To Die For

Είναι και θα είναι επίκαιρη

Μία δυστυχώς παραγνωρισμένη ταινία του Γκας Βαν Σααντ με γνωστό cast. Η Νικόλ Κίντμαν σε μία από τις κορυφαίες ερμηνείες της ,αυτοσαρκάζεται και λάμπει μέσα σε ένα κόσμο αφθονίας και χρωμάτων. Το εκπληκτικό με την ερμηνεία της είναι ότι δε διαχωρίζεται η περσόνα μπροστά από την κάμερα από εκείνη πισω από την κάμερα παρά μόνο σε μία σκηνή. Υποκρίνεται τόσο πειστικά που δεν ξέρεις αν είναι παρανοϊκή ή υπερβολικά φιλόδοξη. Με την αφήγηση on camera σαν ένα ντοκιμαντέρ μέσα στην ταινία, ο σκηνοθέτης επιτίθεται στην κοινωνία της εικόνας (αν και η Σούζαν δούλευε τόσο σκληρά, είχε τόσες ιδέες, τελικά κέρδισε την αναγνώριση για κάτι τελείως διαφορετικό) και της εφήμερης δόξας. Νόρμα Ντέσμοντ η κεντρική ηρωίδα ζει και πεθαίνει για τη δόξα, μόνη, λαμπερή και με πλήρη αδιαφορία για τους γύρω της.

Κουλτούρα του ναρκισσισμού και λατρεία της εικόνας!

Αρχικά σε αυτή τη ταινία του Γκας Βαν Σαντ αμφιταλαντευτηκα αν πρόκειται για βαθειά μισογυνικη και αντιφεμινιστικη ταινία με άπειρα στερεότυπα για τις femme fatale η κάτι άλλο. Τελικά αποφάσισα ότι πρόκειται για το αντίθετο. Η ταινία αναδεικνύει την εμμονή του πολιτισμού μας με την εικόνα, την επιτυχία και το ρόλο των media σε όλο αυτό. Ιnstagram, reality show, εκπομπές που κατασκευάζουν αρρενωπότητες και θηλυκότητες όπως τους βολεύει. Μέσα σε όλο αυτό,φαίνεται η αναδυόμενη κουλτούρα του ναρκισσισμού που διαλύει τον κοινωνικό ιστό για να τον ανασυγκροτήσει σε λάθος βάσεις. Επιπλέον, η βαθειά ανδροκρατούμενη και σεξιστική κοινωνία μοιράζει ρόλους που η τοξική τους επίδραση είναι το ίδιο καταστροφική και για τους άντρες. Θα μπορούσε σε μια αντιστροφή του ρόλου, τη θέση της Νικόλ Κίντμαν ως Σούζαν να την έχει ένας πχ υπερσεξουαλικοποιημενος άντρας με ατελείωτη εμμονή με την επιτυχία και τη δημόσια εικόνα. Για εμένα ανετα!

Πολύ καλή!

Πολύ καλή ταινία για την εποχή της, με μια από τις καλύτερες ερμηνείες της Nicole Kidman κατά τη γνώμη μου. Μια γυναίκα στοχοποιείται για το φόνο του άντρα της, εργαλοιοποιώντας τη θυληκοτήτά της και χειραγωγώντας νεότερους άντρες. Με φόντο την πατριαρχική κοινωνία, ποιός είναι στα αλήθεια ο δολοφόνος?

Φανταστική αφήγηση!

Όλα τα μέσα, φώτα, ήχος, φωτογραφία, τα πρόσωπα τους, οι παύσεις, ο τρόπος που μιλάνε, όλα ήταν σαν πίνακας ζωγραφικής. Μου άρεσε τόσο πολύ! Ο χαρακτήρας τραγικός θα λέγαμε.. μου άρεσε σε αρκετά σημεία το πείσμα και το πάθος, μου έλειψε όμως το κίνητρο της.. αξίζει η ταινία!