Głosy kobiet

Dorastanie w Teheranie w czasach, gdy rewolucja decyduje, co wolno kobietom. Marjane Satrapi najpierw narysowała tę historię jako komiks, potem przeniosła na ekran. Matce głosu użycza Catherine Deneuve, córce Chiara Mastroianni. Animacja nie zestarzała się nawet o dzień. — Teheran, 1978. Dziewięcioletnia Marjane zamierza zostać prorokinią. W jej domu przy stole rozmawia się o polityce, a szach właśnie upada. Rewolucja decyduje, co dziewczynce wolno nosić, czytać i mówić na głos. Gdy ma czternaście lat, rodzice wysyłają ją do Wiednia. Samą. — Nominacja – Najlepszy film animowany | Oscary | 2008 Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Palm Dog | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2009 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2008 Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2008

Znana ze „Stranger Things” Natalia Dyer gra uczennicę katolickiego liceum, która wychowywana jest w przeświadczeniu, że seks to grzech. Aż odkrywa, do czego może służyć wibracja w telefonie. Autobiograficzny debiut Karen Maine. Lekka i zabawna satyra na normy religijne. — Środkowy Zachód, jesień 2000 roku. Alice chodzi do katolickiego liceum, w którym ksiądz tłumaczy na lekcji, że masturbacja to grzech ciężki. Po szkole rozchodzi się plotka, że dziewczyna zrobiła z kolegą coś pikantnego. Żeby się oczyścić, nastolatka zapisuje się na czterodniowe rekolekcje. Poznaje tam przystojnego Chrisa, który je prowadzi. — Najlepszy film fabularny | Festiwal Filmowy SXSW | 2019

Po wyreżyserowaniu „American Honey” i „Fish Tank” Andrea Arnold spędziła cztery lata na angielskiej farmie mlecznej z krową o imieniu Luma. W filmie o jej życiu nie ma lektora, a ścieżka dźwiękowa płynie z radia, które gra w oborze całymi dniami. Są piosenki o tęsknocie, o pożądaniu, o miłości. — Angielska farma mleczna. Luma rodzi cielę, które zabierają jej po kilku godzinach. Obserwujemy jej życie filmowane z wysokości krowich oczu: dojarnia, pasza, błoto, długie godziny stania. Gdzieś nad tym wszystkim radio, które ktoś zostawił włączone dla stada. Nikt nie tłumaczy – i tak rozumiesz. — Nominacja – Złote Oko | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021 Nominacja – Film Dokumentalny | Festiwal Filmowy w Londynie | 2021 Najlepszy film dokumentalny | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Atenach | 2021 Najlepszy film dokumentalny o tematyce ekologicznej | Millennium Docs Against Gravity | 2022 Nagroda Wolność – Wyróżnienie Specjalne | Millennium Docs Against Gravity | 2022 Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | BAFTA | 2022

W drogę za Wandą Rutkiewicz, legendarną polską himalaistką, wyrusza reżyserka Eliza Kubarska, która również wspina się po górach. W jej ręce trafiły unikalne kasety, których nikt wcześniej nie słyszał. Rutkiewicz nagrała je przed wyjazdem pod Kangczendzongę, z którego nigdy nie wróciła. — Kangczendzonga, góra w Himalajach, maj 1992 roku. Wanda Rutkiewicz, która jako pierwsza z Polaków stanęła na Evereście, wychodzi z ostatniego obozu w stronę szczytu. Na wysokości ponad ośmiu tysięcy metrów Carlos Carsolio znajduje ją siedzącą w śniegu, bez namiotu. Nie potrafi jej namówić, żeby zeszła. To ostatni raz, kiedy ktokolwiek ją widzi. Trzy dekady później odnajdują się pudła pełne jej listów, rolek filmowych i zdjęć. — Najlepszy film dokumentalny | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2025 Nominacja – Najlepszy montaż | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2025

Karine Teles i Gustavo Pizzi skończyli ten scenariusz już po własnym rozwodzie. On film wyreżyserował, ona w nim gra. Jej bohaterka wychowuje czworo dzieci, a najstarszy syn za chwilę wyfrunie z gniazda. Czy będzie umiała żyć dla siebie, a nie tylko dla innych? — Irene wychowuje czwórkę chłopców i dopiero co skończyła szkołę średnią. Do i tak pełnego domu wprowadza się jej siostra z małym dzieckiem. Najstarszy syn Irene gra w piłkę ręczną i dostaje propozycję zawodowego kontraktu w Niemczech. Wszystko się niby zgadza: rodzina potrzebuje pieniędzy, chłopak chce jechać. Ale Irene zgody na wyjazd wciąż nie dała. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy Sundance | 2018

Sprzedała ponad sto milionów płyt i nie potrafiła ocalić ani jednego związku. Portret niepokornej kobiety, żyjącej w bardzo konserwatywnych czasach. Dalida kochała bez umiaru, ale wciąż otaczały ją tragedie. Trzech jej kochanków odebrało sobie życie. Ona śpiewała dalej. — Burzliwe życie Dalidy – legendarnej ikony muzyki lat 70. W 1933, w Kairze rodzi się dziewczynka, która wyrośnie na wielką diwę europejskiej muzyki. Pierwszy koncert w paryskiej Olympii daje w 1956 roku. Potem małżeństwo z Lucienem Morisse’em, królowanie na scenie disco, podróże do Indii w poszukiwaniu wewnętrznego spokoju, którego nigdy nie znajdzie. Jej kolejni ukochani odbierają sobie życie.

Głośniej! Scenariusz o francuskiej scenie muzyki elektronicznej Mia Hansen-Løve napisała razem z bratem, DJ-em, na którym oparta jest główna postać. Daft Punk sprzedali jej muzykę za najniższą stawkę, a reszta zespołów poszła w ich ślady. Pokolenie nie przestaje tańczyć, nawet kiedy muzyka ucichnie. — W Paryżu w latach dziewięćdziesiątych francuski house dopiero się rozkręca. Paul jest nastolatkiem z torbą płyt, który gra swoje pierwsze sety w piwnicach. Razem z najlepszym przyjacielem zakłada duet Cheers i niemal od razu znajduje publiczność. Noce robią się coraz dłuższe. — Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2014

Christine Angot napisała powieść o własnych rodzicach. Virginie Efira gra jej matkę – od potańcówki, na której poznali się z jej ojcem, po gruzy relacji cztery dekady później. Ta mała dziewczynka, która przygląda się im z sąsiedniego pokoju, napisze kiedyś o nich książkę. — Francuska prowincja końca lat pięćdziesiątych. Rachel, młoda urzędniczka, poznaje Philippe’a, chłopaka o duszy artysty, który wywodzi się z bogatej rodziny. To miłość od pierwszego wejrzenia. On nie chce się z nią ani ożenić, ani zniknąć – zostanie w jej życiu i w życiu ich córki Chantal na kolejne cztery dekady. — Nominacja – Najlepsza aktorka (Virginie Efira) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019 Nominacja - nagroda dla najbardziej obiecującej aktorki (Jehnny Beth) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2019

Film o aborcji, którego bohaterką jest znana komiczka. Nie jest głośnym manifestem, tylko uważnym spojrzeniem na konkretną kobietę. Anne Zohra Berrached obsadziła cały szpital prawdziwymi lekarzami, kręciła w zbliżeniach, prawie dokumentalnie, i weszła z filmem do konkursu Berlinale. — Astrid jest komiczką i o swojej ciąży opowiada ze sceny. Kiedy w szóstym miesiącu badanie wykazuje u dziecka zespół Downa, Astrid i Markus uznają, że sobie poradzą. Jednak kolejne badanie wykrywa jeszcze wadę serca, którą trzeba będzie operować zaraz po porodzie. Niemieckie prawo zostawia tę decyzję matce. Markus uważa, że należy ona nie tylko do niej. — Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2016

Dramat emigracyjny o gig economy. Nagrodzony w San Sebastián debiut Laury Carreiry, która obsadziła prawdziwych pracowników magazynu, a sam film wyprodukowała firma Kena Loacha. Wzrusza i nie poucza. Jedna kobieta, kolejne zmiany, wynajęty pokój i potrzeba rozmowy. — Aurora, Portugalka na emigracji w Edynburgu, spędza swoje zmiany w pracy, kompletując zamówienia w ogromnym centrum dystrybucyjnym. Wciąż chodzi sama wśród regałów. Po pracy wraca do wynajętego pokoju w mieszkaniu pełnym ludzi, których ledwo zna. Kobieta szuka każdej okazji, żeby z kimkolwiek porozmawiać. — Najlepszy film | BAFTA | 2025 Najlepszy scenarzysta – film lub telewizja | BAFTA | 2025 Najlepsza aktorka (Joana Santos) | Złote Globy | 2025 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 2025 Srebrna Muszla | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2024 Nagroda Sutherlanda | Festiwal Filmowy w Londynie | 2024 Europejskie Odkrycie roku – nagroda FIPRESCI | Europejskie Nagrody Filmowe | 2026

Złoty Lew w Wenecji dla Audrey Diwan za film na podstawie powieści noblistki Annie Ernaux. Zdarzyło się – po wpadce bohaterka chce przeprowadzić aborcję. We Francji lat 60. grozi ona więzieniem. Wciąż zbyt aktualne. — Angoulême we Francji, rok 1963. Anne jest najlepsza na roku i pierwszą osobą z rodziny, która zaszła tak daleko. Kiedy okazuje się, że jest w ciąży, lekarze odmawiają pomocy, bo aborcja jest przestępstwem. Koleżanki nic nie mogą zrobić, tygodnie mijają. Anne zaczyna sprzedawać swoje rzeczy, żeby zapłacić komuś, kto zgodzi się przerwać jej ciążę. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2021 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2021 Najbardziej Obiecująca Aktorka (Anamaria Vartolomei) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2022

Pierwszy film Ildikó Enyedi od 18 lat i od razu Złoty Niedźwiedź w Berlinie. Co noc mężczyzna i kobieta śnią ten sam sen: są jeleniem i łanią w zaśnieżonym lesie. Choć za dnia pracują w tej samej rzeźni, to nie umieją ze sobą rozmawiać. Delikatna historia miłosna rozgrywająca się w półśnie. — Endre i Mária pracują w tej samej rzeźni – on jako dyrektor finansowy, ona jako kontrolerka jakości. Obojgu kontakt z drugim człowiekiem przychodzi z trudem. Pewnego dnia odkrywają, że co noc śnią dokładnie ten sam sen: są jeleniem i łanią, które idą razem przez zaśnieżony las. Zawstydzeni i nieufni postanawiają sprawdzić, czy to, co dzieje się we śnie, da się przeżyć na jawie. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2018 Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2017 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2017 Nagroda Jury Ekumenicznego | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2017 Złota Żaba | Camerimage | 2017 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2017

Film rozgrywa się w czasie rzeczywistym: od piątej po południu piosenkarka chodzi po Paryżu i czeka na wyniki badań, przekonana, że to rak. W tytule jest siódma, ale kończy wcześniej. Najsłynniejszy tytuł Agnès Vardy czerpie z francuskiego określenia na czas spędzony z kochankiem. — Paryż, piąta po południu, dwudziesty pierwszy czerwca. Cléo jest piosenkarką – naprawdę nazywa się Florence – i jest pewna, że wyniki badań pokażą, że ma raka. Lekarz powie jej o wpół do siódmej. Do tego czasu: sklep z kapeluszami, taksówka, kawiarnia, próba z autorami jej piosenek. Potem park i żołnierz, który chce z nią porozmawiać. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1962

Dwie kobiety sprzed wieku, które mają ze sobą więcej wspólnego niż początkowo sądzą. Kurtyzana boi się o rozwój córki, trafia na nieustępliwą lekarkę. Maria Montessori prowadzi szkołę dla dzieci, które wszyscy spisali na straty. Delikatny, ale pełen furii film. Nie spojrzysz już tak samo na szkołę. — W Paryżu roku 1900 kurtyzana samotnie wychowuje córkę. Mała Tina uczy się wolno, a Lili boi się, że trudności w nauce zamkną przed dziewczynką wszystkie drzwi. Zabiera ją więc do Rzymu. Poznaje tam Marię Montessori, która uczy dzieci w sposób, jakiego nikt wcześniej nie próbował.

Houria w języku arabskim oznacza „wolność”. Lyna Khoudri ponownie gra u Mounii Meddour. Bohaterka przeżywa okropną noc, ale ani reżyserka, ani aktorka nie zgadzają się, żeby zrobić z niej ofiarę. Houria traci mowę, więc opowiada swoją historię ciałem – gestem, tańcem, spojrzeniem. — Algier. Utalentowana baletnica Houria, żeby się utrzymać, sprząta za dnia, a wieczorami obstawia nielegalne walki baranów. Pewnej nocy zostaje napadnięta i trafia do szpitala, a ciało, na którym zbudowała całe życie, przestaje być posłuszne. Podczas rehabilitacji poznaje inne kobiety, każdą z własną raną. Zaczynają się spotykać i w sobie znajdują oparcie.

Marynarz zakłada się, że ożeni się z pierwszą kobietą, która wejdzie przez drzwi. Na jego szczęście, lub nieszczęście, wchodzi Léa Seydoux. Siedem rozdziałów historii małżeństwa od Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”). Kino epickie i eleganckie. — Jakob Störr, holenderski kapitan, właśnie wyszedł z choroby i ma dość samotności. W kawiarni zakłada się z kolegą, że ożeni się z pierwszą kobietą, która wejdzie do środka. Wchodzi Lizzy. Biorą ślub, a kapitan wraca na morze na całe miesiące. Zakłada, że po powrocie zastanie żonę dokładnie taką, jaką zostawił. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021

Srebrny Niedźwiedź w Berlinie za reżyserię dla Mii Hansen-Løve („Wyspa Bergmana”). Isabelle Huppert gra paryską nauczycielkę filozofii, która uwielbia uczyć myślenia. Traci po kolei wszystko, na czym opierała swoje życie – w końcu zostaje jej tylko wolność. — Nathalie od lat uczy filozofii w paryskim liceum. Przy kolacji jej mąż oznajmia, że wyprowadza się do innej kobiety. Wydawnictwo traci zainteresowanie jej książkami. Umiera jej także matka, a w spadku zostawia starego czarnego kota o imieniu Pandora. Dawny uczeń mieszka w górach, w komunie młodych anarchistów. Nathalie jedzie się z nim zobaczyć. — Najlepsza reżyseria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2016

Ile kosztuje absolutne szczęście? Alice wyhodowała kwiat, który je gwarantuje – trzeba tylko z nim rozmawiać i dobrze go podlewać. Wbrew zasadom firmy zabiera jeden egzemplarz do domu. Emily Beecham dostała za tę rolę nagrodę aktorską w Cannes. — Alice Woodard hoduje dla korporacji nowe gatunki roślin. Najnowszej nadała imię swojego syna. Trzeba ją trzymać w odpowiedniej temperaturze, dobrze odżywiać, często do niej mówić. Wtedy uszczęśliwi właściciela. Wbrew regulaminowi Alice zabiera jedną roślinę do domu, do Joego. I zaczyna przyglądać się ludziom, którzy przebywali w jej pobliżu. — Najlepsza aktorka (Emily Beecham) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2019

Pierwsza miłość opowiedziana jak horror. Debiut Charlotte Le Bon pojechał do Cannes. Czternastolatek i szesnastolatka, która opowiada mu o duchach. Wspomnienie wakacji nad jeziorem w Quebecu tak żywe, że aż czuć trawę pod stopami. — Bastien przyjeżdża z Paryża z rodzicami do domku nad jeziorem w Quebecu. Dom należy do dawnej przyjaciółki matki, a jej córka Chloé nie kryje, że wolałaby spędzić lato inaczej. Opowiada mu o chłopcu, który utonął w tym jeziorze i nigdy z niego nie wyszedł. Po tygodniu Bastien jeździ już za nią na imprezy. — Nominacja – Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2023 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022 Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 2022

Film, który obejrzało w szkole ponad 46 tysięcy francuskich uczniów, podczas gdy konserwatyści wzywali do strajków. Zanim Céline Sciamma nakręciła „Portret kobiety w ogniu”, opowiedziała historię dziesięciolatki, która przedstawia się dzieciakom z nowego podwórka jako chłopiec. — Dziesięciolatka przeprowadza się z rodzicami i młodszą siostrą na przedmieścia Paryża. Próbuje zaprzyjaźnić się z jedyną dziewczynką w paczce samych chłopaków. Ta patrzy na krótko ostrzyżoną głowę, ubranie i sposób bycia – i bierze ją za chłopca. Tak będzie łatwiej. Reszcie też przedstawia się jako chłopak. — Nagroda Teddy | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2011

Ikona francuskiej nowej fali Agnès Varda o dwóch kobietach, ich przyjaźni i wspólnej walce o prawo do decydowania o własnym życiu. Feministyczna opowieść o aborcji i wolności. W swoim najbardziej politycznym filmie Varda nie traci właściwej sobie energii i humoru. — Paryż, 1962. Pauline ma siedemnaście lat i wciąż chodzi do szkoły, gdy w galerii rozpoznaje na zdjęciu dawną koleżankę. Suzanne ma dwadzieścia dwa lata, dwoje dzieci z fotografem i potrzebuje pieniędzy na aborcję, na którą nie pozwala prawo. Pauline zdobywa je, okłamując rodziców, a potem ucieka z domu, żeby śpiewać. Nie zobaczą się przez dziesięć lat. Widzą się ponownie podczas demonstracji w 1972 roku.

Główną rolę reżyserka napisała dla Anaïs Demoustier po tym, jak pracowały nad krótkim metrażem. Bohaterka nosi nawet jej imię. Trzydziestoletnia Anaïs nie umie ustać w miejscu i zakochuje się w partnerce swojego starszego kochanka. Świeże i słoneczne kino queerowe. — Anaïs ma trzydzieści lat, wiecznie się spieszy i wszędzie się spóźnia. Wdaje się w romans ze starszym mężczyzną, głównie dlatego, że akurat jest pod ręką. Poznaje jego partnerkę, pisarkę po pięćdziesiątce. I pierwszy raz czuje coś, co sprawia, że się zatrzymuje. — Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021

Siedmioro nowojorskich jasnowidzów przyjmuje klientów, którzy przychodzą pytać o swoich bliskich zmarłych. „Nie chodzi o to, czy w to wierzę” – mówiła reżyserka Lana Wilson („Miss Americana” o Taylor Swift). W tym dokumencie ze studia A24 nie ma ani sentymentów, ani oceny. — Siedmioro nowojorskich jasnowidzów przyjmuje klientów w małych pokojach. Między sesjami wracają do domu, a kamera za nimi podąża. Przychodzi lekarz. Pyta o dziesięciolatkę zastrzeloną z przejeżdżającego samochodu dwadzieścia lat temu.

Oscar i Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny. Susanne Bier nakręciła rzecz, która podważa prostą wizję świata. Ojciec przekonuje syna, że przemoc nie popłaca. Syn odpowiada, że popłaca – wystarczy uderzyć wystarczająco mocno za pierwszym razem. — Anton jest lekarzem. Połowę życia spędził w obozie dla uchodźców w Afryce, opatrując ludzi okaleczonych przez miejscowego watażkę. Drugą połowę – w małym duńskim miasteczku, w martwym od dawna małżeństwie. Jego dwunastoletni syn Elias jest w szkole bity. Nowy chłopak, Christian, staje w jego obronie i kończy sprawę nożem. Obaj ustalają wspólną wersję dla dorosłych. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2011 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2011 Najlepszy film europejski | Złote Globy | 2011 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2011