How to Shoot a Ghost

Ωραία φωτογραφία, κουραστικό story

Φανταστικές φωτογραφίες, ωραία αισθητική, ταλαίπωρη ιστορία. Ήταν 25' και ένιωσα σαν να ήταν δίωρο...!!

the film feels less like a story and more like a collection of half-formed ideas stitched together by spoken-word poetry that never quite lands… it desperately wants to be a meditation on memory, history, language, and the ghosts that inhabit a city, but it never finds a coherent way to connect those threads. the constant shifts between documentary footage, historical imagery, and surrealist vignettes only make it feel more fragmented. it kind of made me wish the film trusted its images more than its words

Ζωγραφική ή ποίημα; σινεμά.

Πανέμορφο ιμπρεσιονιστικό και συμβολικό κινηματογραφικό ποίημα. Ναι, όλα είναι αληθινά. Εύγε...

Aδιανόητα αδιάφορο..

Συναρπαστική!

Οπτικό και ηχητικό ποίημα!!!!

πολύ όμορφη η κινηματογράφηση της Αθήνας σε συνδυασμό με το αρχειακό υλικό. ωραιοι και οι πρωταγωνιστές

Ποίημα, που δεν περισσεύει ούτε μια λέξη

Υπέροχος τρόπος να εξιστορήσεις τη ζωή μιας πόλης μέσα από δυο ψυχές

Βαρετή

Πρόσφυγες, χούντα. Αυτά πουλάνε. Και η επιστροφή στην Polaroid. Δείτε κάτι άλλο.

Ένα έργο ποιητικής και κινηματογραφικής τέχνης!

Ποίηση και ιστορία στο αθηναϊκό τοπίο

Γυρισμένη στις πιο ενδιαφέρουσες γειτονιές της Αθήνας -Κυψέλη, Πλατεία Αμερικής, Βικτώρια, Εξάρχεια- η ταινία, μέσα και από το ποιητικό κείμενο, θίγει μεταφυσικές ανησυχίες, ψυχικά τραύματα, αλλά και πτυχές της ελληνικής ιστορίας, παλιάς και πρόσφατης, που μας θυμίζουν τα κτίρια της πόλης. Προσωπικά με εντυπωσίασαν οι αναφορές στην αμερικανοκίνητη χούντα -με αφορμή το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας-, για την οποία δεν μιλάει κανείς πλέον στις ελληνικές ταινίες (και στη ζωή). Και έρχεται ο Τσάρλι Κάουφμαν από την Αμερική να ξεβολέψει τους αμνήμονες!

beautiful chaos

Jessie Buckley + Athens = <33

Σκόρπιες εικόνες, σκόρπια λόγια. Όμορφα χωρίς συνοχή.

Θα έπρεπε να με αγγίξει περισσότερο απ' ό,τι με άγγιξε (όχι και πολύ). Όμορφες εικόνες, αλλά δεν ξέρω τι με ξένισε. Νομίζω το voiceover. Αν δεν είχε αυτό θα ήταν video art στην καλύτερη. Υ.Γ. Το σημείο που ο Josef Akiki βουτάει στο νερό μετά τα μισά της ταινίας είναι στα πρώην Λιπάσματα Δραπετσώνας δίπλα στην Ε1 του Πειραιά. Νομίζω με ξένισε το γεγονός ότι εκεί που χτύπαγε κάρτα ο μπαμπάς μου για δουλειά, πλέον γυρίζονται pretentious ταινιάκια μικρού μήκους και αυτό με κάνει να νιώθω το φάντασμά του.

Απλό τρυφερό ποιητικό γεμάτο αντιθέσεις

αληθινό, ρομαντικό και ευαίσθητο

Όμορφο αλλά πάρα πολύ μελαγχολικό!

Μοιάζει με ένα ποίημα που γράφτηκε στους δρόμους της Αθήνας. Η φωτογραφική αποτύπωση τυχαίων προσώπων έδενε πολύ καλά. Βέβαια μελαγχόλησα πάρα πολύ. Το perfect day στο τέλος ειδικά με ισοπέδωσε εντελώς.

Δεν κατάλαβα τίποτα.

Υπέροχο!

Τι να πω τώρα εγώ; Tόσο συναίσθημα, ποίηση, σκέψεις, ιστορίες σε μια τόση δα μικρή ταινία. Αν είσαι καλλιτεχνική ψυχή ή γενικά άνθρωπος με ανησυχίες και ευαισθησίες θα την λατρέψεις.

Poetry !!! Pure poetry !!!

Exciting !