Jean-Luc Godard

Godard co rano zapisywał dialogi w zeszycie, którego nikomu nie wolno było czytać. Żeby kręcić na ulicy, operator chował się w wózku pocztowym z dziurą wyciętą na obiektyw. Dwadzieścia trzy dni zdjęć do filmu. Przed nimi kino miało zasady, po nich – możliwości. Belmondo, Seberg i filmowa anarchia. — Michel zabija na szosie policjanta i jedzie do Paryża. Tam odnajduje Patricię, Amerykankę sprzedającą gazety na Polach Elizejskich, i namawia ją na wyjazd do Włoch. Patricia się waha. Policja jest coraz bliżej. — Najlepsza reżyseria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1960 Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Jean Seberg) | BAFTA | 1962

Jean-Luc Godard o kinie i miłości. Małżeństwo Brigitte Bardot i Michela Piccolego rozpada się w drobny mak. Scenę w łóżku dokręcono tylko dlatego, że producenci narzekali na brak pikanterii. Fritz Lang gra tu samego siebie i chce nakręcić – nomen Nolan – „Odyseję”. — Rzym. Paul Javal pisze sztuki, a na życie zarabia scenariuszami. Amerykański producent zamawia u niego poprawki do adaptacji „Odysei” Homera. Kiedy zabiera żonę Paula do swojej willi sportowym autem, Paul nie protestuje. W mieszkaniu Camille mówi mężowi, że już go nie kocha.

Jean-Paul Belmondo i Anna Karina wsiadają w samochód i ruszają w drogę. Na końcu czeka Morze Śródziemne. Jean-Luc Godard oczywiście bez scenariusza, ale z sercem pełnym poezji i buntu. Kryminał, film drogi i satyra w jednym. „Mówisz do mnie słowami, a ja na ciebie patrzę uczuciami”. Tak patrzcie. — Paryż. Ferdinand nie znosi ani swojego małżeństwa, ani przyjęcia, na które musiał przyjść. Wychodzi z niego razem z Marianne, dawną nianią z jego domu. W jej mieszkaniu leży trup, a za dziewczyną chodzą uzbrojeni ludzie. Już nad ranem oboje jadą cudzym samochodem nad Morze Śródziemne. Nie mają żadnego planu. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1965