Złote Palmy

Volker Schlöndorff dostał za ten film Złotą Palmę (ex aequo z „Czasem Apokalipsy”) i Oscara. Adaptacja powieści noblisty Güntera Grassa o chłopcu z bębenkiem w Wolnym Mieście Gdańsku. Daniel Olbrychski jako Jan Bronski, kochanek matki małego Oskara. Tu krzyk tłucze szkło. — Rzecz dzieje się w Wolnym Mieście Gdańsku w latach 20-tych XX wieku. W trzecie urodziny Oskar dostaje blaszany bębenek. Przy stole siedzą dorośli: matka Agnes, jej mąż Alfred i jej kuzyn Jan. Chłopiec przygląda się wszystkim po kolei i postanawia, że nigdy nie zostanie dorosłym. Nie ma zamiaru urosnąć ani o centymetr. Za oknem zaczynają powiewać flagi. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1980 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1979 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1980

Hipnotyzujący zdobywca Złotej Palmy. Obejrzyj ten film, gdy brakuje ci chęci istnienia. Kiarostami z samochodowej podróży potencjalnego samobójcy tworzy jeden z najbardziej przejmujących filmów o tym, co może skłonić nas do życia. Po tym seansie wiśnie smakują inaczej. — Pan Badii jeździ po wzgórzach pod Teheranem, zabiera przygodnych pasażerów i proponuje im pracę. Postanowił się zabić i potrzebuje kogoś, kto o świcie przyjdzie i zakopie jego ciało. Młody żołnierz ucieka. Kleryk odmawia. W końcu poznaje pracownika Muzeum Naturalnego, który z osobistych powodów zgadza się mu pomóc. I zaczyna mówić. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997

Michael Haneke poszukuje źródeł faszyzmu. Niemiecka osada z początku XX wieku. Kolejne wypadki w protestanckiej wsi wyglądają coraz mniej przypadkowo, ale nikt nie chce powiedzieć, kto za nimi stoi. Tymczasem dzieci wiedzą więcej, niż mówią. Złota Palma, Złoty Glob i gros innych nagród. — Protestancka wieś w północnych Niemczech, rok przed pierwszą wojną światową. Lekarz spada z konia, który potyka się o drut rozciągnięty w poprzek drogi. Później wypadków przybywa, ale wyjaśnień nie. Podejrzenia padają na mieszkańców, ale nikt nie chce mówić. Tymczasem wiejskie dzieci obserwują wszystko. Być może wiedzą więcej, niż dorośli są gotowi przyznać. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2010 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2010 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2009 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2009 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2010 Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2009 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2009 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2009 Najlepszy europejski scenarzysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2009

Wiara, rodzina i pytanie: skąd się tu wzięliśmy? Malick poprosił twórcę słynnego tunelu z „2001: Odysei kosmicznej”, żeby nakręcił narodziny wszechświata – użył farby, mleka i wody. Złota Palma w Cannes i wciąż gorące emocje. Albo się temu poddajesz, albo nie. Plus Brad Pitt. — Ameryka lat pięćdziesiątych. Jack jest najstarszym synem w domu, w którym ojciec wszystko poprawia, a matka wszystko wybacza. Z tego domu film raz po raz przenosi się ku historii narodzin wszechświata, pierwszym komórkom, dinozaurom. Dorosły Jack wciąż kłóci się z ojcem w myślach. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2011 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2012 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2012 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2012 Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2011

Steven Soderbergh nadal jest najmłodszym reżyserem ze Złotą Palmą – miał wtedy dwadzieścia sześć lat. James Spader i Andie MacDowell w filmie, który wciąż mówi coś ważnego o nas samych. Cztery osoby, jedna kamera wideo i intymne rozmowy. — Ann zwierza się terapeucie, że nie znosi dotyku męża. John w tym czasie sypia z jej siostrą Cynthią. Pewnego dnia wraca do miasta Graham, kolega Johna ze studiów, z kamerą w bagażniku. Na moment zatrzymuje się u nich w domu. Kiedy już ma własne mieszkanie, Ann składa mu wizytę i trafia na kasety wideo. Każda podpisana jest imieniem kobiety. Graham bez zażenowania tłumaczy jej, co na nich nagrał. — Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1990 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1989 Najlepszy aktor (James Spader) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1989 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 1989 Nagroda Publiczności | Festiwal Filmowy Sundance | 1989 Nominacja – Najlepsza aktorka w dramacie (Andie MacDowell) | Złote Globy | 1990 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Laura San Giacomo) | Złote Globy | 1990 Nominacja – Najlepszy scenariusz | Złote Globy | 1990

Dwa Oscary i Złota Palma dla pełnego klasy romansu, po którym będziesz nucić melodię Francisa Lai. Uczucie rozkwita między ludźmi niepewnymi, czy wolno im być szczęśliwym. Lelouch wracał do ich historii jeszcze dwukrotnie. Tu przywraca wiarę w to, że nigdy nie jest za późno, żeby się zakochać. — Deauville, niedzielne popołudnie. Anne i Jean-Louis odprowadzają dzieci do tej samej szkoły z internatem i oboje przyjeżdżają po nie sami. Ona pracuje w branży filmowej, a męża, kaskadera, straciła na planie zdjęciowym. On jeździ w wyścigach samochodowych i też jest wdowcem. Kiedy ona spóźnia się na pociąg, on proponuje, że odwiezie ją do Paryża. Droga jest długa, nikomu się nie spieszy. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1967 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1966 Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1967 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Anouk Aimée) | Oscary | 1967 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1967 Najlepsza aktorka w dramacie (Anouk Aimée) | Złote Globy | 1967 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1967 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1967 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1967 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Złote Globy | 1967

Złota Palma w Cannes, ale w Japonii zarzucano reżyserowi, że tym filmem przynosi krajowi wstyd. Rodzina, która kradnie w sklepach, żeby móc się utrzymać, przygarnia cudze dziecko i okazuje się to najlepszą rzeczą, jaka je spotkała. — Po kolejnej drobnej kradzieży mężczyzna i jego syn spotykają na mrozie małą, wyraźnie zziębniętą dziewczynkę. Początkowo niechętna żona złodziejaszka w końcu godzi się nią zaopiekować i przyjąć ją w ich domu. Rodzina jest biedna i z trudem wiąże koniec z końcem, ale żyje zgodnie i szczęśliwie. Tak jest aż do dnia, w którym coś idzie nie tak. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2019 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019

Belgia uchwaliła ustawę o zatrudnianiu młodych i nazwała ją imieniem głównej bohaterki. Pierwsza z dwóch Złotych Palm braci Dardenne. Rosetta szuka jakiejkolwiek pracy. Kamera jest tak blisko, że czujesz jej panikę. — Rosetta mieszka z matką alkoholiczką w przyczepie na obrzeżach belgijskiego miasta i chce jednego: pracy. Jakiejkolwiek, na jakichkolwiek warunkach. Traci ją w pierwszych minutach filmu. Riquet z budki z goframi proponuje jej przyjaźń. Ona wolałaby jego posadę. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Najlepsza aktorka (Émilie Dequenne) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nagroda Jury Ekumenicznego - Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Nominacja – Najlepsza aktorka europejska (Émilie Dequenne) | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 2000

Dla tego filmu canneńskie jury zmieniło zasady. Złota Palma w 2013 trafiła nie tylko do reżysera, ale także do dwóch aktorek, Adèle Exarchopoulos i Léi Seydoux. Jedna z najbardziej intensywnych historii miłosnych ostatnich lat. Kultowy tytuł nie tylko wśród społeczności LGBTQ+. — Piętnastoletnia Adèle marzy o romansie. Zaczyna odkrywać swoją seksualność. Związek z chłopakiem z klasy kończy się, zanim naprawdę się zaczął. Jej życie wywraca się do góry nogami, gdy poznaje dziewczynę z niebieskimi włosami. Razem przeżywają intensywny związek, pełen erotycznej pasji i miłości. Dziewczyna pomaga Adèle odkryć pożądanie i przyjemność, a także zrozumieć, kim może być jako dorosła kobieta. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2013 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2013 Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2013 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2014 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2014 Najbardziej Obiecująca Aktorka (Adèle Exarchopoulos) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2014 Nominacja – Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2014 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy film międzynarodowy | Nagrody Independent Spirit | 2014

Variety określiło tego zdobywcę Złotej Palmy jako „najmniej nudny 196-minutowy film w dziejach”. Nuri Bilge Ceylan („Uzak”) napisał scenariusz razem z żoną, przenosząc Czechowa do hotelu wykutego w skale Kapadocji. Tam pewien mąż zawsze musi mieć rację. — Turcja, góry w środkowej Anatolii, tuż przed pierwszym śniegiem. Aydin, były aktor, prowadzi mały hotel wykuty w zboczu razem z młodą żoną Nihal i siostrą Neclą, która wciąż nie doszła do siebie po rozwodzie. Jest bogaty, pisze felietony do lokalnej gazety i nie ma pojęcia, jak naprawdę żyją ludzie wokół niego. Potem zaczyna padać śnieg i hotel przestaje być schronieniem. Staje się jedynym miejscem, z którego nikt nie może się wydostać. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2014 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2014 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2015 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2014 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Palm Springs | 2015

W Cannes ten mroczny musical dostał Złotą Palmę, a Björk nagrodę dla najlepszej aktorki. Fabryczna robotnica o złotym sercu traci wzrok. Przyjaciółkę z hali gra Catherine Deneuve. Lars von Trier metodycznie, umiejętnie i z premedytacją łamie serca. — Stan Waszyngton, rok 1964. Selma przyjechała z Czechosłowacji, pracuje przy prasie w fabryce i powoli traci wzrok. Jej synowi Gene’owi zagraża ta sama dziedziczna choroba, więc matka odkłada każdego dolara na operację, która uchroni go przed ślepotą. Mieszka w przyczepie wynajętej od policjanta Billa i chodzi na próby amatorskiej grupy musicalowej. Żeby nie stracić pracy, uczy się na pamięć tablicy do badania wzroku. Pewnego dnia Bill wyznaje jej, że grozi mu utrata domu. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2000 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2001 Najlepsza aktorka (Björk) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2000 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2000 Najlepsza aktorka europejska (Björk) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2000 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2000 Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2001 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 2001

Nagrodzony Złotą Palmą kultowy film drogi Wima Wendersa, do którego zdjęcia zaczął z połową scenariusza. Portret samotnej Ameryki. Milczący mężczyzna wychodzi z teksańskiej pustyni w poszukiwaniu żony. Nastassja Kinski w różowym swetrze jako symbol czegoś, co utraciliśmy. — Mężczyzna błąka się po Teksasie w nieznośnym upale. Nie mówi i wygląda na to, że stracił pamięć. Gdy znajdują go nieprzytomnego na pustyni, brat, który od lat uważał go za zmarłego, zabiera go do siebie. Tam razem z żoną wychowują jego syna. Mężczyzna nie powie, gdzie był przez te lata. Chce jedynie odnaleźć żonę i zabrać chłopca ze sobą. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Najlepsza reżyseria | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1985 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985

Złota Palma i Oscar dla najwrażliwszego filmu Hanekego. Jean-Louis Trintignant („Trzy kolory. Czerwony”) i Emmanuelle Riva („Hiroszima, moja miłość”) jako para, której miłość przetrwała wszystko, ale staje wreszcie wobec tego, czego nic i nikt nie może pokonać. — Georges i Anne, oboje po osiemdziesiątce, to emerytowani nauczyciele muzyki. Są ze sobą od dziesięcioleci i od wielu lat mieszkają w tym samym paryskim mieszkaniu. Pewnego ranka przy śniadaniu Anne milknie w pół zdania i patrzy w pustkę. Później jej pamięć zaczyna znikać, a wraz z nią wspólne życie, które budowali przez lata. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2012 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2013 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emmanuelle Riva) | Oscary | 2013 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2013 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2013 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2012

Pierwsza w historii Złota Palma w Cannes, którą odebrała kobieta, należy do Jane Campion. Jedenastoletnia Anna Paquin dostała za ten sam film Oscara. Holly Hunter i Harvey Keitel krążą wokół siebie w wilgotnej, nowozelandzkiej kolonii. Koncert napięcia, niezależności i namiętności. — Połowa XIX wieku. Ada nie odezwała się od szóstego roku życia. Ze Szkocji zostaje wysłana do Nowej Zelandii, do męża, którego nigdy nie widziała, razem z córką i fortepianem. Mąż zostawia instrument na plaży i nie zamierza po niego wracać. Sąsiad oddaje mu za fortepian kawałek ziemi. Adzie zaś proponuje układ: może go odzyskać, klawisz po klawiszu. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka (Holly Hunter) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Holly Hunter) | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Anna Paquin) | Oscary | 1994 Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka w dramacie (Holly Hunter) | Złote Globy | 1994

Na pierwszym pokazie tego dziś kultowego filmu widownia się śmiała ze scen miłosnych, więc David Lean chciał spalić negatywy. Zamężna kobieta i żonaty mężczyzna poznają się przypadkiem w dworcowym bufecie. Od tej pory wracają tam w każdy czwartek. Dekady mijają, a ten film się nie starzeje. — Bufet na dworcu, czwartkowe popołudnie. Laura czeka na pociąg do domu, gdy do oka wpada jej drobinka sadzy. Wyjmuje ją lekarz siedzący przy sąsiadującym stoliku. Ona ma męża, on ma żonę. W następny czwartek oboje wracają na dworzec. — Grand Prix | Festiwal Filmowy w Cannes | 1946 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Celia Johnson) | Oscary | 1947 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1947 Nominacja – Najlepszy scenariusz | Oscary | 1947

Od 1975 minęło już pół wieku, a to wciąż jedyny afrykański film ze Złotą Palmą w Cannes. Mohammed Lakhdar-Hamina stracił aktora do roli wiejskiego szaleńca, więc zagrał ją sam. Trzy godziny epickiej historii Algierii zrekonstruowane dzięki Film Foundation Martina Scorsesego. — Algieria, 1939 rok. Susza zmusza Ahmeda do opuszczenia wioski. Ląduje w mieście, gdzie władza kolonialna stoi znacznie bliżej. Francuska armia, kamieniołom, piętnaście lat drobnych upokorzeń. Chłop staje się człowiekiem, który wybrał stronę. Patrzy na to jego syn. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1975

Korona nagród filmowych: Złota Palma, Oscar, Złoty Glob i status jednego z ulubionych filmów Ingmara Bergmana. Do tej adaptacji klasycznej duńskiej powieści z pewnością pasuje słowo epicki. Ojciec i syn ze Szwecji przenoszą się na duńską wyspę, miejsce pełne rozczarowań. Ale chłopiec wciąż wierzy. — Bornholm, koniec XIX wieku. Stary wdowiec ze Szwecji z małym synem schodzi na ląd i szuka pracy, ale nikt nie ma dla niego miejsca. Niechętnie przyjmuje go największe gospodarstwo na wyspie. Posłanie dostają przy krowach, którymi Lasse będzie się odtąd zajmował. Mały Pelle pasie bydło i uczy się duńskiego, choć miejscowe dzieci każą mu udowadniać odwagę, wpychając go na krę lodową. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1989 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1988 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Max von Sydow) | Oscary | 1989 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1989 Najlepszy aktor (Max von Sydow) | Europejskie Nagrody Filmowe | 1988 Nominacja – Najlepszy film | Europejskie Nagrody Filmowe | 1988

Pokochasz zapach napalmu o poranku. Osiem nominacji do Oscara i Złota Palma w Cannes dla Francisa Forda Coppoli. Martin Sheen w drodze do piekła, w którego centrum czeka Marlon Brando. Katastrofalny plan zdjęciowy przyniósł światu film-legendę, „Jądro ciemności” w Wietnamie. — Kapitan Willard wypełnia rozkaz, który oficjalnie nie istnieje. Ma popłynąć w górę rzeki do Kambodży i zabić pułkownika Kurtza. Ten oficer sił specjalnych wypowiedział posłuszeństwo armii i jest oskarżony o morderstwo. Willard wsiada na patrolowiec marynarki wojennej. Z każdym kilometrem coraz dalej mu do czegokolwiek znajomego. Kurtz wciąż jest przed nim. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1979 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 1979 Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1980 Najlepszy dźwięk | Oscary | 1980 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1980 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1980 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1980 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Robert Duvall) | Oscary | 1980 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1980 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 1980

Nagrodzony Złotą Palmą w Cannes musical Jacques’a Demy’ego z dwudziestoletnią Catherine Deneuve i muzyką Michela Legranda. Nikt tu nie mówi. Każda kwestia jest wyśpiewana, łącznie z rozmowami o niczym w warsztacie samochodowym. Jeden z tych filmów, po których rozumiesz, dlaczego ludzie kochają kino. — Geneviève mieszka w Cherbourgu, nad sklepem z parasolkami, który prowadzi jej matka. Jest zakochana w Guyu, dwudziestoletnim mechaniku samochodowym, i potajemnie planują ślub. Matka się na to nie zgadza. Potem Guy dostaje powołanie i wyjeżdża do Algierii, a Geneviève odkrywa, że jest w ciąży. Matka namawia ją, żeby przyjęła oświadczyny zamożnego handlarza. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1964 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1965 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1966 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 1966 Nominacja – Najlepsza muzyka | Oscary | 1966 Nominacja – Najlepsza muzyka | Oscary | 1966 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1964 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1966

Film noir, do którego porównuje się każdy inny. Tajemnica i gęsta atmosfera w powojennych gruzach Wiednia i kilkanaście minut niezapomnianego Orsona Wellesa. Zwycięstwo na jednym z pierwszych festiwali w Cannes oraz nominacja do Oscara dla Carola Reeda. — Powojenny, zrujnowany Wiedeń jest podzielony między cztery armie okupacyjne. Holly Martins jest pisarzem i tworzy szmatławe powieści o kowbojach. Przyjeżdża na zaproszenie starego przyjaciela, Harry’ego Lime’a, i dowiaduje się, że ten kilka dni wcześniej zginął. Na pogrzebie wszyscy opowiadają mu tę samą historię. Nie zgadzają się szczegóły. — Najlepsze zdjęcia czarno-białe | Oscary | 1951 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1951 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1951 Grand Prix | Festiwal Filmowy w Cannes | 1949 Najlepszy film brytyjski | BAFTA | 1950

Oscary, Cezary, Złota Palma w Cannes dla filmu Romana Polańskiego o żydowskim muzyku w warszawskim getcie. Roli Adriena Brody’ego się nie zapomina – tak jak i muzyki Wojciecha Kilara. We wrześniu 1939 roku Szpilman gra Chopina na żywo w radiu. Oprócz fortepianu słychać też bomby. — Warszawa, wrzesień 1939. Władysław Szpilman gra Chopina, kiedy bomby dosięgają studia radiowego. Żydów z miasta przesiedlają do getta. Szpilman znajduje pracę przy kawiarnianym pianinie. W 1942 roku jego rodzina trafia do wagonu na wschód. Ktoś wyciąga go z kolumny. — Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Adrien Brody) | Oscary | 2003 Najlepsza reżyseria | Oscary | 2003 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2003 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2002 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2003 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2003 Najlepszy film europejski | Złote Globy | 2003 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2003

Coppola nakręcił ten film między dwoma częściami „Ojca Chrzestnego” i zdobył za niego Złotą Palmę. Gene Hackman jako inwigilator w słuchawkach, który nie ufa nikomu. Nawet sobie. Podsłuchy idą w parze z paranoją. Sumienie odzywa się w najgorszych momentach. Po seansie w uszach brzmi saksofon. — San Francisco w czasach, w których rządzą teorie spiskowe. Harry Caul zawodowo podsłuchuje cudze rozmowy. Z tego właściwie składa się jego życie. Szef wielkiej korporacji zleca mu nagranie młodej pary przechodzącej przez zatłoczony plac. Do tego nagrania wraca raz za razem. Jest w nim coś więcej. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1974 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1975 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1975 Nominacja – Najlepszy dźwięk | Oscary | 1975 Najlepszy montaż | BAFTA | 1975 Najlepsza ścieżka dźwiękowa | BAFTA | 1975 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 1975

Druga Złota Palma dla Emira Kusturicy. Orkiestra dęta pędzi ulicami Belgradu i będzie grała do upadłego. Pięćdziesiąt lat Jugosławii zagrane jak jedno wielkie, mocno zakrapiane wesele. Dopiero po dłuższej chwili zauważasz nadciągający mrok. Chaotyczny, hałaśliwy mrok. — Belgrad, 6 kwietnia 1941 roku. Na miasto spadają niemieckie bomby, a Marko i Blacky wstępują do komunistycznego ruchu oporu. W piwnicy dziadka Marko urządza skład broni. Wkrótce chowa tam także ludzi. Żona Blacky’ego umiera na dole przy porodzie syna. Marko zostaje na górze i powtarza tym z piwnicy, że wojna wciąż trwa. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1995 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1996 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 1998

Złota Palma w Cannes dla Nanniego Morettiego, który w tym projekcie był siłą napędową. Sam go wyreżyserował, zagrał główną rolę i współtworzył scenariusz. Po stracie syna cudze problemy dla terapeuty ważą coraz mniej. — Giovanni jest terapeutą i cudzych nieszczęść ma pod dostatkiem. W domu czekają na niego żona, córka i syn; tam w zasadzie wszystko jest w porządku. Do dnia, w którym syn nie wraca z nurkowania z kolegami. Ojciec ponownie siada w gabinecie i słucha. Problemy innych nagle nic nie ważą. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 2001 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 2001 Najlepsza aktorka odkrycie roku (Jasmine Trinca) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka (Laura Morante) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka europejska (Laura Morante) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2002