Three Colors: White

Έπος

Αυτη είναι η καλυτερη

Κι ας πεσετε να με φάτε!

white being the colour of equality while the entire movie is basically about humiliation, power and revenge… yeah, kieslowski knew exactly what he was doing. i love how much stranger and funnier this feels after blue, yet underneath all the absurdity there’s something incredibly bitter about it. karol spends the entire film trying to regain everything he feels was taken from him—his dignity, his power, his place beside dominique—only to turn love into another transaction that needs to be made “equal”

3,5 αστέρια

Μάλλον ανήκω στην μειοψηφία που πιστέυει ότι αυτή η ταινία είναι η καλύτερη της τριλογίας

Φευγαλέο το λευκό της απόλυτης ευτυχίας...

Μου έλειπε το λευκό από την τριλογία. Η ταινία με έκανε να προβληματιστώ. Ως πού θα έφτανε κανείς για να αγαπήσει και να αγαπηθεί; Και με ποιους όρους; Πιστεύω πως όταν τελικά κυνηγάμε τον έρωτα υπερβολικά, αυτό που μας μένει στα χέρια είναι τα δεσμά με τα οποία τον δέσαμε. Ο έρωτας έχει ήδη φύγει. Οι ήρωες έμειναν με την ιδέα του έρωτα που είχαν ο ένας προς τον άλλο, αλλά δεν μπόρεσαν να είναι μαζί...

Ζώντας στα όρια (μια μελέτη περίπτωσης της bordenline personality)

Η "Λευκή Ταινία" εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και την ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου που βιώνει εγκατάλειψη και ματαίωση. Ο Κισλόφσκι καταφέρνει να αποτυπώσει την ένταση και την αβεβαιότητα που βιώνει ο πρωταγωνιστής Κάρολ, καθώς προσπαθεί να βρει ισορροπία στη ζωή του μετά από σημαντικές αλλαγές στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Η αδυναμία του να διαχειριστεί με υγιή τρόπο την εγκατάλειψη τον οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές. Έτσι, η ταινία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια μελέτη περίπτωσης της οριακής διαταραχής προσωπικότητας και όχι ως επιδίωξη της ισότητας μέσω της εκδίκησης, όπως ήταν ο σκοπός της.

Σπουδή πάνω στην Ισότητα

"Που είναι η Ισότητα;". Το ερώτημα που θέτει στον δικαστή, ενώ πραγματικά απευθύνεται στον θεατή δίνεται πολύ νωρίς στην ταινία, δίνοντας τον παλμό της. Ίσως η πιο αδύναμη από τις ταινίες της τριλογίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο σκηνοθέτης κι εδώ δε μας χαρίζει μια εξαιρετική ταινία επάνω στην έννοια της Ισότητας μέσω της εκδίκησης, προβάλλοντας μια άλλη, σύγχρονη εκδοχή της έννοιας της επανάστασης η οποία οδηγεί τον ταπεινωμένο άνθρωπο να "σηκώσει κεφάλι". σε καμία περίπτωση το μήνυμα δεν είναι πολιτικό. Η ταινία, όπως όλη η Τριλογία άλλωστε, αμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και στις αντιφάσεις που την ορίζουν. Ωραίες ερμηνείες, δυνατή πλοκή που μέσω της "εκδίκησης" κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή και εξαιρετική σκηνοθετική δεινότητα από τον αγαπημένο μου σκηνοθέτη.

Καταστροφικη αγάπη

Ο έρωτας πληγώνει και εδω γινεται κατανοητό! Η κυριαρχία του αγαπώ μεχρι να σε καταστρέψω! Ενα παιχνίδι ρόλων που μας δείχνει ότι η δυναμική των σχέσεων όπως και των ανθρώπων αλλάζουν.

Μια ελεγγεία για τις παγίδες του έρωτα

Ένα κινηματογραφικό ποίημα για τα πιαχνίδια της αγάπης και τις παγίδες του έρωτα που κατακρημνύζουν την ατομικότητα, ενώ αυτή παλεύει και να διατηρηθεί και να επιβιώσει μέσα στο χάος του έρωτα ροκανίζοντας τον, ώστε ο τελευταίος να καταλήξει να στεφθεί ξανά νικητής...αν υπάχει νικητής σε αυτί το πιαχνίδι των ηττημένων

Εξαιρετική

Ένας καθηγητής Εικαστικών και Ιστορίας της Τέχνης μου είχε προτείνει αυτή την τριλογία και όσο βυθίζομαι σε αυτή τόσο καταλαβαίνω το γιατί.. Οπτικό και υποκριτικό αριστούργημα, θα την ήθελα λιιιιγο παραπάνω πιο ρομαντική όσο αναφορά την πλοκή αλλά δεν έχει σημασία. Θα συμφωνήσω πως προβάλει τον έρωτα ως εξουσιαστικό όργανο και θα προσθέσω πως δείχνει την βίαιη συναισθηματικά φύση του και ας είναι καλυμμένη με το Άσπρο του γάμου και της ειρήνης.

οκ ταινία, ακραία τραβηγμένη σεναριακά, αλλά ευχάριστα κατά κύριο λόγο, αφού η αληθοφάνεια και ο ρεαλισμός ελπίζω πως δεν ήταν ο στόχος της. Αρκετά πιο "γρήγορη" και "ζωντανή" από την μπλε, αν και έχανε σε σκηνοθετικό "λυρισμό". Είχα την αίσθηση ότι υπήρχαν κενά στο σενάριο ή ίσως ήταν πτυχές που δεν ενδιέφεραν τους δημιουργούς να φωτιστούν - ωστόσο δημιουργούν απορίες. Σίγουρα σατιρική διάθεση του "φρέσκου" καπιταλισμού στην Πολωνία, όταν όλα πια αγοράζονται και φτάνει μια πανεύκολη (εξόφθαλμα παιδαριώδης σεναριακά) παγαποντιά για να γίνεις πλούσιος. Η σχέση εξουσίας- υποταγής, παράλογης ακραίας σκληρότητας (απ' την πλευρά της γυναίκας) και εκδίκησης (απ' την πλευρά του άντρα) ως ίδιον του παράφορου έρωτα έχει υπωθεί αλλού και πιο πετυχημένα... μια ταινία περισσότερο ως ένα επεισόδιο από κάτι πιο ολοκληρωμένο, που για να την απολαύσεις απλά παρακολουθείς και δεν ρωτάς.

Ο θάνατός σου η ζωή μου

Στην ταινία αυτή ο Κισλόφσκι φιλοσοφεί σχετικά με τον έρωτα και τις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται μεταξύ ερωτευμένου και αντικειμένου του πόθου. Εξαιρετικοί οι πρωταγωνιστές, υπέροχη μουσική, όμορφη σκηνοθεσία, αλλά το σενάριο θα μπορούσε να περιέχει περισσότερο σασπένς και πιο γρήγορο ρυθμό. Για βραδιές χαλάρωσης δεν ενδείκνυται.