83 ετών έγινε σήμερα ένας ηθοποιός που αποτελεί ζωντανή ιστορία του σινεμά. Κι αν η εργασιομανία του τον οδήγησε σε ουκ ολίγες συζητήσιμες επιλογές κατά τον 21ο αιώνα, σε όλες έφερε κάτι, από μια χειρονομία σε μια σκηνή, μέχρι μια γενικότερη ερμηνευτική κατεύθυνση που (κάπως) βελτιώνει το σύνολο. Σύμφωνοι, ηρέμησε με τα χρόνια, αλλά για πείτε μας, ποιος ηθοποιός εκεί έξω θα μπορούσε να συνεχίσει μετά από κάποια ηλικία με την ίδια ένταση, με την ίδια εμμονική προσήλωση και σωματική καταπόνηση δίχως να χάσει το μυαλό του, αν όχι την ίδια του τη ζωή;
Τις πρώτες δεκαετίες της καριέρας του ο Ντε Νίρο ήταν εκείνος ο «βαρεμένος» ηθοποιός με το μάτι που γυάλιζε, εκείνος που θα άλλαζε τρομακτικά το βάρος του, που θα έβγαζε δίπλωμα ταξί και θα δούλευε δωδεκάωρες βάρδιες για λίγους μήνες ώστε να κατανοήσει την κατάσταση του χαρακτήρα, που θα πλήρωνε μυριάδες δολάρια για να χαλάσουν τα δόντια του κι άλλα τόσα για να τα ξαναφτιάξουν – το έκανε στο «Cape Fear»- ή που θα έβρισκε τους ίδιους τους ράφτες του Αλ Καπόνε για να τον ντύσουν, για τις ανάγκες ενός δεύτερου ρόλου στο «Untouchables».
Έναν τέτοιο, φαινομενικά «μικρό» ρόλο θέλουμε να σας θυμίσουμε σήμερα, αυτόν στο Angel Heart (1987) του Άλαν Πάρκερ. Στο παρελθόν έχουμε επισημάνει εκείνο το απίθανο trivia για την αρχική του αντίδραση, όταν του πρότειναν να παίξει στην ταινία. Τελικά δέχτηκε και έφτιαξε μόνος του το look και την ενέργεια του χαρακτήρα. Ο ίδιος ισχυρίστηκε κάποτε ότι για να χτίσει τον χαρακτήρα, άντλησε έμπνευση από τον φίλο του, Μάρτιν Σκορσέζε, κάτι που ίσως μπορούμε να δούμε στην εμφάνιση του προσώπου, αλλά σίγουρα όχι στον ρυθμό ομιλίας – το tempo του Μάρτι είναι δέκα φορές πιο πάνω.
Θυμίζουμε ότι βρισκόμαστε στον Αμερικανικό Νότο, σε μια μεταπολεμική Αμερική και ο ηθοποιός υποδύεται έναν πολυεκατομμυριούχο που προσλαμβάνει έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ για εντοπίσει έναν εξαφανισμένο crooner που του χρωστάει. Υπάρχουν πολλοί τρόπο για να παίξεις την απειλή, ο Ντε Νίρο μας τούς έχει δείξει στην καριέρα του, εδώ όμως, θα επιλέξει μια προσέγγιση ήρεμη, σχεδόν μειλίχια, δίνοντας την εντύπωση ενός ανθρώπου που έχει διαθέσιμο όλο τον χρόνο του κόσμου και, κατά συνέπεια, κάνει τα πράγματα μεθοδικά μεν, αλλά στον δικό του χρόνο – δείτε πώς καθαρίζει το αβγό. Ο τρόπος που μιλά και κοιτάζει έχει κάτι διφορούμενο, κινείται μεταξύ της ευγένειας και της εγκατεστημένης πεποίθησης ότι βρίσκεται μια σκάλα πιο πάνω στην τροφική αλυσίδα από τον άνθρωπο που έχει μπροστά του, από εκείνον που ψάχνει κι από οποιονδήποτε άλλο – μια πεποίθηση που θέλει να καταστήσει σαφή και στον συνομιλητή του, αλλά μέσω της υποδήλωσης.
Είναι μια ολιγόλεπτη εμφάνιση που στοιχειώνει όλο το έργο, τον νιώθεις πανταχού παρόντα δίχως να τον βλέπεις και αυτή η αίσθηση της διαρκούς παρουσίας βρίσκει το έρεισμά της σε ένα συγκλονιστικό φινάλε. Όταν το δείτε, θα καταλάβετε. Κατά τα λοιπά, χρόνια πολλά
