Do utraty tchu

Manifest nowoczesnego kina, przełomowy film Nowej Fali i światowy kamień milowy.

Zawsze świeży, nieśmiertelny, to kwintesencja klasyki. Lekcja dla filmowców i kinomanów po wsze czasy. Pełen stylu, niepokorny, żywy, niekonwencjonalny, wspaniały!!Obalił reguły i na nowo zdefiniował kino jako język, a nie narzędzie opowiadania. Z drugiej strony to po prostu pierwszy film największego geniusza kina wszech czasów.

postarzały

film, który się postarzał mimo młodości głównych aktorów, irytująca postać Belmonda , jak na dzisiejsze standardy jego zachowanie wobec Jean Seberg skandaliczne, co chyba odzwierciedla samego Godarda. To przeszkadzało mi najbardziej.

WSPANIAŁY

SZYBKI,ŻYWY I ZARAZEM POETYCKI...DIAMENT!!!

Warto

Do Utraty Cierpliwości

Niektóre filmy trzymają cię w napięciu do utraty tchu. Inne po prostu doprowadzają cię do utraty cierpliwości. "Do utraty tchu" Godarda należy raczej do tej drugiej kategorii. Teoretycy kina mogli ogłosić go pomnikiem Nouvelle Vague, ale dla dzisiejszego widza to doświadczenie częściej przypomina test cierpliwości niż filmowe wzruszenie. Tak, złamał reguły. Tak, wprowadził nowe techniki. Ale historia się wlecze, dialogi brzmią jak improwizacje przy kawiarnianym stoliku, a osławiona «rewolucja» stylu z trudem przekłada się na prawdziwe zainteresowanie. Być może ostatecznie największą zaletą filmu jest to, że daje krytykom mnóstwo materiału do pisania esejów. Ale zwykłemu widzowi dech zapiera nie z napięcia — tylko z… nudów.

Klasyk

Fajny filmik, który momentami ciągnie się trochę za wolno jak na mój gust.

Nieodparty impet!

Na czarno-białej taśmie uchwycona jest świeżość i nieodparte szaleństwo młodości! A w soundtracku słychać wszystko od Mozarta po jazz, no i Belmondo ze swoimi minami jest rewelacyjny!

film swojej epoki

dobry ciekawy film , w stylu noir lat 50,60 . warto i to klasyka.