Ένα ισπανικό θρίλερ και μια ιδιαίτερη ρομαντική ιστορία στο «βιντεοκλάμπ» του Cinobo

Στο Cinobo συνεχίζεται το μεγάλο αφιέρωμα VHS Nostalgia, το οποίο έχετε ήδη αγκαλιάσει, παρακολουθώντας μετά μανίας τους τίτλους που έχουν μπει μέχρι στιγμής στις «προθήκες» της πλατφόρμας. Θυμίζουμε ότι κάθε Παρασκευή προστίθενται δυο νέοι τίτλοι στη συλλογή, σε μια απόπειρα αναπαραγωγής της αξέχαστης εμπειρίας του βιντεοκλάμπ, όταν νοικιάζαμε δύο κασέτες για το σαββατοκύριακο. 
Στις νέες ταινίες της συλλογής αυτή την εβδομάδα βρίσκουμε το δεξιοτεχνικό ντεμπούτο του άλλοτε τρομερού παιδιού του ισπανικού σινεμά Αλεχάντρο Αμενάμπαρ (Τhe Others, Mar Adentro) και μια αδίκως ξεχασμένη ρομαντική ιστορία με τον Στιβ Μάρτιν από τον σκηνοθέτη του εφιαλτικού Threads και του υπερπροβεβλημένου στην ιδιωτική τηλεόραση The Bodyguard – τι παράξενη φιλμογραφία, αλήθεια.

L.A. Story (1991)

Ένα από τα ωραιότερα σενάρια που έγραψε ποτέ ο Στιβ Μάρτιν στηρίχθηκε πάνω σε ένα σύνολο από κλισέ για το Λος Άντζελες και για το πως αυτό (μάλλον) μοιάζει σε εμάς τους έξω αλλά και σε μια εμπνευσμένη ένεση σουρεαλισμού που είναι απόλυτα ταιριαστός για την περιγραφή μιας πόλης γεμάτης με τόση υπερβολή. Σχεδόν αταίριαστο στην τότε φιλμογραφία του και εξαιρετικά διαχρονικό όπως αποδείχτηκε, το L.A Story περιγράφεται καλύτερα ως φιλοσοφική κωμωδία για τις ζωές μας στη μεγαλούπολη, χωρίς να χρησιμοποιεί όμως πικρό χιούμορ, αλλά αφήνοντας μια πληθώρα συναισθημάτων να πλημμυρίζει τις περιπέτειες του μπερδεμένου πρωταγωνιστή του. Πάρα πολλά γνωστά πρόσωπα σε δεύτερους ρόλους - μεταξύ αυτών και η προ Sex and the City Σάρα Τζέσικα Πάρκερ ως προσωποποίηση της ανεμελιάς - που δεν είπαν όχι σε ένα σενάριο στο οποίο ένας τύπος αλλάζει τη ζωή του γιατί αρχίζουν να του μιλούν τα διαφημιστικά billboards. Στο Λος Άντζελες όλα είναι πιθανά, άλλωστε. Τάσος Μελεμενίδης
 

Tesis (1996)

To καλύτερο gialo των ‘90s δεν το υπέγραψε δημιουργός της χώρας που το γέννησε, αλλά ένας νεαρός από μια άλλη μεσογειακή περιοχή. Στην ηλικία των 23 ετών (!) ο Ισπανός Αλεχάντρο Αμενάμπαρ ανέστησε ένα ασθμαίνον ιταλιάνικο υποείδος, ενσωματώνοντας δομικά στοιχεία του σε μια μεταμοντέρνα αφήγηση με κεντρική ηρωίδα μια φοιτήτρια κινηματογράφου που κάνει τη διατριβή της για τη βία στο σινεμά και μπλέκει σε μια ιστορία με serial-killer, σαν εκείνες που μάς έκαναν να αναζητούμε μετά μανίας ανάλογα φιλμ. Παρακολουθώντας την εξέλιξη του Αμενάμπαρ σήμερα, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς τι απέγινε εκείνος ο χαρισματικός σκηνοθέτης που είχε τέτοιο έλεγχο πάνω στο υλικό του.  Γιάννης Βασιλείου