Piękne złapanie życia na ulicach Paryża w 1960 roku i brawurowa trawestacja filmów gangsterskich w arthouse'owym kostiumie.


Godard co rano zapisywał dialogi w zeszycie, którego nikomu nie wolno było czytać. Żeby kręcić na ulicy, operator chował się w wózku pocztowym z dziurą wyciętą na obiektyw. Dwadzieścia trzy dni zdjęć do filmu. Przed nimi kino miało zasady, po nich – możliwości. Belmondo, Seberg i filmowa anarchia.
Michel zabija na szosie policjanta i jedzie do Paryża. Tam odnajduje Patricię, Amerykankę sprzedającą gazety na Polach Elizejskich, i namawia ją na wyjazd do Włoch. Patricia się waha. Policja jest coraz bliżej.
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale)
Najlepsza reżyseria
1960
BAFTA
Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Jean Seberg)
1962
Używamy plików cookie, by ułatwić Ci korzystanie z naszej strony.