François Truffaut

Ona jedna – ich dwóch. Dwaj przyjaciele kochają tę samą kobietę przez dwadzieścia lat. W tym układzie nic nie jest proste. Nowa Fala do kwadratu: film pełen wolności, namiętności, anarchistycznej energii, no i oczywiście Jeanne Moreau. — Paryż, około 1912 roku. Dwaj przyjaciele – Jules, nieśmiały austriacki pisarz, i Jim, francuski intelektualista – poznają Catherine. To pełna pasji, piękna kobieta, która robi dokładnie to, na co ma ochotę. Żyją w miłosnym trójkącie, a potem rozdziela ich wojna. Jules i Catherine biorą ślub. Na jakiś czas wszyscy pozostają przyjaciółmi, ale równowaga w ich relacji wydaje się być nieosiągalna. — Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1963 Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Jeanne Moreau) | BAFTA | 1963

Artyści kontra naziści, czyli Truffaut opowiada o okupowanej Francji po swojemu. Wtedy spektakle musiały kończyć się tak, by widzowie zdążyli na ostatnie metro przed godziną policyjną. Teatr Catherine Deneuve gra dalej, a jego żydowski dyrektor ukrywa się pod sceną. Romans jak z „Casablanki”. — Paryż, 1942 rok. Młody mężczyzna zostaje wybrany do głównej roli w spektaklu teatru na Montmartre. Jest nie tylko aktorem, ale też członkiem ruchu oporu. Jego sceniczna partnerka to piękna, choć niezbyt sympatyczna, właścicielka teatru. Ukrywa ona w piwnicy pod sceną swojego żydowskiego męża. Premiera spektaklu odnosi ogromny sukces. Potem bierze się za nią antysemicki krytyk. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1981 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1981 Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 1981 Najlepszy aktor (Gérard Depardieu) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1981 Najlepsza aktorka (Catherine Deneuve) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1981 Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 1981 Najlepszy scenariusz | Nagrody Cezara (Cezary) | 1981

Ostatni film François Truffauta to jego miłosny list do Alfreda Hitchcocka. Wynikiem tej kinofilskiej unii jest prowadzony z lekkością film noir z obsadą, na czele której stoją Jean-Louis Trintignant i Fanny Ardant. — Akcja rozgrywa się w ciągu kilku dni w małym miasteczku na południu Francji. Szef biura nieruchomości jest głównym podejrzanym o podwójne morderstwo: własnej żony i jej kochanka. Dowody się piętrzą, pojawia się trzecie ciało, a on się ukrywa. Sekretarka na własną rękę zaczyna zadawać pytania. Film na podstawie powieści Charlesa Williamsa. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 1984 Nominacja – Najlepsza aktorka (Fanny Ardant) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1984 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 1984

Gdy Truffaut był chłopcem, ojciec oddał go w ręce policji. Lata później zrobił z tego film. Do głównej roli wybrał Jeana-Pierre’a Léauda, który nie uczył się kwestii, tylko mówił swoimi słowami. Z każdym batem widzimy, jak okrutne może być dzieciństwo. — Pierwsze spotkanie z Antoine’em Doinelem – niesfornym chłopcem, który dorasta w ciasnym paryskim mieszkaniu. Wagaruje, kradnie, znęca się nad nim nauczyciel, a rodzina go nie rozumie. Po aresztowaniu spędza noc w celi z prostytutkami i złodziejami. Sąd wysyła go do poprawczaka. Antoine ucieka w poszukiwaniu wolności. — Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1960 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1959 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1961 Nominacja – Najbardziej obiecujący debiutant w rolach pierwszoplanowych (Jean-Pierre Léaud) | BAFTA | 1961

Żonaty mężczyzna zakochuje się w stewardesie i wmawia sobie, że panuje nad sytuacją. Podczas tworzenia tego filmu Truffaut pisał swoją książkę wywiadów z Hitchcockiem – i to widać. Niby nie thriller, a napięcie można kroić nożem. — Znany pisarz i redaktor pisma literackiego podczas lotu do Portugalii poznaje piękną stewardesę. Kiedy przypadkiem spotykają się ponownie w hotelu, zaczyna się romans – tylko że mężczyzna jest żonaty. Potem są już tylko wykradzione godziny i hotele poza miastem. Żona pisarza zaczyna coś podejrzewać. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1964 Nominacja - Najlepszy film odrestaurowany | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2024

Pożegnanie z Antoine’em Doinelem, alter ego samego François Truffauta. Momenty z przeszłości bohatera, który zawsze walczył, wierzył i poszukiwał miłości. Był on bohaterem kina Truffauta w pięciu filmach, które powstały w ciągu dwudziestu lat. — Antoine Doinel wraca po raz ostatni. Jego małżeństwo przetrwało pierwszą niewierność, ale w końcu doszło do rozwodu. Antoine pracuje jako redaktor tekstów, nareszcie wydał swoją autobiograficzną powieść i zakochuje się w sprzedawczyni płyt. Spotyka też Colette, miłość z czasów młodości, z którą podczas podróży pociągiem czyta swoją książkę. Colette i była żona odegrają kluczową rolę w jego drodze do szczęścia. — Najlepsza muzyka | Nagrody Cezara (Cezary) | 1980 Selekcja Oficjalna | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1979

Truffaut w najlżejszym i najzabawniejszym wydaniu. Hymn na cześć romansów, które tak samo uskrzydlają, jak i rozbijają na kawałki. Kolejny rozdział z życia Antoine’a Doinela jest nieprzyzwoicie czarujący i pełen filmowych odniesień. — 1968 rok, Paryż. Antoine właśnie wyszedł z wojska. Próbuje przyzwyczaić się do dorosłości, ale nie idzie mu to najlepiej – ani w pracy, ani w miłości. Zostaje zatrudniony jako prywatny detektyw. Zakochuje się bez pamięci w starszej od siebie żonie handlarza butami. Christine, dawnej dziewczyny, też jeszcze nie odpuścił. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1969 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1969

Charles Aznavour w roli antybohatera, którego nie da się nie pokochać. Truffaut wirtuozersko zabiera się za gatunek filmu gangsterskiego i wyrzuca przez okno wszystkie jego reguły. — Kiedyś był koncertowym pianistą, teraz zmienił nazwisko i gra jazz w obskurnej paryskiej spelunie. Kiedy jego dwaj bracia proszą go o pomoc w ucieczce przed gangsterami, pianista pomaga im się ukryć. Wkrótce on i jedna z kelnerek wpadną w kłopoty, gdy przestępcy szukający jego braci wpadną na ich trop.

Pamiętasz małego Antoine’a Doinela z filmu Truffauta „Czterysta batów”? No to urósł. I okazuje się, że dorastanie średnio wychodzi wiecznemu chłopcu. Z ekranu płynie melancholia – słodko-gorzka, chwilami naprawdę zabawna, czasem wzruszająca. — Antoine Doinel jest mężem uroczej Christine. Mieszkają w paryskiej kamienicy, w której sąsiedzi wiedzą wszystko o wszystkich. Antoine nie ma stałej pracy: farbuje kwiaty, steruje modelami statków w basenie. Christine spodziewa się ich pierwszego dziecka. Wtedy Antoine poznaje Kyoko, młodą Japonkę. I coraz częściej wraca późno do domu. Czwarty film Truffauta o postaci Antoine’a Doinela z „Czterystu batów”.