Τη σειρά μάλιστα για το BBC επιμελήθηκε η ίδια, φέρνοντας έτσι ένα προσωπικό βίωμα αμόλυντο.

Είναι η αυγή μιας νέας χιλιετίας. Η Madonna, οι Moloko και οι Basement Jaxx κυριαρχούν στα charts και ο κόσμος μοιάζει γεμάτος δυνατότητες. Όμως ο έφηβος Μπάιρον είναι εγκλωβισμένος σε μια μικρή εργατική πόλη που δεν συνήλθε ποτέ από το κλείσιμο του ανθρακωρυχείου τη δεκαετία του ’80. Έχει κουραστεί από τη μητέρα του, από τον πατέρα του, από το διαρκές ξύλο επειδή «μιλάει σαν αδερφή».

Έχει κουραστεί να βλέπει τους ανθρώπους γύρω του να σέρνονται σαν ζωντανοί-νεκροί, να συζητούν για κουζίνες που δεν έχουν χρήματα να ανακαινίσουν και για γάμους που φοβούνται να εγκαταλείψουν. Ο Μπάιρον θέλει να φύγει, και δεν τον νοιάζει με ποιον τρόπο.

Η ζωή του αλλάζει εκρηκτικά όταν δραπετεύει στον παλλόμενο υπόγειο κόσμο του Νότιγχαμ και γνωρίζει τη Lady Die, μια θρυλική χορεύτρια και ανήσυχο στοιχείο της περιοχής. Η Lady Die τον υιοθετεί στη χαοτική αλλά ξεκαρδιστική οικογένεια των «Fallen Divas». Μαζί ζητιανεύουν, κλέβουν και ζουν ξέφρενα, παρασυρμένοι σε μια ασταμάτητη διαδρομή ηδονισμού στην καρδιά της βρετανικής club σκηνής των αρχών της δεκαετίας του 2000.

Το πάρτι, όμως, δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Όταν ο Μπάιρον γοητεύεται από τον ατίθασο Λίαμ, μια συγκλονιστική συνάντηση θα αλλάξει τη ζωή του οριστικά.

Ζωντανό, ειλικρινές και γεμάτο αξέχαστους χαρακτήρες, το «What It Feels Like for a Girl» είναι μια ιστορία για την αγάπη και τον κίνδυνο, την αυτοανακάλυψη και την αυτοκαταστροφή. Γιατί, μερικές φορές, για να βρεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να τον χάσεις. Τι είναι όμως αυτό που οδήγησε στην ανάπτυξη της σειράς; Η δημιουργός Πάρις Λις εξηγεί.

Τι σας ενέπνευσε να διασκευάσετε το αυτοβιογραφικό σας βιβλίο σε τηλεοπτική σειρά;

Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη που μπόρεσα να μεταφέρω την ιστορία μου σε ένα οπτικό μέσο. Ήταν το προσωπικό μου πρότζεκτ πάθους και, ουσιαστικά, έχει γίνει η ζωή μου. Είναι η πρώτη φορά που εργάζομαι στην τηλεόραση, οπότε αποτελεί μεγάλη τιμή και προνόμιο να εξερευνήσω τα θέματα και τις ιδέες του βιβλίου μέσα από αυτή τη μορφή.

Ποια είναι η βασική ιδέα του «What It Feels Like for a Girl» και πώς συνδέεται με τη ζωή σας στο Νότιγχαμ;

Στον πυρήνα της, η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τη ζωή μου και από όλες τις μοναδικές εμπειρίες που έχω ζήσει. Όταν μεγάλωνα, εγώ και οι φίλοι μου ήμασταν οι μόνοι νέοι άνθρωποι στο Νότιγχαμ που ζούσαμε ανοιχτά την ταυτότητά μας. Ακόμη και μέσα στην τελευταία δεκαετία, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραστικά. Εκείνη την εποχή βρισκόμασταν στο περιθώριο της κοινωνίας και πολλοί πίστευαν πως ήμασταν πολύ νέοι για να προχωρήσουμε σε μετάβαση φύλου. Στην ουσία, πρόκειται για μια ιστορία ενηλικίωσης και, όπως συμβαίνει με πολλές τέτοιες ιστορίες, μιλά για τους ανθρώπους που χάνουμε και εκείνους που αποκτούμε στην πορεία της ζωής μας.

 

Μπορείτε να μιλήσετε για τον σημαντικό ρόλο που παίζει η εποχή του Y2K στην ιστορία;

Η εποχή του Y2K είναι η περίοδος κατά την οποία μπήκα στην εφηβεία και τη θυμάμαι ως μια εποχή όπου τα πάντα έμοιαζαν τόσο ζωντανά. Η ζωή ήταν γεμάτη ορμόνες και ενέργεια, τη θυμάμαι με απόλυτη καθαρότητα.

Εκείνη την περίοδο στο Ηνωμένο Βασίλειο υπήρχε η αίσθηση ότι προχωρούσαμε μπροστά. Κερδίζαμε περισσότερα δικαιώματα, ζούσαμε περισσότερο και υπήρχαν περισσότερες θεραπευτικές δυνατότητες. Υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη ενέργεια που χαρακτήριζε εκείνη τη δεκαετία. Κάποιοι έχουν πει ότι δημιούργησα ένα μοναδικό σύμπαν, όμως η αλήθεια είναι πως έτσι ακριβώς ήταν τότε η ζωή.

Ήθελα επίσης να αποτυπώσω εκείνη τη στιγμή λίγο πριν τα κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γίνουν μέρος της καθημερινότητάς μας· εκείνο το μεταίχμιο πριν αρχίσουμε όλοι να νιώθουμε περισσότερο αυτοσυνείδητοι και να σκεφτόμαστε συνεχώς πώς φαινόμαστε ή πώς μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Ήθελα να συλλάβω εκείνη την τρελή, άγρια ενέργεια. Νομίζω ότι τόσοι πολλοί νέοι άνθρωποι σήμερα έλκονται από εκείνη την εποχή ακριβώς επειδή μοιάζει τόσο διαφορετική από το σήμερα.

Τι διαφοροποιεί αυτή τη σειρά από άλλες τηλεοπτικές δραματικές παραγωγές;

Ως τρανς γυναίκα από εργατική τάξη, δεν είχα ποτέ μέχρι σήμερα την ευκαιρία να αφηγηθώ την ιστορία μου με αυτόν τον τρόπο. Δεν έχω δει ποτέ στη βρετανική τηλεόραση έναν τρανς χαρακτήρα να παρουσιάζεται έτσι: κουλ, αιχμηρό και ατελή.

Δεν είμαι η «τέλεια» τρανς γυναίκα και δεν θέλω να είμαι πρότυπο. Είμαι ένα χαοτικό άτομο και έχω το ίδιο δικαίωμα με οποιονδήποτε άλλο να είμαι ακατάστατη και ατελής. Υπάρχει λόγος που η τρανς κοινότητα δεν είχε μέχρι σήμερα μια τέτοια φωνή στην τηλεόραση και ελπίζω αυτή η σειρά να αγγίξει κάθε άνθρωπο που αισθάνεται περιθωριοποιημένος ή ζει στο περιθώριο της κοινωνίας. Θέλω αυτή η ιστορία να κάνει τους ανθρώπους να νιώσουν ότι ακούγονται.

Γιατί πιστεύετε ότι είναι σημαντικό να ειπωθεί αυτή η ιστορία σήμερα;

Πρωταρχικός μου στόχος με αυτή τη σειρά είναι ο κόσμος να τη δει και να διασκεδάσει. Αυτός είναι ο βασικός μου σκοπός. Πιστεύω όμως ότι η σειρά έχει και κάτι να πει. Είναι δυνατή, αδιαπραγμάτευτη ως προς αυτό που είναι. Ελπίζω να χαρίσει στο κοινό χαρά, απόλαυση και μια αίσθηση ζωντάνιας.

Εύχομαι, πέρα από το ότι είναι πολύ ιδιαίτερη και αφηγείται μια εξαιρετικά συγκεκριμένη εμπειρία, να γίνει τελικά αντιληπτή ως μια ιστορία ενηλικίωσης. Ποιος δεν μπορεί να ταυτιστεί με εκείνο το συναίσθημα του να νιώθεις εγκλωβισμένος όταν είσαι νέος και προσπαθείς να καταλάβεις ποιος είσαι και προς τα πού πηγαίνει η ζωή σου;

Ήταν σημαντικό να δείξουμε τη διαδρομή του Μπάιρον: πώς αγκαλιάζει τη σεξουαλικότητά του, πώς προσπαθεί να την ανακαλύψει, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κατανοήσει και την ταυτότητα φύλου του. Πώς μοιάζει αυτή η διαδικασία; Τι σημαίνει πραγματικά; Πιστεύω ότι έχουμε αποδώσει τη μοναδικότητα αυτών των εμπειριών με έναν τρόπο απολύτως αδιαπραγμάτευτο.

Νιώθω επίσης ότι η ταξική διάσταση διαπερνά ολόκληρη τη σειρά. Πρόκειται για μια ιστορία της εργατικής τάξης και ελπίζω το κοινό να έλκεται από τα θέματα, την ενέργεια και την προκλητική, ασεβή διάθεσή της. Αυτή δεν είναι μια ζεστή, «βολική» μεσοαστική δραματική σειρά. Υπάρχουν ήδη πολλές τέτοιες στην τηλεόραση. Η δική μας προσφέρει κάτι διαφορετικό.