All we Imagine as Light

ομορφη!

σου βγάζει μια θαλπωρή, μια ανθρωπινη ζεστασιά, σε κάνει να νιώθεις όμορφα, όμορφα που είσαι άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν η ζωή σε κάνει να το ξεχνάς!

Άκρως συγκινητική!

Υπέροχη φωτογραφία, σε ταξιδεύει, σε προβληματίζει, σου δημιουργήσει συναισθήματα.

Συμπαθής, ζεστή, ανάλαφρη

Όλοι οι ενδοιασμοί και η αμφιθυμία για σωστές επιλογές σε ζοφερούς καιρούς, που αναμφίβολα κρύβουν πάντα στο παρασκήνιο την αναζήτηση της φωλιάς, σε πρόσωπα, μέρη ή συνθήκες.

Ποιητική και υπέροχη

Βαθιά ανθρώπινη ταινία που θίγει πολλά θέματα της σύγχρονης ινδικής κοινωνίας. Αξίζει τον χρόνο σας.

Πολύχρωμο

Ένα καθημερινό παραμύθι που αναζητάει ευτυχισμένο τέλος - η χαρά βρίσκεται στην αυθεντικότητα. Χρώματα, ήχοι, συναισθήματα, όλα εδώ.

Αδιάφορη

Αργή και αδιάφορη.

τι έγινε με τον τύπο:

τον ξέβρασε η θάλασσα από τη Γερμανία:

"You have to believe the illusion, or else you'll go mad."

It is the scene where Nurse Prabha reads the Doctor's poem by the window, with the subway rolling by in the background, that did it for me. It amplifies this recurring need of the characters in the film to embrace a more intimate and poetic rhythm, and gestures to a transcendence of sorts, a circumvention of the binary implied by the quote, between illusion and madness that is, by creating a more personal and sustaining illusion amid the (city's) noise.

Κρυφό διαμαντάκι από τις Κάννες

Το "All We Imagine as Light" της Ινδής σκηνοθέτιδας Payal Kapadia, που κέρδισε μεγάλο βραβείο στις Κάννες, μας μεταφέρει στη Βομβάη. Εκεί, ακολουθούμε δύο νοσοκόμες, την Πράμπχα και την Άνου, που μέσα από τις προσωπικές τους ανησυχίες και μια απρόοπτη αλλαγή, ξεκινούν ένα ταξίδι. Είναι ένα κρυφό διαμαντάκι χαμηλών τόνων, μια πολύ ανθρώπινη και όμορφη ματιά στις φιλίες και τις δυσκολίες αυτών των γυναικών. Η ταινία ξεχωρίζει για την υπέροχη εικόνα και τη μουσική της που δένει τέλεια με την ατμόσφαιρα, που σε τραβάει μέσα. Αν και δεν είναι γρήγορη, σου δίνει πολλά με την ειλικρίνειά της και τη δυνατή της συγκίνηση, τονίζοντας τις μικρές, σημαντικές στιγμές της ζωής.

Πολύ τρυφερή και γυναικεία ταινία.

Ευαίσθητο,λυρικό και δυναμικό την ίδια στιγμή. Αξίζει από τον χρόνο σας!

φως

τρυφερή, ρομαντική με κοινωνικά θέματα. Το φως πάντα θα φωτίζει τα σκοτάδια μας

Απλά υλικά...

... σε ένα όμορφο, γλυκό, ήρεμο μελό -- χωρίς παραπάνω βλέψεις. (Και, δυστυχώς, με κάποια ελαφρώς 'ύποπτη' νοσταλγία της "αγνής ζωής στο χωριό"...)

Λυρική!

Η πορεία τριών γυναικών, διαφορετικών γενεών, σε μία ινδική μεγαλούπολη. Χωρίς βιασύνη, με εξαιρετικά πλάνα, φωτογραφία και μουσική, μία σπάνια ταινία που παρουσιάζει τις ζωές των γυναικών και τα όνειρά τους, στην πολύβουη πόλη μα και στην εξοχή. Εξαιρετικές και πολυ εκφραστικές οι πρωταγωνίστριες. Αξίζει...!

Πολύ τρυφερή

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΆΡΑ!!!

Αν κ σαν υποθεση κ πλοκη δεν ειναι κατι σπουδαιο, η φωτογραφια κ η εικονα της ταινιας ειναι για ΟΣΚΑΡ!! Και ειναι αυτα που με κρατησαν μεχρι τελους!

δεσ

ΥΠΈΡΟΧΗ

Ποιημα .

Μαγικό σινεμά -και ξεκάθαρα γυναικείο

Τρεις γυναίκες διαφορετικών ηλικιών αποζητούν το φως της ελευθερίας και της πραγμάτωσης των επιθυμιών τους στην καταπιεσμένη ζωή τους. Τα (εξ ολοκλήρου) νυχτερινά πλάνα στο Μουμπάι φωτίζονται με πυροτεχνήματα, πολύχρωμα λαμπιόνια και επιγραφές των μαγαζιών, ενώ στο παραθαλάσσιο χωριό το φως του ήλιου εμφανίζεται και οδηγεί τις ηρωίδες σε δρόμους προσωπικής λύτρωσης, μέσα και από τη μεταξύ τους αλληλεγγύη. Χωρίς τις μεγαλοστομίες ενός φεμινιστικού μανιφέστου, το υπέροχο αυτό φιλμ αναδεικνύει με απλό, διακριτικό, αλλά ξεκάθαρο τρόπο τη θέση, τα όνειρα, και τις ελπίδες της γυναίκας - και όχι μόνο στην Ινδία.

Υπέροχη!

Από τις πιο ρομαντικές ταινίες του 24! Βαθιά ανθρώπινη, με ενδιαφέρουσα φεμινιστική και πολυπολιτισμική ματιά.

Με τη λυτρωτική δύναμη της απαλότητας

Μια ινδική ταινία που ακολουθεί τις τρεις ηρωίδες της, με έναν ρυθμό που βαθμιαία γίνεται όλο και πιο υπνωτιστικός, στις διαδρομές τους στο πολύβουο Μουμπάι και στην απόδρασή τους σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, εκεί που το ημίφως και η γαλήνη έχουν τη λυτρωτική δύναμη να μας συμφιλιώσουν όχι μόνο με τους άλλους αλλά και με τα ίδια μας τα φαντάσματα. Με αφετηρία μια νεορεαλιστική οπτική, ταιριαστή με το θέμα της, και με μια σπάνια τρυφερότητα που αναβλύζει μαγικά μέσα από τα σκοτεινά, συνήθως νυχτερινά, πλάνα της, η ταινία αυτή προσεγγίζει όλα τα πρόσωπα, κύρια και δευτερεύοντα, με τη διάθεση να τα κατανοήσει, χωρίς να προβαίνει σε δασκαλίστικες κρίσεις ή αξιολογήσεις. Έτσι, μας βυθίζει μέσα στον κόσμο τους τόσο που στο τέλος έχουμε την αίσθηση ότι καθόμαστε δίπλα τους, ίσως κι ότι αγγίζουμε το χέρι τους. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη ταινία που να μου έδωσε μια τέτοια αίσθηση απαλότητας.