La chimera

Fantastyczny film, jeden z najlepszych, jakie widziałem na cinobo

Bardzo dobry

Bardzo dobry włoski film. Udręczony, biedny archeolog, który już raz dokonał złego wyboru i za to "zapłacił", wplątuje się w nowe "ścieżki" przez swoją szczególną zdolność. Spędzicie 2 luźne godziny.

Niewiele tego...

Piękno

Niewiarygodnie piękny magiczny neorealizm

PIĘKNA HISTORIA

WYKOPALISKA.

Powiedziałbym, że dość dobry.Spokojnie można go obejrzeć!

Surrealizm na maksa.

Choć sensem jest odyseja głównego bohatera, który szuka spokoju ducha, reżysersko obrazy i sytuacje, przez które przechodzi, wydają się niepowiązane. "Licencja poetycka" zabija spójność. Raczej nazwałbym go nudnym.

Z łobuzerską, rozmarzoną wolnością

Jest wiele dobrych filmów, ale rzadkie są te, przy których mocno czujesz, że chciałbyś żyć w ich świecie. To uczucie zrodziła we mnie ta oto „La chimera”, która, zwłaszcza w okolicach połowy, wciąga cię w towarzystwo rabusiów grobów, którzy balują i otwierają etruskie grobowce, pokazując na chwilę język systemowi, nawet jeśli na końcu zawsze wygrywają silni. Cóż z tego, że niektóre pomysły filmu (jak np. niektóre ruchy w fast forward) brzmią trochę fałszywie albo że niektóre sceny pod koniec są nieco niezręczne; Rohrwacher bawi się gatunkami z łobuzerską wolnością, podobną do tej jej rozmarzonych bohaterów, których kocha wszystkich, nawet kiedy kłócą się między sobą, i buduje narrację, która nie boi się połączyć ziemi z niebem, jak stromy stok u boku zamku, gdzie swoją ozdobioną freskami chatę ma babcia Rossellini -kolejny cenny dar tego tak hojnego filmu.

miłość

piękny film

Piękny, wzruszający i sielski

Oczami udręczonego archeologa widzimy, jak ludzie podchodzą do znalezisk archeologicznych w swojej okolicy i jak te albo stają im na przeszkodzie, albo dają im szanse. Widzimy też walkę człowieka, który szuka utraconej miłości swojego życia, i to, jak wpływa to na jego codzienne decyzje.