Ο Τζον δεν έχει παντρευτεί ποτέ, δεν έχει κάνει οικογένεια και δεν έχει ουσιαστικά απομακρυνθεί ποτέ πέρα από την εξώπορτά του. Χωρίς υπολογιστή, κινητό τηλέφωνο ή καν τηλεόραση, ζει απομονωμένος, σχεδιάζοντας γρίφους για να ζήσει, με το ψευδώνυμο «Ludwig».

Όμως το να μπεις στα παπούτσια του πανομοιότυπου διδύμου σου είναι ένα πράγμα – όταν ο δίδυμός σου τυχαίνει να είναι ένας επιτυχημένος ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας (DCI), επικεφαλής της πολυσύχναστης ομάδας σοβαρών εγκλημάτων στο κέντρο του Κέιμπριτζ, τα διακυβεύματα ανεβαίνουν κατακόρυφα. Ο Τζον μπορεί να είναι μάστορας σε καθετί κρυπτικό, αλλά μπορεί να λύσει τον μεγαλύτερο γρίφο της ζωής του;

Στο πλευρό του Ντέιβιντ Μίτσελ, στην procedural αστυνομική δραμεντί, πρωταγωνιστεί και η Άννα Μάξγουελ Μάρτιν στον ρόλο της Λούσι Μπετς-Τέιλορ, της κουνιάδας του Τζον και συζύγου του αγνοούμενου αδελφού του, Τζέιμς.

«Θέλαμε να κάνουμε μια αστυνομική σειρά – γιατί, ας το παραδεχτούμε, ο κόσμος αγαπά τα αστυνομικά», παραδέχεται ο παραγωγός Κέντον Άλεν. «Πάντα ψάχνουμε κάτι ξεχωριστό που έχει πρωτοτυπία και οξυδέρκεια, όπως και το να μπορεί να πει μια απολαυστική αστυνομική ιστορία». Και το «Ludwig», όπως εξηγεί, έχει μια σημαντική διαφορά που το κάνει να ξεχωρίζει άμεσα. «Είναι ένα κλασικό αστυνομικό δράμα με μια μοναδική ανατροπή: ο επικεφαλής ντετέκτιβ δεν είναι ντετέκτιβ – είναι ο δίδυμος αδελφός του».

«Θέλεις το κοινό να παίζει μαζί σου, χωρίς να αποκαλύπτεις εύκολα τον ένοχο. Και θέλεις να υπάρχει κάτι πέρα από τον φόνο της εβδομάδας: σχέσεις, και ένα μεγαλύτερο μυστήριο. Στο “Ludwig” υπάρχουν και τα δύο», αναφέρει.

Η ιδέα, δε, του να πρωταγωνιστήσει στη σειρά ο γνωστός κυρίως ως κωμικός, Ντέιβιντ Μίτσελ (του καλτ «Peep Show») βασίστηκε στο ένδοξο παρελθόν του είδους. «Είναι ο πρώτος του ρόλος ως πρωταγωνιστή σε ωριαίο, prime-time αστυνομικό dramedy. Έχει κατακτήσει το sitcom», λέει ο Άλεν. «Για μένα είναι το φυσικό επόμενο βήμα, όπως συνέβη με τόσους σπουδαίους κωμικούς ηθοποιούς πριν από αυτόν. Σκεφτήκαμε τον Πίτερ Φολκ στο “Columbo”, τον Τόνι Σαλούμπ στο “Monk”. Είναι ο σωστός ηθοποιός, στη σωστή στιγμή, για το σωστό πρότζεκτ».

«Η ιδέα μου προτάθηκε αρκετό καιρό πριν», θυμάται ο ίδιος ο Ντέιβιντ Μίτσελ. «Λατρεύω τις τηλεοπτικές αστυνομικές σειρές. Είναι από τα είδη σειρών που βρίσκω πιο απολαυστικά και ανταποδοτικά ως θεατής. Μεγάλωσα αγαπώντας τη Μις Μαρπλ, τον Επιθεωρητή Μορς και τον Πουαρό, οπότε το να βρίσκομαι σε μία τέτοια σειρά είναι λίγο σαν όνειρο».

Ένα από τα σημεία ενδιαφέροντος για τον πολύ αγαπητό ηθοποιό, είναι το φορμάτ της σειράς, που έχει κάτι παραδοσιακό στη φόρμουλά του. «Εδώ υπάρχει ανταμοιβή για τη συνεχή παρακολούθηση, αλλά ταυτόχρονα κάθε επεισόδιο αφηγείται μια ιστορία που κλείνει, ελπίζω με ικανοποιητικό και ενδιαφέρον τρόπο», λέει.

«Είναι ζεστό, παλιάς σχολής αστυνομικό. Παρότι το έγκλημα θα ήταν φρικτό αν συνέβαινε στην πραγματικότητα, επωφελούμαστε από τη σύμβαση του μυστηρίου φόνου – την παράδοση της Αγκάθα Κρίστι, αν θέλετε – ώστε να μη στεκόμαστε στη φρίκη της πράξης. Εστιάζουμε στο πλαίσιο, στο μυστήριο και στο παιχνίδι των ανθρώπινων συναισθημάτων που οδηγεί σε αυτό», εξηγεί, προχωρώντας να τονίσει μια πολύ ουσιώδη διαφορά της σειράς από πάρα πολλά σύγχρονα δείγματα του είδους.

«Έχω απογοητευτεί κάπως από τη σύγχρονη τάση να αγκαλιάζεται η ωμότητα και να τονίζεται ο τρόμος και η απώλεια που προκαλεί το έγκλημα. Δεν είναι αυτό που ζητώ ως θεατής, και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος. Στο “Ludwig” δεν στεκόμαστε στο γεγονός ότι πρόκειται για φόνο περισσότερο απ’ όσο θα το κάναμε σε μια παρτίδα Cluedo», καταλήγει.

«Είναι το “τι θα γινόταν αν ένας καθημερινός άνθρωπος βρισκόταν μέσα σε μια αστυνομική σειρά”», συμπυκνώνει το concept σε μια γραφή ο σεναριογράφος Μαρκ Μπράδερχουντ. «Ο Λούντβιχ δεν είναι στα αλήθεια ντετέκτιβ, αλλά πρέπει να κάνει τη δουλειά». Και συμπυκνώνει την κοσμοθεωρία του σε λίγες λέξεις: «Θα ήθελε ο κόσμος να λειτουργεί έτσι: λύνεις τον γρίφο και αποκαθίσταται η τάξη. Είναι ένας τρόπος ελέγχου που ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία και έμεινε μαζί του».

Όσο για τον πρωταγωνιστή; «Είναι συγκινητικός», συνεχίζει μιλώντας για τα όσα φέρνει ο Ντέιβιντ Μίτσελ στον κεντρικό ρόλο. «Υπάρχει μια μελαγχολία και μοναξιά στον Τζον που την αποδίδει τέλεια. Έχει λεπτές αποχρώσεις, παιδικό ενθουσιασμό, παθολογία. Είναι εξαιρετικός».

Όταν έμαθε πως ο Μίτσελ ήθελε να παίξει τον ντετέκτιβ, ο σεναριογράφος ενθουσιάστηκε: «Πάντα ήμουν μεγάλος φαν τους είδους και έβλεπα άνετα τον Ντέιβιντ ως Κολούμπο. Έπρεπε να το κάνω πριν το κάνει κάποιος άλλος», αναφέρει.

Να πάλι η αναφορά στο «Columbo», το κλασικό αστυνομικό με τον Πίτερ Φολκ. Ποια είναι η διαχρονική έλξη που ασκεί η σειρά και οι αμέτρητοι απόγονοί της μέχρι και σήμερα – ανάμεσά τους ο Τζον Λούντβιχ; «Όλα καταλήγουν σε έναν χαρακτήρα τον οποίο υποτιμά σφόδρα ο κάθε αντίπαλός του, επειδή μοιάζει λίγο παράξενος… Είναι τόσο ικανοποιητικό!», λέει μιλώντας για τη στιγμή κάθε επεισοδίου που, αναπόφευκτα, ο Κολούμπο λύνει την υπόθεση.

Τελικά όλα εκεί καταλήγουν τα πάντα σε σειρές της στόφας του «Ludwig» και της επιτυχίας τους. «Παρουσιάζουν μια αδικία και, στο τέλος, την αποκατάσταση της τάξης. Κάθε επεισόδιο τελειώνει κι όλα είναι εντάξει στον κόσμο. Η δική μου αρχή στην τηλεόραση είναι να φεύγεις νιώθοντας καλύτερα απ’ ό,τι όταν ξεκίνησες», καταλήγει ο Μπράδερχουντ.