Τρία χρόνια αργότερα, η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη, το This Must Be The Place, είναι η πιο sui generis δημιουργία του κι ίσως η πιο υποτιμημένη, μια φαινομενικά απρόσμενη στροφή σε ένα αταξινόμητο φιλμ που κινείται ανάμεσα στο road movie και το υπαρξιακό δράμα, με τον μοναδικά ερμηνευμένο από τον Σον Πεν γερασμένο ροκ σταρ να αποτελεί μια από τις πιο παράδοξες φιγούρες του δημιουργού, κάτι ανάμεσα καρικατούρα και τραγική ύπαρξη, έναν συγκερασμό των αντιφατικών στοιχείων που απαρτίζουν την ίδια τη σκηνοθετική ματιά του Σορεντίνο. Όπως έχει συμβεί και με πολλούς Ευρωπαίους σκηνοθέτες που περνούν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η Αμερική για τον Σορεντίνο δεν είναι γεωγραφικός χώρος αλλά ψυχική κατάσταση και το ταξίδι του κεντρικού ήρωά του δεν τόσο μια ιστορία εκδίκησης, όσο μια αργή αποσύνθεση της ταυτότητας, μέσα σε ένα σύμπαν γεμάτο από αλλόκοτες μορφές και στιγμές ποιητικής ασυνέχειας.
Η αισθητική και θεματική σύνθεση όλων αυτών των αντίρροπων τάσεων κορυφώθηκε το 2013 με την Τέλεια Ομορφιά, την κατά πολλούς καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη που ενώ έφυγε σκανδαλωδώς αβράβευτη από τις Κάννες κέρδισε λίγους μήνες αργότερα το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Σ’ αυτή την άτυπη επαναπροσέγγιση του Dolce Vita, η σκιά του Φεντερίκο Φελίνι είναι αναπόφευκτη, ο Σορεντίνο, ωστόσο, δεν επιχειρεί να μιμηθεί σε έναν στείρο και μηρυκαστικό φόρο τιμής, αλλά να επαναδιατυπώσει την αβάσταχτη ελαφρότητα ενός αστείρευτου διονυσιασμού σε μια κινηματογραφική συμφωνία όπου το ιερό και το κοσμικό, το υψηλό και το χυδαίο συνυπάρχουν σε μια εύθραυστη ισορροπία. Η Ρώμη, η «αιώνια πόλη, είναι μια αδιάκοπη παρέλαση εικόνων, σωμάτων, ήχων και ο Τζεπ Γκαμπαρντέλα μετατρέπεται στον αρχετυπικό σορεντινικό ήρωα που εμφορείται από μια βαθιά αίσθηση ιστορικής και πολιτισμικής κόπωσης, αλλά δεν θα σταματήσει ποτέ να παρτάρει γιατί η Τέλεια Ομορφιά δεν είναι η λύτρωση αλλά η διαρκής υπενθύμιση της απώλειας.
Η επόμενη ταινία του Σορεντίνο, η Νιότη, θεωρήθηκε κάπως περιοριστικά ως το άτυπο sequel της Τέλειας Ομορφιάς, αλλά εδώ ο σκηνοθέτης μοιάζει να επιστρέφει περισσότερο στην υπαρξιακή ενδοσκόπηση της πρώτης ταινίας του, αν και δεν λείπουν φυσικά τα μαξιμαλιστικά σκηνοθετικά του στοιχεία και οπτικές του εξάρσεις, οι ονειρικές παρεμβολές, οι σουρεαλιστικές εικόνες και στιγμές καθαρής αισθητικής έκστασης. Οι δύο ηλικιωμένες φιγούρες του Μάικλ Κέιν και του Χάρβεϊ Καϊτέλ στο πολυτελές θέρετρο της Ελβετίας παραπέμπουν αναπόφευκτα στο Μαγικό Βουνό του Τόμας Μαν, αλλά εδώ ο τευτονικός ορθολογισμός παραχωρεί τη θέση του σε μια πιο παιγνιώδη μεσογειακή κοσμοθεωρία που κοιτάζει με τρυφερότητα το ανελέητο πέρασμα του χρόνου.
Με μια αισθητική πληθωρικότητα που δεν απολογείται και μια πεισματική άρνηση να επιλέξει οριστικά στρατόπεδο ανάμεσα στην επιφάνεια και το βάθος, το σινεμά του Πάολο Σορεντίνο, εκτός από τις οπτικές και ηχητικές απολαύσεις που αφειδώς κι αδιαλείπτως προσφέρει, είναι σαγηνευτικό και ευεπίφορο στην επαναπροσέγγιση και το διάλογο για τον τρόπο που εξερευνά με τόλμη τις αντιφάσεις του. Κι ίσως είναι αυτή η ένταση ανάμεσα στην επιθυμία να παραδοθούμε στην εικόνα και στην ανάγκη να την αμφισβητήσουμε το σημείο καμπής όπου αποκαλύπτεται η τέλεια ομορφιά.
