Στον θαυμαστό κόσμο των social media, πέρα από το καλό virality, υπάρχει και το κακό, το οποίο συχνά προκύπτει με εντελώς random τρόπο, δίχως να έχει κάνει κάτι κακό ο άτυχος αποδέκτης του. Για χρόνια «μισούσαμε» την Αν Χάθαγουεϊ επειδή δείχνει «ψεύτικη» στις συνεντεύξεις, αποφασίσαμε ότι ο Κρις Πράτ είναι ο «χειρότερος Κρις», εσχάτως κι ο άλλοτε πολύ αγαπητός Πέδρο Πασκάλ γνωρίζει κι αυτός το δικό του κύμα αρνητικού virality, επειδή «εμφανίζεται παντού» κι επειδή φέρεται «περίεργα» στις δημόσιες εμφανίσεις του – σε λίγο δεν θα μάς φτάνουν τα εισαγωγικά, για να ειρωνευτούμε καταλλήλως το εκάστοτε σοσιομιντιακό κατηγορώ.
Συμπτωματικά, ο Πέδρο Πασκάλ συμπρωταγωνιστεί με τον νο1 στόχο αυτού του επονείδιστου trend, τον Νίκολας Κέιτζ. Επί χρόνια ο Κέιτζ υπήρξε ο βασιλιάς των περιπαιχτικών memes, με τους χρήστες να υπογραμμίζουν με κάθε πιθανή και απίθανη εξυπνάδα πόσο κακός ηθοποιός είναι. Ομολογουμένως, ο Κέιτζ έχει μια jazz θεώρηση της υποκριτικής, με τις ερμηνείες του να φέρουν μια διακειμενικότητα πέραν της ταινίας – μπορεί πχ. στα καλά καθούμενα να επικαλεστεί κάποιον μανιερισμό του Μπέλα Λουγκόζι στο Black Cat, ενώ παίζει σε ένα indie δράμα που εκτυλίσσεται στις δυτικές πολιτείες ΗΠΑ. Είναι στο χέρι του εκάστοτε σκηνοθέτη (και του μοντέρ, φυσικά) να διαχειριστεί το παρορμητικό στιλ του ηθοποιού, ο οποίος, όπως θα σας διαβεβαιώσουν όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί του, είναι πρόθυμος να δοκιμάσει οτιδήποτε του ζητηθεί μπροστά από τον φακό, δίχως βεντετισμούς και επιφυλάξεις.
Η εκκεντρικότητα είναι το σήμα κατατεθέν του και συμπληρώνεται εξωκινηματογραφικά από τρία ακριβά διαζύγια, νησιά στις Μπαχάμες και άλλες, απίθανες ιστορίες υπερκατανάλωσης. Η τελευταία τον οδήγησε κοντά στην πτώχευση και στην επακόλουθη αποδοχή κάθε πιθανής κινηματογραφικής πρότασης άνευ ποιοτικού φίλτρου, πράγματα που δεν βοήθησαν την περίπτωσή του και διόγκωσαν τη χλεύη στα social. Και, ξαφνικά, χωρίς να έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο του ηθοποιού, το ίντερνετ αποφάσισε ότι ο Κέιτζ είναι cool. Tα over the top ξεσπάσματα του άρχισαν να αρέσουν και να χαιρετίζονται με ενθουσιασμό από τη σοσιομιντιακή σφαίρα. Και αυτή η ολική επαναφορά του επικυρώθηκε με την ταινία η Αβάσταχτη Βαρύτητα του Τεράστιου Ταλέντου.
