Σε ένα Λος Άντζελες όπου το τραγούδι και ο χορός ξεπηδούν αυθόρμητα με κάθε αφορμή, ένας μουσικός και μία ηθοποιός ερωτεύονται φαντασμαγορικά, την ώρα που προσπαθούν να κατακτήσουν το όνειρο.

Dolby Theatre, Φεβρουάριος 2017. Σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές στην ιστορία των Όσκαρ, το La La Land, έχοντας ήδη κατακτήσει 6 από τα 14 βραβεία για τα οποία ήταν υποψήφιο - ανάμεσά τους και αυτό της Καλύτερης Ερμηνείας Α’ Γυναικείου Ρόλου για την Έμα Στόουν - ανακοινώνεται ως νικητής του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Και αυτό διαρκεί κάτι λιγότερο από τρία λεπτά.

«Moonlight, you guys won Best Picture», αναφωνεί ο Τζόρνταν Χόροουιτς, παραγωγός του La La Land, λίγο μετά τον ευχαριστήριο λόγο του, όταν τον ενημερώνουν πως ο παρουσιαστής του βραβείου είχε μόλις διαβάσει λάθος φάκελο.
 

Και καθώς η ομάδα του Moonlight, της πιο (κινηματογραφικά) ανεξάρτητης ταινίας της βραδιάς, ανεβαίνει δειλά τα σκαλιά του θεάτρου, όλοι όσοι, αποσβολωμένοι, παρακολουθούν το γεγονός σκέφτονται το ίδιο ακριβώς πράγμα: “Here’s to the ones who dream!”.

Ακόμα όμως κι αν ο Νταμιέν Σαζέλ και η ομάδα του δεν κατάφεραν να φύγουν εκείνο το βράδυ με το μεγαλύτερο βραβείο της Ακαδημίας, είχαν ήδη καταφέρει κάτι που μέχρι τότε έμοιαζε ακατόρθωτο: έκαναν το μέσο κοινό να «ξεχάσει» ότι βλέπει μιούζικαλ, να χορεύει ρυθμικά στις jazz μελωδίες του Τζάστιν Χούρβιτς και εκτόξευσαν τις εισπράξεις της ταινίας στα 500 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.

Ποια ήταν, όμως, τα βασικά συστατικά της αστερόσκονης που άπλωσε ο Νταμιέν Σαζέλ πάνω από μια μοντέρνα εκδοχή του, κατά τα άλλα κλασικού, μοτίβου ενός καταραμένου έρωτα;

Λίγο η μάχη εις το διηνεκές ανάμεσα στη φιλοδοξία και το συναίσθημα, μερικά από τα πιο technicolor κάδρα της σύγχρονης κινηματογραφικής ιστορίας - με ομολογουμένως μαεστρικά επιλεγμένα χρώματα - και ένα βλέμμα που, από μόνο του, διέσχισε μια ολόκληρη ζωή, είναι μόνο κάποια από τα στοιχεία που, συνολικά, εκτόξευσαν το relatability factor του κοινού στα αστέρια.

Χρειάστηκε ένα ταξίδι μέσα από έναν Χειμώνα, μια Άνοιξη, ένα Καλοκαίρι, ένα Φθινόπωρο (...και πέντε χρόνια ακόμη) για να συνειδητοποιήσουν δύο άνθρωποι πως, όσο χρωματιστός κι αν είναι ο κόσμος γύρω τους, την τελική απόχρωση της ζωής τους καλούνται να τη δώσουν εκείνοι.

Για εσάς, λοιπόν, που ονειρεύεστε, αυτές τις γιορτές σας προσκαλούμε να περιπλανηθείτε παρέα με τη Μία και τον Σεμπάστιαν στους λόφους του Λος Άντζελες, να χορέψετε μαζί τους γύρω από τους πλανήτες και να τραγουδήσετε (δυνατά, ναι): “City of stars, you never shined so brightly”.

Από όλ@ εμάς στο Cinobo, χαρούμενα (😬) Χριστούγεννα!