Σχεδόν τυχαία, συναντά μια παλιά φίλη, τη Νελ, και μέσα σε λίγες μόνο μέρες (και νύχτες) οι δύο γυναίκες αναζωπυρώνουν μια μοναδικά εκρηκτική χημεία. Ρομαντικό, ποπ, απρόσμενο, χειροποίητο, το «Έκρηξη» («Erupcja») αντλεί επιρροές από Νουβέλ Βαγκ και αμερικάνικο mumblecore παραδίδοντας ένα ερωτικό γράμμα στην αναπολογητική νεανικότητα και στη δύναμη του αυθορμητισμού. Έχοντας φυσικά ως μεγάλο πόλο έλξης την ίδια του την πρωταγωνίστρια.
Ως Μπέθανι, η Charli XCX κάνει ένα διάλειμμα από την παγκόσμια ποπ κυριαρχία της και πρωταγωνιστεί – με την ίδια ακριβώς Brat ενέργεια – παραδίδοντας μια αφοπλιστικά νατουραλιστική ερμηνεία που θα σε κάνει να αναρωτηθείς αν το έκανε αυτό από καιρό.
Πώς όμως δημιουργήθηκε ένα φιλμ μικρού μεν βεληνεκούς, αλλά μεγάλων συναισθηματικών επεκτάσεων, και το οποίο λειτούργησε ως μαγνήτης για μια από τις καθοριστικές ποπ σταρ της εποχής μας, στον πρώτο της (από πολλούς επερχόμενους!) μεγάλο της κινηματογραφικό ρόλο; Ο σκηνοθέτης Πιτ Όους, εξηγεί.
«Χάρη σε μια τυχαία συνάντηση σε ένα μπαρ στο Μανχάταν, βρέθηκα στην Πολώνία να συνεργάζομαι με την Charli XCX»
Κάθε φορά που γυρίζω μια ταινία, προσπαθώ να πειραματιστώ με κάποιον τρόπο με το κινηματογραφικό είδος. Έχω περάσει από την επιστημονική φαντασία και το fantasy σε ιδιόρρυθμες κωμωδίες και στο υπερφυσικό θρίλερ. Όταν όμως μετακόμισα από το Λος Άντζελες στη Βαρσοβία, στα τέλη του 2023, συνειδητοποίησα ότι πλέον είχα αποκτήσει άμεση πρόσβαση σε ένα από τα αγαπημένα μου κινηματογραφικά είδη: την «ξενόγλωσση ταινία».
Υπάρχει κάτι πραγματικά μοναδικό στην εμπειρία του να παρακολουθείς μια ταινία σε μια γλώσσα διαφορετική από τη δική σου. Την προσλαμβάνεις με διαφορετικό τρόπο. Το γεγονός ότι στρέφεις διαρκώς το βλέμμα σου στο κάτω μέρος της οθόνης για να διαβάσεις τους υπότιτλους επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βιώνεις τις ερμηνείες, τη φωτογραφία και το μοντάζ. Δημιουργώντας τη δική μου ξενόγλωσση ταινία, με γοήτευε η ιδέα να ανακαλύψω τι χάνεται και τι κερδίζεται μέσα από τη διαδικασία της μετάφρασης.
Τον Μάιο του 2024 γνώρισα έναν άνθρωπο που είχε εγκλωβιστεί στη Βαρσοβία για έναν μήνα, το 2010, όταν εξερράγη το ηφαίστειο στην Ισλανδία και η ηφαιστειακή τέφρα καθήλωσε όλες τις πτήσεις στην Ευρώπη. Αυτή η μικρή αφηγηματική λεπτομέρεια αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης της ιστορίας. Όπως και στις τέσσερις προηγούμενες μεγάλου μήκους ταινίες μου, ξεκινήσαμε την παραγωγή έχοντας μόνο το μισό περίγραμμα της πλοκής, γυρίζοντας την ταινία με χρονολογική σειρά και γράφοντας το σενάριο καθώς προχωρούσαμε.
Η ταινία μας έχει κάτι από το «Η Σελίν και η Ζιλί Πάνε Βαρκάδα», κάτι από το «Πριν το Ξημέρωμα» και κάτι από το «Η Αλίκη στις Πόλεις». Ωστόσο, δεν αναφερόμασταν συνειδητά σε αυτές τις ταινίες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Αντίθετα, συζητούσαμε για τις δυσκολίες των ανθρώπινων σχέσεων, για την τάση μας να αποδίδουμε νόημα σε τυχαία γεγονότα και για τη σχεδόν μαγική αίσθηση που δημιουργούν οι συμπτώσεις. Αναλογιστήκαμε επίσης το πώς η Βαρσοβία μοιάζει να έχει διατηρήσει κάτι από τη δεκαετία του 1970 και το πόσο πιο πολύχρωμη αποδείχθηκε απ' όσο περιμέναμε.
