W drodze

Jedyny film nominowany naraz do Oscara za animację, dokument i film międzynarodowy. Reżyser Jonas Poher Rasmussen i Afgańczyk Amin poznali się w duńskim miasteczku jako nastolatkowie. Po latach Amin opowiada o swojej przeszłości, ale nie chce pokazać twarzy – dlatego cała historia jest animowana. — Współczesna Kopenhaga. Pochodzący z Afganistanu Amin Nawabi, wykładowca po trzydziestce, właśnie szykuje się do ślubu z partnerem. Nikt nie wie, jak naprawdę dotarł do Danii. Nawet jego przyszły mąż. Zgadza się opowiedzieć staremu przyjacielowi historię swojej drogi. Jej początek jest w Kabulu. Pewna rodzina musi zostawić cały swój świat. — Nominacja – Najlepszy międzynarodowy film pełnometrażowy | Oscary | 2022 Nominacja – Najlepszy film dokumentalny | Oscary | 2022 Nominacja – Najlepszy film animowany | Oscary | 2022 Grand Prix Jury | Festiwal Filmowy Sundance | 2021 Nagroda Grand Prix Bank Millennium | Millennium Docs Against Gravity | 2021 Nominacja – Najlepszy film animowany | Złote Globy | 2022 Najlepszy europejski film dokumentalny | Europejskie Nagrody Filmowe | 2021 Najlepszy europejski film animowany | Europejskie Nagrody Filmowe | 2021 Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Annecy | 2021

Hipnotyzujący zdobywca Złotej Palmy. Obejrzyj ten film, gdy brakuje ci chęci istnienia. Kiarostami z samochodowej podróży potencjalnego samobójcy tworzy jeden z najbardziej przejmujących filmów o tym, co może skłonić nas do życia. Po tym seansie wiśnie smakują inaczej. — Pan Badii jeździ po wzgórzach pod Teheranem, zabiera przygodnych pasażerów i proponuje im pracę. Postanowił się zabić i potrzebuje kogoś, kto o świcie przyjdzie i zakopie jego ciało. Młody żołnierz ucieka. Kleryk odmawia. W końcu poznaje pracownika Muzeum Naturalnego, który z osobistych powodów zgadza się mu pomóc. I zaczyna mówić. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997

Nagrodzona Złotym Lwem w Wenecji oda do niepokornych. Film zaczyna się od znalezienia martwej dziewczyny. Potem cofa się, żeby pokazać, jak wyglądały jej ostatnie dni. Agnès Varda opowiada historię Mony, która nie chce należeć do żadnego świata. W głównej roli hipnotyzująca Sandrine Bonnaire. — Niewidzialny reporter kieruje kamerę na mężczyzn, którzy znaleźli martwą dziewczynę. Co doprowadziło ją do tego momentu? W retrospekcjach widzimy ją wśród bezdomnych, pracujących fizycznie imigrantów, z profesorką badającą drzewa i dziewczyną, która zazdrości jej niczym nieskrępowanej wolności. Kiedyś pracowała w biurze. Rzuciła to i poszła przed siebie. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1985 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1985 Najlepsza aktorka (Sandrine Bonnaire) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Macha Méril) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986

W 1994 roku pewien starszy człowiek przejechał na kosiarce prawie 400 kilometrów, żeby dotrzeć do brata, z którym nie rozmawiał od lat. Richard Farnsworth zagrał go, mając 79 lat i raka. To najdziwniejszy film Davida Lyncha. Właśnie dlatego, że jest tak zwyczajny. — Laurens w stanie Iowa. Alvin Straight ledwo chodzi i nikt nie zamierza wydać mu prawa jazdy. Dowiaduje się, że jego brat dostał udaru. Nie rozmawiali od lat, a dzieli ich prawie 400 kilometrów. Alvin uruchamia kosiarkę. To będzie długa droga. — Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Richard Farnsworth) | Oscary | 2000 Nominacja – Najlepszy aktor w dramacie (Richard Farnsworth) | Złote Globy | 2000 Nagroda Screen International | Europejskie Nagrody Filmowe | 1999 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999

Debiut Panaha Panahiego, syna Jafara Panahiego, był zachwytem festiwalu w Cannes. W samochodzie matka żartuje przez łzy, ojciec zrzędzi z tylnego siedzenia, a gadatliwemu kilkulatkowi nie zamyka się buzia. Tylko starszy syn prowadzi w milczeniu, nie mówiąc, dokąd naprawdę jadą. — Sześciolatek jest jedyną osobą w tym samochodzie, która świetnie się bawi. Skacze po tylnym siedzeniu, gdzie ojciec leży z nogą w gipsie. Nie daje spokoju ani matce, ani milczącemu starszemu bratu. Od rana jadą przez Iran, ale nikt małemu nie powiedział po co. To nie jest wycieczka na wakacje. — Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Londynie | 2021 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021 Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 2021

Adaptacja kultowej powieści Jacka Kerouaca. Walter Salles („Dzienniki motocyklowe”) pokazuje pokolenie beatników przez pryzmat poezji, narkotyków i jazzu. Niekończąca się droga przez Amerykę czaruje niepewnością jutra. Na ekranie młodość: Sam Riley, Garrett Hedlund, Kristen Stewart, Amy Adams. — Koniec lat czterdziestych. Sal jest młodym pisarzem, który jeszcze nic nie napisał. Z Denver przyjeżdża Dean Moriarty – były więzień z nastoletnią żoną, samochodem i bez żadnych pieniędzy. Razem ruszają w drogę na drugi koniec Ameryki. Towarzyszą im jazz i narkotyki. Sal wszystko zapisuje. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2012

Kiarostami („Smak wiśni”) dał ośmiolatkowi jedno zadanie: oddać koledze zeszyt. Kibicujesz mu z całych sił. Do sedna człowieczeństwa droga wiedzie przez zakręty jak z filmu braci Safdie. Brązowy Lampart w Locarno. Łagodne, czasem zabawne kino, które zostaje w myślach na bardzo długo. — Nauczyciel ogłasza, że jeszcze jedno zadanie napisane poza zeszytem i Mohammad Reza wyleci ze szkoły. Tego samego popołudnia Ahmad odkrywa w domu, że przez pomyłkę zabrał jego zeszyt. Wioska, w której mieszka kolega, leży za wzgórzem, chłopiec nie zna też jego adresu. Rozpoczyna poszukiwania. — Nagroda FIPRESCI – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989 Nagroda Ekumenicznego Jury – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989 Brązowy Lampart | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989

Jafar Panahi („To był zwykły przypadek”) dostał od irańskich władz zakaz robienia filmów na dwadzieścia lat. Kręcił dalej – z taksówki, którą prowadził po ulicach Teheranu, za co dostał Złotego Niedźwiedzia. Kurs po kursie, dowiadujemy się coraz więcej o Iranie i jego mieszkańcach. Bez cenzury. — Teheran widziany z przedniego siedzenia taksówki. Mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy, bogaci i biedni, ludzie starych zasad i tacy, którzy nie mają dla nich cierpliwości. Sprzedawcy nielegalnych kaset wideo i obrońcy praw człowieka. Wszyscy wsiadają do taksówki bardzo niedoświadczonego kierowcy (i bardzo doświadczonego reżysera), który nazywa się Jafar Panahi. — Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016

Dwóch nastolatków kradnie samochód i wyrusza w szaloną podróż przez Niemcy bez mapy i celu. Hołd Fatiha Akina dla nastoletniej bezczelności i wzruszająca opowieść o przyjaźni, która ratuje życie. Najlepsze wakacje to te, na które nie masz żadnego planu. — Matka na odwyku, ojciec jest w „delegacji” ze swoją sekretarką, więc czternastoletni chłopak spędza wakacje sam w rodzinnej willi. W jego życiu pojawia się inny chłopak, szybko się z nim zaprzyjaźnia. Kradną samochód i ruszają. Kierunek nieważny, byle dalej od Berlina. — Nagroda Europejskiej Młodej Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2017

Nagrodzony Złotą Palmą kultowy film drogi Wima Wendersa, do którego zdjęcia zaczął z połową scenariusza. Portret samotnej Ameryki. Milczący mężczyzna wychodzi z teksańskiej pustyni w poszukiwaniu żony. Nastassja Kinski w różowym swetrze jako symbol czegoś, co utraciliśmy. — Mężczyzna błąka się po Teksasie w nieznośnym upale. Nie mówi i wygląda na to, że stracił pamięć. Gdy znajdują go nieprzytomnego na pustyni, brat, który od lat uważał go za zmarłego, zabiera go do siebie. Tam razem z żoną wychowują jego syna. Mężczyzna nie powie, gdzie był przez te lata. Chce jedynie odnaleźć żonę i zabrać chłopca ze sobą. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Najlepsza reżyseria | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1985 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985

Prowokator i erudyta. Nikt nie kręci o współczesnej Europie jak Radu Jude. Tytuł wziął od Stanisława Jerzego Leca, w swój film wmontował rumuński klasyk, żeby dać nam bezlitosną krytykę współczesnego konsumpcjonizmu, w którym stare kino i TikTok idą pod rękę. — Współczesny Bukareszt. Angela nie śpi od czwartej rano. Jest asystentką produkcji, a korporacja zamówiła film o bezpieczeństwie w pracy. Cały dzień jeździ przez Bukareszt i nagrywa castingi z poszkodowanymi robotnikami, którzy mają opowiedzieć własną historię. Firma ma uwagi, jak ta historia powinna brzmieć. — Specjalna Nagroda Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 2023 Nominacja – Film Roku według FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 2024

Za ten film Gabriel Mascaro dostał w Berlinie Srebrnego Niedźwiedzia. Denise Weinberg gra siedemdziesięciosiedmiolatkę, którą państwo chce wywieźć do zamkniętej kolonii dla seniorów, ale ona się nie zgadza. Fantastyka bez chłodu, przekorna i pełna słońca, z zapadającą w pamięć sceną walki rybek. — W Brazylii niedalekiej przyszłości państwo wywozi starszych ludzi do kolonii w głębi kraju. Nikt stamtąd nie wraca. Granica wieku właśnie się obniżyła i objęła Terezę. Kobieta nie czeka długo, tylko wsiada na łódź i płynie w górę rzeki. Po drodze ktoś proponuje jej śluz rzadkiego ślimaka, po którym podobno widzi się własną przyszłość. — Grand Prix Nagroda Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2025 Nagroda Jury Ekumenicznego | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2025

Forrest Gump ze Szwecji ma sto lat i lubi wysadzać rzeczy w powietrze. Allan Karlsson nie ma żadnych poglądów, ale całe życie przypadkowo wpływa na bieg historii. Spotkał Franco, Stalina i Trumana. Aktora, Roberta Gustafssona, postarzono na tyle przekonująco, że charakteryzację nominowano do Oscara. — Malmköping, dzień setnych urodzin Allana Karlssona. Trafił tu do domu opieki po tym, jak wysadził w powietrze lisa, który zagryzł mu kota. Zamiast pójść na swoje przyjęcie urodzinowe, wybiera ucieczkę z placówki przez okno. Na dworcu autobusowym młody mężczyzna prosi, żeby popilnował mu walizki. Autobus przyjeżdża szybciej, więc walizka jedzie razem ze stulatkiem. W środku są pieniądze gangu. — Nominacja – Najlepsze charakteryzacja i fryzury | Oscary | 2016 Nominacja – Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2015

Wim Wenders wyprodukował debiut polskiego reżysera, Michała Chmielewskiego. Polsko-amerykańskie kino drogi, w którym podróż jest celem. Luźno inspirowany historią zniknięcia artystki Connie Converse w latach 70. Za kierownicą zjawiskowa Lena Góra, za oknem zachwycająca Kalifornia. — Sara zostaje wyrzucona za drzwi. Jest w wieczorowej sukni, a rano nadal nikt jej nie otwiera. Dziewczyna nie ma się gdzie podziać. Zauważa auto z kluczykami w stacyjce i pracującym silnikiem. Kradnie je. W środku znajduje płytę z piosenkami nagranymi dla kobiety o imieniu Mimi. W kółko ich słucha. I jedzie.

Hilmar Oddsson nakręcił czarno-białą – a jednak czarną – komedię drogi, w której z tyłu jedzie martwa matka, a z przodu żywy pies. Śmiech i żal, grobowy żart, ale jest w tym jednoosobowym kondukcie coś więcej. — Islandia, rok 1980. Jón przez całe życie mieszkał w domu matki, a ona instruowała go we wszystkim. Przed śmiercią zostawiła jedno polecenie: ma spocząć na południowym wybrzeżu, na drugim końcu wyspy. Jón sadza matkę na tylnym siedzeniu auta, obok siebie sadowi psa i ruszają w drogę.

Sean Penn zobaczył „Boskiego” i powiedział, że chce pracować z Sorrentino. Tamten napisał mu rolę emerytowanego rockmana, umalowanego jak Robert Smith z The Cure. Tropi esesmana, który torturował jego ojca, ale to bardziej historia o spóźnionym dorastaniu niż zemście. Ze sceny gra David Byrne. — Cheyenne jest emerytowanym gwiazdorem rocka, który oczy maluje wciąż jak za młodu. Od dwudziestu lat siedzi w domu w Dublinie i nie robi prawie nic. W Nowym Jorku umiera jego ojciec. Przeglądając jego dzienniki, Cheyenne zaczyna myśleć o esesmanie, który torturował ojca w Auschwitz. Ten człowiek wciąż żyje gdzieś w Ameryce. — Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 2011

Podróż przez Brazylię zrzędliwej staruszki i rezolutnego chłopca. Zgorzkniała emerytka marzy o spokoju, a los daje jej dziecko pod opiekę. Walter Salles („I’m Still Here”) dostał za ten film Złotego Niedźwiedzia, Złoty Glob i nominację do Oscara, tym samym kierując oczy świata na kino brazylijskie. — Rio de Janeiro, hala głównego dworca. Emerytowana nauczycielka Dora rozstawia swój stolik i odpłatnie pisze listy za ludzi, którzy nie umieją pisać sami. Pewnego dnia kobieta dyktuje list do ojca swojego małego syna i chwilę później ginie pod kołami autobusu. Chłopiec zostaje sam, a Dora niechętnie rusza z nim na poszukiwania ojca. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Fernanda Montenegro) | Oscary | 1999 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1999 Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Najlepsza aktorka (Fernanda Montenegro) | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Nagroda Jury Ekumenicznego | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 1999 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1999 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 1998 Złota Żaba | Camerimage | 1998

Zanim za „Odyseję” wziął się Nolan, zainspirowała braci Coen, mimo że jej wcześniej nie czytali. Trzej skazańcy (George Clooney, John Turturro, Tim Blake Nelson) uciekają z więziennej brygady w Missisipi i ruszają po skarb. Droga przypomina tę Odysa: są syreny, jednooki sprzedawca Biblii i śpiew. — Missisipi, lato 1937 roku. Trzech mężczyzn w kajdanach schodzi z więziennej brygady. Everett obiecał pozostałym fortunę zakopaną w dolinie, którą za cztery dni zaleje woda. W drodze spotykają ekscentryków, demagogów, muzyków i zatrzymują się przy rozgłośni radiowej, gdzie śpiewają za pieniądze. — Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2001 Najlepszy aktor w musicalu lub komedii (George Clooney) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | BAFTA | 2001 Nominacja – Nagroda Screen International | Europejskie Nagrody Filmowe | 2000 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2000