Vox Lux

Αρκετά κουραστική ταινία κι η Νάταλι Πόρτμαν παιζει σαν να βαριέται τη ζώη της.

Βαρετό και πλαδαρή σκηνοθεσία

Φιλόδοξη αλλά μέτρια

Δεν ξέρω τι με στεναχωρεί περισσότερο στην ταινία, αλλά μάλλον πως θέτει στο πρώτο και δεύτερο μέρος πολύ υψηλά τις προσδοκίες καταπιανόμενη με ενδιαφέροντα ψυχοκοινωνικά ζητήματα, όπως η επιβίωση από τρομοκρατιά χτυπήματα, οι οικογενειακές δυναμικές μεταξύ αδελφών, η ευκαιριακή ανέλιξη στην αμερικανική showbusiness και οικονομία, η σκιαγράφιση της pop βιομηχανίας θεάματος, μπροστά και πίσω από τις κάμερες και το τίμημα της φήμης που αυτή προσφέρει, χωρίς ωστόσο να εμβαθυνει σε κανένα. Οι καλές ερμηνειες των ηθοποιών, δεν αναπτύσσονται καθώς το σεναριακό αδιέξοδο δεν τους δίνει τον χώρο παρά να εκτελούν αριστοτεχνικά τις επιμέρους σκηνές. Σκηνοθετικά, ειδικα τα μεταβατικά πλάνα που ο αφηγητής περιγράφει με μηδενική αφήγηση συναισθήματα και αναστοχασμούς των πρωταγωνιστών έχει ενδιαφέρον, αλλά η αφήγηση καταλήγει απλώς στο show αφήνοντας όλα τα θέματα και τοςυ πρωτογωνιστές με αδιεξοδά τους εκτεθειμένους σε αυτά. Ίσως, βέβαια, έτσι είναι κι η ζωη: μια αφήγηση με όλα τα θέματα ανοιχτά.