Roy Andersson

Poprzedni film Roya Anderssona okazał się taką klapą, że reżyser przez ćwierć wieku kręcił tylko reklamy. Triumfalnie powrócił w filmie, w którym udało się połączyć języki Bergmana i Tatiego. Wiele historii, barwna galeria postaci, miłość i samotność, nowe milenium. I ten niepowtarzalny humor. — Gdzieś na półkuli północnej, kiedyś między latami pięćdziesiątymi a dniem dzisiejszym, wszystko przestało iść dobrze. Magik przez pomyłkę przecina człowieka na pół. Urzędnik zostaje bez powodu publicznie poniżony i zwolniony. Imigrant pobity na ruchliwej ulicy. Korek nie ruszył się od godzin. — Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2000

Tak zaczynał Roy Andersson: miał 27 lat i nakręcił hitowy debiut. Szwedzkie lato, podczas którego rozkwita miłość dwóch nastolatków. Dorośli wokół nich już nie potrafią kochać. Czeska nowa fala łączy się ze skandynawskim chłodem. — Szwedzkie lato. Pär i Annika mają się ku sobie i żadne z nich nie potrafi przyznać się do tego przed drugim. Dorośli wokół nich piją, kłócą się i ciągną małżeństwa z przyzwyczajenia. Tylko ta dwójka jeszcze czegoś oczekuje od życia. — Nagroda UNICRIT | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1970 Nagroda Interfilm - Rekomendacja | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1970 Nagroda Specjalna Dziennikarzy | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1970 Złota Plakieta IWG | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1970

Trzy lata zajęło Royowi Anderssonowi stworzenie pięćdziesięciu krótkich scen z filmu. A może raczej stworzenie niepowtarzalnego świata. Tytuł pochodzi z cytatu Goethego: „Więc ciesz się, żyjący, w miłością zagrzanym schronieniu”. Tragiczna komedia albo komiczna tragedia. Zależy, jaki masz dzień. — Ludzie z różnych światów i porządków pokazują się nam w krótkich scenach, dziejących się w szwedzkim mieście. Młoda kobieta wspomina podróż poślubną z rockowym gitarzystą, której nigdy nie było. Mężczyzna budzi się ze snu. Biznesmen chwali się sukcesem, a kieszonkowiec opróżnia mu płaszcz. Nad wszystkim gra jazz. — Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nominacja – Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2007

Srebrny Lew za reżyserię w Wenecji dla Roya Anderssona. Latami kręcił reklamy, żeby finansować własne filmy, a dekoracje buduje ręcznie w sztokholmskim studiu. Scena za sceną, każda kompozycja w jednym nieruchomym ujęciu. Każda słodko-gorzka, każda zabawniejsza niż może się wydawać. — Kobiecy głos opowiada o kolejnych sytuacjach. Ksiądz, który stracił wiarę i dalej odprawia msze. Dwoje kochanków nad ruinami miasta. Mężczyzna, który zatrzymuje się na ulicy, bo nie pamięta, po co wyszedł z domu. — Srebrny Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2019 Najlepsze efekty specjalne | Europejskie Nagrody Filmowe | 2019

Roy Andersson nakręcił setki reklam, dorobił się i stworzył studio, w którym mógł kręcić dokładnie to, co chciał. Wenecja nagrodziła efekt Złotym Lwem. Tytuł wziął się z obrazu Bruegla i z gołębia za oknem. Jest bardzo śmieszne – do momentu, w którym nie jest. — Sam i Jonathan sprzedają gadżety dla żartownisiów: wampirze zęby, worki ze śmiechem i gumową maskę zwaną Wujek Jednozębny. Chodzą z nimi od drzwi do drzwi po szarym szwedzkim mieście, w którym nikomu specjalnie w życiu nie idzie. Wokół nich ludzie umierają – w pół zdania, w pół łyka, w pół transakcji. A dwaj obwoźni sprzedawcy, współcześni Don Kichot i Sancho Pansa, obchodzą z towarem kolejne drzwi. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2014 Najlepsza europejska komedia | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Nominacja – Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Nominacja – Najlepszy film międzynarodowy | Nagrody Independent Spirit | 2016