

Osiemdziesiąt minut o jednym dębie, który ma wielu lokatorów, a każdy z nich swoje sprawy: wiewiórka, sójka, myszy. Ani słowa dialogu – tylko wizualny poemat o naturze. Twórcy filmowali przez cały rok, uchwycili życie dębu, który ma dwieście dziesięć lat.
Wiewiórka biega po gałęziach starego dębu i przez całą jesień chowa w ziemi żołędzie. Pod korzeniami mieszkają myszy polne. Drzewo stoi w Sologne od dwustu dziesięciu lat i jest domem dla wielu gatunków. Zimą pustoszeje, na wiosnę znów tętni życiem.
Nagrody Cezara (Cezary)
Nominacja – Najlepszy film dokumentalny
2023
Nie ma jeszcze recenzji. Napisz pierwszą!
Używamy plików cookie, by ułatwić Ci korzystanie z naszej strony.