Pieśni z drugiego piętra

Nie jestem pewien, co właściwie zobaczyłem.

Poza tym jedyne, co pewne, to że zobaczyłem coś wyjątkowego.

Coś innego

Lata temu, kiedy oglądałem go pierwszy raz, nie dotrwałem do połowy i go wyłączyłem. Obejrzałem go znowu teraz i stwierdziłem, że to dziwaczny film z wieloma znaczeniami. Podobały mi się też intensywne "biele" i kadry, których używał.

Czysta depresja

3.5/5. Depresyjny, pesymistyczny i cyniczny film, bez szczególnej spójności, pełen obrazów, które zostają wyryte w pamięci widza, który nie powinien oczekiwać historii z początkiem, środkiem i końcem, tylko serii scen ukazujących w dużej mierze współczesne społeczeństwo konsumpcyjne i nieszczęście nudnej codzienności. Nie bardzo trafił w mój gust, ale zrobił na mnie jakieś tam wrażenie.

nie dałem rady go skończyć ludzie.. na pewno nie jest dla każdego.. uzbrójcie się w determinację, żeby go obejrzeć!!

Makabrycznie piękny, doświadczenie negatywnej egzystencji!

Depresja, pesymizm i cynizm XXI wieku zostały mistrzowsko uchwycone w tym ruchomym obrazie Roya Anderssona. Ludzie bladzi jak duchy chodzą i oddychają, kierując się potrzebą konsumpcji, bez marzeń, ambicji i celów. Wyrażają tylko smutek i nieszczęście i czekają na powolną śmierć z rąk codzienności. Skoro więc poświęcono młodzieńczą niewinność, rytualnie spychając ją z kamiennego urwiska, zostaje już tylko smutek człowieka w średnim wieku, który rządzi. Zagubieni młodzi szukają nadziei, a poezja jest tylko dla chorych psychicznie.... Zmarli wracają, domagając się odpowiedzi...

obejrzałem go na siłę, żeby mieć zdanie

nie rozumiem, czemu ten film uchodzi za dobry

widziałem 3 filmy z których ludzie wychodzili z sali 2001 salo i ten

Wspaniałe żywe obrazy!