Three Colors: Blue

Αριστούργημα

Σκηνοθεσία, ερμηνείες, μουσική, ατμόσφαιρα, μια ωδή στην απώλεια, στην ομορφιά και στην ελευθερία

Σε ποιον ανήκει ένα έργο τέχνης μετά τον θάνατο του δημιουργού του;

if i lack love, i am nothing

grief makes you want to disappear from your own life sometimes, to throw everything away and become someone nothing can reach anymore. julie tries so hard to free herself from everything that could possibly hurt her, but memories keep finding their way back, especially through the music. i loved how blue slowly stops feeling like freedom and starts feeling like isolation. you can distance yourself from people, places and memories, but you can’t erase the fact that you once loved them

κριτική με δυο λόγια : η ελευθερια. χιλιάδες ταινίες που προσπαθούν αποτυπώσουν το μεγάλο αυτό αίσθημα της ελευθερίας, της απελευθέρωσης από όλα και όλους. Ο Κισλοφσκι είναι, για εμένα, αυτός που μπόρεσε να αποτυπώσει με το χρωμα του μπλε και τη συγκλονιστική υποκριτική της Μπινος κάθε ευθύνη, κάθε συνέπεια, καθε ψευδαίσθηση, κάθε συναίσθημα, κάθε λογική, ολόκληρο το ρεαλισμό και το όνειρο που κουβαλάει μέσα της η λέξη «ελευθερια». ένα δώρο στον εγκλωβισμένο άνθρωπο…

Ένα ποιήμα

Λυρική σπουδή στην απώλεια, την επιθυμία και το θάνατο. Τα λόγια είναι φτωχά μπροστά στο σκηνοθετικό μεγαλείο του Κισλόφσκι και τη μουσική μεγαλοφυία του Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ. Το πρόσωπο της Μπινός παλέτα συναισθημάτων

Λεπτή ταινία-δοκίμιο για την αγάπη και το πένθος

Υπέροχο.

Ότι ισχύει και για την κόκκινη: Κομψοτέχνημα οπτικά αλλά η αφήγηση δεν με ενθουσίασε

Καθόλα δυνατό.

Αισθητική, σκηνοθεσία & ερμηνείες στο Έβερεστ

Η έννοια της ελευθερίας ως εσωτερική ελευθερία και αποδοχή του παρελθόντος

Η "Μπλε Ταινία" είναι μια βαθιά συναισθηματική και οπτικά εντυπωσιακή ταινία που εξερευνά θέματα απώλειας, ελευθερίας και αυτοανακάλυψης. Η ιστορία ακολουθεί την Ζυλί, μια γυναίκα που χάνει τον σύζυγό της και την κόρη της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα και προσπαθεί να αποκοπεί από το παρελθόν της και να ζήσει μια ζωή χωρίς δεσμεύσεις. Η ταινία εξερευνά την έννοια της ελευθερίας, όχι μόνο ως απελευθέρωση από τις δεσμεύσεις, αλλά και ως εσωτερική ελευθερία και αποδοχή του παρελθόντος. Η Ζυλί προσπαθεί να αποκοπεί από το παρελθόν της, αλλά τελικά ανακαλύπτει ότι η πραγματική ελευθερία έρχεται μέσα από την αποδοχή και την αγάπη.

Μια καλλιτεχνική ερευνητική σπουδή στο πένθος

Αριστοτεχνικά πλασμένη η ταινία μιλά διαισθητικά για το πένθος με τρόπο που οι ειδικοί του είδους χρειάζονται τόμους ανάλυσης και πληθώρα άρθρων σύνθεσης. Ένας αληθινός καλλιτέχνης φτάνει νωρίτερα εκεί που η επιστήμονες και οι λόγιοι φτάνουν μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν πως η τέχνη έχει μιλήσει πρώτη για όλες τις καταστάσεις του ανθρώπου και πολύ πιο εύγλωττα. Το φινάλε λυτρωτικό και βαθιά ανθρώπινο: H λύτρωση έρχεται μέσα από την αποδοχή και βίωση του πόνου, η συνάντηση με τον εαυτό μας και του άλλους έρχεται μέσα από τη συγχώρεση και την αποδοχή της ατέλειας μας και αυτή η αποδοχή γεννά την αγάπη, την σύνδεση,τη διαφύλαξη της μνήμης και της ζωής.

Μια σπουδή στη διαχείριση της ανθρώπινης απώλειας

Ο μετρ Κιζλόφσκι εμβαθύνει στην ανθρώπινη απώλεια, στα διάφορα στάδια από τα οποία διέρχεται κάποιος που την αντιμετωπίζει με τις όποιες διακυμάνσεις και πισογυρίσματα, φτάνοντας τελικά στην κάθαρση. Ακόμα μια σπουδαία ταινία που χωρίς φανφάρες καταπιάνεται με μια από τις δυσκολότερα διαχειρίσιμες ανθρώπινες καταστάσεις. Η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας είναι πραγματικά καθηλωτική ενώ η μουσική της ταινίας σε στοιχειώνει, μένωντας ανεξίτιλα χαραγμένη στη μνήμη.

Εξαιρετική

Δεν υπάρχουν λόγια.

Δεν μπορώ να το περιγράψω

νιώθω μόνο πως αυτή την ταινία πρέπει να την ξανά δω όταν βιώσω πένθος. Παίζει να ξεκλειδώνει άλλες αισθήσεις. Παίζει να μετατρέψει το πένθος μου σε νόημα ζωής. Δεν ξέρω, μπορεί να υπερβάλω κιόλας. Με μάγεψε, ανυπομονώ να δω και τις υπόλοιπες

Mια ταινία που κάποιες εικόνες της μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη, η χρήση του μπλε χρώματος τόσο όμορφη αισθητικά, δυναμική και "γρηγορη", ενώ συνάμα εσωτερική και στατική. Με το σενάριο είχα ένα προβληματάκι, ίσως από τη σκοπιά της θέασης το 2023, στο πλαίσιο μιας διαφορετικής εποχής...Λίγο "σαπουνόπερα"; Ειδικά οι σκηνές με την εμφάνιση των φωτογραφιών της ερωμένης, μαζί με της συζύγου στο εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο και της φώτο που τράβηξε την χαροκαμένη μάνα η δημοσιογράφος - εκτός αν μιλάμε για ακραία σκανδαλοθηρία- καθώς και η έγκυος ερωμένη και το χάρισμα του σπιτιού, μου φανηκαν λίγο τραβηγμένα...

Η θλίψη και η ελευθερία είναι μπλε

Τι είναι ο θάνατος και τι η ζωή; Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε το θάνατο των πιο αγαπημένων μας προσώπων; Η ταινία, μέσω της εκπληκτικής σκηνοθεσίας της, προσφέρει μια αυθεντική ματιά στον κόσμο της οδύνης και της απελευθέρωσης. Είναι μια απ' τις λίγες φορές που μπορεί κανείς να αντικρίσει το σύμπαν ενός φιλμ με όχημα τον εσωτερικό κόσμο της πρωταγωνίστριας. Εξαιρετική Ζιλιέτ Μπινός. Η ταινία συνίσταται για όσους δεν ενοχλούνται από ταινίες χωρίς τη συνήθη καταιγιστική δράση των χολιγουντιανών παραγωγών.

Ενα πραγματικό αριστούργημα.

ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ ! ! !