Panienki z Rochefort

Vangelis Andreoglou

Średni w całości, ciągle marnuje się na piosenki,aktorzy, którzy grają, nie są niczym specjalnym, a scenariusz jest słaby

Te morskie koraliki

Pierwszy raz zagraniczny film przypomniał mi stare greckie. Zwłaszcza musicale. Kolory, nastrój, realizacja scen muzyczno-tanecznych. Teraz czuję, że wiem, co kopiowaliśmy, kiedy robiliśmy tamte filmy. Rewelacja.

Z pewnej epoki i z seksistowskimi, przestarzałymi wzorcami

Piękna estetyka, ale porusza się na bardzo powierzchownym poziomie, gdzie mężczyzna szuka idealnej kobiety. Oczywiście wyraża pewną epokę... Po prostu na tym poprzestaje. Słychać i widać wiele seksistowskich wzorców epoki - takich, jakie naprawdę były (Yvonne pracuje, a dziadek robi stateczki, zbrodnia "z namiętności" pana Crémieux- "no cóż, pewnie zabierała mu za dużo czasu!) SZOK!. Nie da się nie patrzeć na to dzisiejszym okiem. Ładne układy taneczne. Widać wyraźnie, że grecka kinematografia tamtej epoki była pod wpływem tego filmu (reżysersko, kolorystycznie, tematycznie) i podobnych musicali amerykańskiej kinematografii (Gene Kelly). Role powierzchowne. Scenariusz przewidywalny. Wykonanie przeciętne. Zdjęcia i reżyseria przyjemne. "Przesłanie" w kwestii miłości bardzo powierzchowne. Jednak gdzieś widać ograniczony sprzeciw postaci Deneuve wobec prefabrykowanego obrazu kobiety. Ale na tym się kończy...

Piękno życia...

Eteryczny i piękny...

Film-kamień milowy gatunku i dekady, z niesamowitą muzyką, wspaniałymi dekoracjami i kolorami, aktorami, którzy pasują "jak ulał" do całego otoczenia, i fabułą wprawdzie przewidywalną i pełną klisz, ale zarazem w sam raz zabawną i świeżą, bo cały film daje poczucie euforii. Oby codzienność miała choć 1/3 lekkości tego filmu...