O nieskończoności

Arcydzieło

Surrealistyczny, mocno egzystencjalny, postacie jak duchy i wspólnota jako jedyne wyjście z tej nieznośnej rzeczywistości. Niepowtarzalny Roy Andersson! A ci z was, którzy nazywają ten film złym, po prostu powiedzcie, że wam się nie podoba...! Tak lepiej wytłumaczycie swój brak gustu!!

hahaha

film który nie ma w sobie żadnego piękna istnienia ani nawet powodu żeby istnieć!!

Świetny!

Poetycki, stonowany, z bladymi przebłyskami buñuelowskiego surrealizmu, ale bez ostentacyjnej i widowiskowej nawałnicy tamtych filmów.Przeważa tu poezja i głębia Północy, bez uniesień. Nie porywa, ale też nie krzyczy, więc koi duszę.

kompletnie zły film

przez ostatnie 15 lat obejrzałem ponad 3000 filmów...ten jest jednym z najgorszych...co mnie zaskoczyło to pozytywne recenzje i bardzo wysoka ocena...na IMDB dam mu 2/10

Magiczny świat Roya Andersona, za każdym razem nowy.

Skandynawski półmrok

Na pewno nie jest to film dla całej rodziny ani na każdą porę. Ale widzimy, jak okruchy snów, wydarzeń historycznych, a przede wszystkim błahych chwil codzienności mogą złożyć się w tak poruszającą całość. Szczególnie wspomnę postać księdza, który traci wiarę.

Poetycki i piękny film dla kinomanów.

Bardzo ciekawy film. Pesymistyczny, ale piękny, z poetyckimi obrazami. Odpowiedzią twórcy na pesymizm jest cudowna scena z zakochaną parą unoszącą się nad ruinami miasta, nad którym góruje kościół.

Tytaniczne starcie niczego z absolutną pustką!

Usiadłem i obejrzałem całość, żeby mieć uczciwe zdanie. Absolutne nic. Mógłbym dużo powiedzieć o tym, jak beznadziejne jest to "dzieło", ale szkoda zachodu.

Dla miłośników gatunku

Ci, którzy znają kino Roya Anderssona, pokochają i ten film. Ci, którzy stykają się z nim po raz pierwszy, niech przygotują się na film nietypowy, bez konkretnej fabuły, ze statycznymi kadrami, zimową paletą barw i melancholijnym nastrojem. Jeśli dasz się ponieść estetyce filmu, nie szukając początku, środka, końca i triumfu jakiegoś bohatera, zostaniesz nagrodzony audiowizualnym poematem o zimie w północnej Europie. W przeciwnym razie lepiej obejrzyj coś innego.

Bardzo wartościowy!

Kino europejskie w najlepszym wydaniu. Ze wspaniałymi zdjęciami, jak w pięknych kadrach, niesamowity Roy Andersson pokazuje nam małe codzienne surrealistyczne historie o życiu , śmierci i może o absurdzie ludzkiego istnienia!

Oniryczny

Bardzo emocjonalny, oszczędny, z równie oszczędną narracją i luźno rozrzuconymi scenami z niespieszną akcją, z obcymi sobie ludźmi, którzy szukają odkupienia, akceptacji, radości, wiary w życie, którzy szukają jego sensu. Dziwny, jak wystawa malarstwa pełna obrazów w odcieniach szarości i beżu...

50 shades of beige

Czy nie mówiłem już dziesiątki razy, że im skromniejsza paleta barw, im silniejsza skłonność ku szarości i czerni, tym mocniej wybrzmiewają emocje? Swoją drogą, jak silny jest wpływ Bruegla na reżysera, Anderssona