Światła wielkiego miasta

Ach, czemu filmy Chaplina muszą się kończyć...!

Jeden jego film lepszy od drugiego. Ale ostatnia scena tego filmu jest rozbrajająca...

Śmieszne i Czułe w Idealnej Równowadze

Nie trzeba wielu komentarzy. Inni powiedzieli już wszystko przede mną. Ja zatrzymam się tylko na jednym momencie filmu. Jedna z najczulszych i najbłyskotliwszych chwil Chaplina to scena na ringu. Tam Chaplin zamienia walkę bokserską w choreograficzny spektakl lęku, nadziei i czystej komedii. Sposób, w jaki porusza się między przeciwnikami, jakby próbował przechytrzyć nie tylko publiczność, ale i sam swój los, to wzór kina niemego: rytm, precyzja, człowieczeństwo. W Światłach wielkiego miasta śmiech i wzruszenie nie przeplatają się – współistnieją. A scena na ringu jest dowodem, że Chaplin potrafił zamienić niepokój w poezję

Światła wielkiego miasta: Diament

«Światła wielkiego miasta» Charliego Chaplina to prawdziwy diament. Poznasz Charliego, dobrodusznego włóczęgę, który zakochuje się w niewidomej kwiaciarce (Virginia Cherrill), której rodzina żyje w biedzie, a przyjaźń z bogatym mężczyzną daje mu okazję, by jej pomóc. Film pokazuje ci przezabawne i wzruszające starania Charliego w historii pełnej śmiechu i łez, o miłości, poświęceniu i nieporozumieniach. Mimo że jest niemy, muzyka i mimika Chaplina tworzą magiczną atmosferę, zwłaszcza w niezapomnianej ostatniej scenie. To dzieło, które porusza cię głęboko i zostaje w sercu, bo choć nakręcono je wiele lat temu, film pozostaje ponadczasowym arcydziełem i jednym z najbardziej emblematycznych filmów pierwszego stulecia kina, pokazując ci siłę ludzkiej dobroci, i koniecznie musisz go zobaczyć!

Tam, gdzie komedia spotkała miłość.

Film mający niemal 100(!) lat, który cieszę się, że odkryłem, choć tak późno. Klasyczna komedia wszechstronnie utalentowanego Charliego Chaplina, z mocnym jednak, poza komicznym, także elementem romantyzmu. Nakręcony w epoce skrajnych różnic-nierówności społecznych (które niestety nie są aż tak odległe od dzisiejszych), Chaplin potrafi rozbawić nawet najtrudniejszego widza, a zakończenie w pełni wynagradza wszystkich, którzy/które go obejrzą! Polecam bez zastrzeżeń.

Now I can see you...

Arcydzieło!

Śmiech, łzy, wzruszenie, krytyka społeczna, komiczne pomysły... Wszystko podane w zachwycający sposób, jaki potrafią zaoferować tylko wielcy artyści jak Chaplin. Kinowe przeżycie, które z biegiem lat nic nie straciło ze swojej żywotności i bezpośredniości.

Filmowe arcydzieło!

Chaplin wznosi tu swoją sztukę na wyżyny! Kręci film bez dialogów (tylko muzyka i trochę efektów dźwiękowych),choć miał już taką możliwość...I wyszło na jego! Mimo że od początku nie ma w głowie całego scenariusza, mimo że niektóre sceny kręci setki razy bez rezultatu, mimo że zwalnia odtwórczynię głównej roli Virginię Cherrill, choć nakręcił już większą część filmu -którą oczywiście(i na szczęście) zatrudnia ponownie- mimo to efekt przyznał mu rację! Film wzruszający, komiczny, porywający i w gruncie rzeczy krytyczny wobec społeczeństw i ludzkiej hipokryzji. Krytyka, która świetnie broni się i dziś, prawie 100 lat później, bo w zasadzie nic się nie zmieniło. Produkcja-Chaplin, Muzyka-Chaplin, Scenariusz-Chaplin, Główna rola-Chaplin, Reżyseria-Chaplin, wszystko to razem złożyło się na to monumentalne osiągnięcie. Osobiście mój ulubiony ze wszystkich! No i oczywiście ostatnia scena:najlepsza ostatnia scena wszech czasów!