara (Cezary) | 2005 Nominacja – Najlepszy film europejski | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2005 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 2005

Dwaj przyjaciele spędzają cały dzień na plaży nudystów, układając scenariusz filmu. Tego samego, który właśnie obejrzysz. Bezkompromisowa komedia i bezwstydnie queerowy hymn do niekończącego się lata młodości. — Demostenes i Nikitas spędzają cały dzień na plaży nudystów. Rozmawiają o scenariuszu, który chcą napisać. Wciąż powraca w nim lato, w którym Demostenes przeżył rozstanie, i Carmen, pies należący do jego byłego. Im dłużej nad nim pracują, tym więcej mówią rzeczy, których żaden z nich nie zamierzał powiedzieć. — Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Salonikach | 2023

Niewinny, ale bezpruderyjny queer coming-of-age. Bohaterowie z krwi i kości: czytają, kłócą się i zakochują się nie w tych, w których trzeba. Częściowo autobiograficzna historia przyniosła André Téchiné cztery Cezary. Trudno o czulszy film o młodzieńczej sztafecie uczuć. — Francuski internat gdzieś na prowincji, jest rok 1962, wojna w Algierii dobiega końca. François dużo czyta i niczego o sobie jeszcze nie wie na pewno. Pewnej nocy do jego łóżka przychodzi Serge, syn rolnika, ale rano woli o tym nie pamiętać. Wkrótce chłopak zaczyna się kręcić koło Maïté. Tymczasem do szkoły przyjeżdża z Algierii starszy od nich Henri. Na wszystko jest wściekły. — Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Najbardziej Obiecująca Aktorka (Élodie Bouchez) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Najlepszy scenariusz | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 1994

W Wenecji nagrodę aktorską dostali Hugh Grant i James Wilby – dwie połowy jednego romansu. Powieść E.M. Forster skończył w 1914 roku, a film zrobił z niej dopiero James Ivory („Okruchy dnia”). Między dwoma studentami Cambridge wybucha uczucie, na które nie ma miejsca w przedwojennej Anglii. — Cambridge, rok 1909. Clive Durham wyznaje Maurycemu Hallowi, co czuje, i od razu prosi, żeby nie posuwali się dalej niż słowa. Tak się staje: ci kochankowie nigdy się nie dotykają. Po aresztowaniu jednego ze znajomych Clive się wycofuje i żeni. Maurycy zaczyna szukać lekarza, który go wyleczy. W wiejskim domu Clive’a gajowy zaczyna się mu mocniej przyglądać. — Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1988 Najlepszy aktor (Hugh Grant) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1987 Najlepsza muzyka oryginalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1987 Srebrny Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1987

Dawid Ogrodnik jako Daniel Rycharski. Gej, katolik, aktywista, chłopak ze wsi i artysta sztuk wizualnych. Nie zamierza rezygnować z żadnej części swojej tożsamości. Czy społeczeństwo jest gotowe pozwolić mu być w pełni sobą? Złote Lwy na festiwalu w Gdyni. — Polska wieś, tu wszyscy wszystkich znają. Daniel stąd pochodzi. Jest artystą i gejem – o tym nie wie prawie nikt. Ze swoim związkiem z Olkiem, chłopakiem z sąsiedztwa, kryje się przed całą okolicą. Kiedy nastolatka ze wsi odbiera sobie życie po miesiącach szykan, chce odprawić za nią drogę krzyżową. Mieszkańcy wsi nie przychodzą. Warszawskie galerie – owszem. — Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2021 Nagroda Odkrycie Roku | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2022

Penélope Cruz jako matka trojga dzieci w Rzymie lat siedemdziesiątych. W wieku 57 lat reżyser Emanuele Crialese, sam osoba trans, nakręcił częściowo autobiograficzny film o dorastaniu w niezgodzie z przypisaną płcią. Najstarsze z tych dzieci przypomina jego samego. — Rzym, początek lat siedemdziesiątych, nowe bloki na obrzeżach miasta. Clara przyjechała tu z Hiszpanii. Ma trójkę dzieci, które uwielbia, ale jej małżeństwo się rozpada. Mąż ma romans. Najstarsze dziecko państwa Borghettich ma dwanaście lat i przedstawia się obcym męskim imieniem. W domu też prosi, żeby właśnie tak je nazywać. Clara i Andrea dzielą podobną samotność. — Nominacja – Nagroda Queer Lion | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022

Niewiarygodni Joseph Gordon-Levitt i Brady Corbet (późniejszy reżyser „Brutalisty”) w historii o dziecięcej krzywdzie bez znieczulenia. Gregg Araki wymyślił młodym aktorom inny film i stosował triki, żeby trzymać ich z daleka od seksualnego kontekstu scen. Boleśnie autentyczny. — Latem roku 1981 Neil ma osiem lat i myśli, że to, co robił mu trener, jest oznaką miłości. Brianowi z jego drużyny pewnego ulewnego dnia urywa się pięć godzin z życia; budzi się w piwnicy z krwotokiem z nosa i nie umie sobie tego wytłumaczyć. Jako nastolatek uzna, że porwali go kosmici. Dziesięć lat później Brian jest pochłonięty obsesją UFO, a Neil sprzedaje się po barach. Brian trafia na starą fotografię drużyny i rozpoznaje chłopaka, który mu się śni. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2004 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Independent Spirit | 2006