Le Bonheur

Μία "δηλητηριώδης" ιμπρεσιονιστική καρτ ποσταλ

Μία σκληρή, ειρωνική και αισθητικά τέλεια ταινία που προβάλλει την ευτυχία, όχι ως ένα συναίσθημα αλλά ως ένα ανταλλάξιμο εξάρτημα.

Ευτυχία να έχεις πρόσβαση σε τέτοιες ταινίες

Μία πολύ περίεργη ταινία. Η δεύτερη μεγάλου μήκους της Αννιές Βαρντά δικαιολογεί γιατί ήταν απο τις πρωτοπόρους της Nouvelle Vague. Αν και το σενάριο είναι συμβατικό, δοκιμάζει νέες τεχνικές με κοφτό μοντάζ, στιγμιαία πλάνα που δεν ταιριάζουν στη γραμμική αφήγηση, κόντα μουσική υπόκρουση, πειραγμένο mixage. Η ταινία είναι λουσμένη στο φως, κυριαρχεί η φύση ,η ομορφιά των πρωταγωνιστών και η ατμόσφαιρα ευτυχίας. Ακόμα και όταν αυτό δε θα περίμενε κανείς να συμβαίνει. Και αυτό είναι η μαγεία της ταινίας. Η Ευτυχία είναι μια ταινία για τον κυνισμό, την πατριαρχία ,πραγματεύεται ζητήματα ηθικής που μας απασχολούν μέχρι σήμερα και όλα αυτά χωρίς συχνά να γίνεται αντιληπτό.

Late Bloomer

Σαν πίνακας ζωγραφικής με ονειρικές σκηνές φτιαγμένες με αφοσίωση και γλύκα από τα υλικά μιας ουτοπίας. Αν είναι να φτιάχνουν ταινίες για ονειροφαντασίωση προτιμώ να είναι φτιαγμένες από τέτοια υλικά. Ακόμα και τα στερεότυπα έχουν μια φινέτσα, σε υπνωτίζουν μέχρι να σε αφυπνίσουν και να σε κάνουν να αναρωτηθείς τι συνέβη ακριβώς σε τούτο το όνειρο; Γιατί είναι τόσο καλό για να είναι αληθινό; Υπάρχει διαφορά από τις εύπεπτες και λουστραρισμένες ρομαντικές ταινίες του Χόλιγουντ. Γιατί άλλο το ανοιξιάτικο νανούρισμα στην εξοχή κι άλλο η αποχαύνωση του υπνοστεντόν.

Ευχάριστη και ενδιαφέρουσα ταινία

Είναι η πρώτη ταινία που βλέπω της Βαρντά. Ενδιαφέρουσα ταινία που αν και κυλάει σαν παραμύθι, προκαλεί την σκέψη και δημιουργεί ερωτηματικά. Αξίζει να τη δει κανείς.

Food for thought

Κάπου διάβασα ότι είναι η ταινία ανήκει στην κατηγορία domestic thriller και θα συμφωνήσω απόλυτα. Αν σας πείραξε και εσάς το τέλος σημαίνει ότι έκανε καλά την δουλειά της η Βαρντά ;) Αξίζει αφού την δείτε να διαβάσετε και μερικές αναλύσεις της ταινίας.

Ένα τρυφερό παραμύθι

Τεχνικά η ταινία είναι ένα έργο τέχνης, ευχάριστη και αρμονική μέχρι αηδίας. Η πλοκή ξετυλίγει με πολύ όμορφο και τρυφερό τρόπο την κοσμοθεωρία των Γάλλων γύρω από τον έρωτα, που δεν είναι άλλη από την πολυστροφική αντίληψη.. Βέβαια υπάρχουν στοιχεία της εποχής που σε βάζουν σε προβληματισμούς. Η ευτυχία του άνδρα ήταν πιο σημαντική από την ευτυχία της γυναίκας και η δεύτερη έπρεπε να ορίζει την ευτυχία της με βάση την ευτυχία του άντρα της. Αυτό κάνουν αυτές οι γυναίκες. Του δίνονται ολοκληρωτικά. Η στοργή της ταινίας με έκανε για λίγο να πιστέψω πως όλα βγάζουν νόημα, χάνετε εύκολα κανείς στην μοναδικότητα αυτού του κόσμου που έχει πολύ ενδιαφέρον για το αν υπάρχει στ' αλήθεια. Αν οι άνθρωποι καταφέρουμε ποτέ να έχουμε τέτοιες σχέσεις με τους ανθρώπους τότε θα έχουμε χτίσει τον επίγειο παράδεισο.