Μια ελληνική ταινία που μοιάζει να έχει γυριστεί για να επιστρέφει ξανά και ξανά στο μέλλον, σαν λαογραφία, κάθε φορά λίγο πιο επίκαιρη, λίγο πιο άβολη, λίγο πιο αληθινή. Όχι γιατί αναπαράγει στερεότυπα, αλλά επειδή κοιτά κατάματα ένα σύμπαν που επιμένει να μας ορίζει.

Στο κέντρο του βρίσκεται η Χαρούλα, μια μάνα που αρνείται να αποδεχτεί την απουσία. Όταν ο γιος της εξαφανίζεται και ταυτόχρονα κατηγορείται για απάτη, η αναζήτησή του γίνεται εμμονή, ανάγκη, σχεδόν ηθικό καθήκον. Όχι μόνο για να τον βρει, αλλά για να αποκαταστήσει μια κανονικότητα που καταρρέει. Μαζί της ο άλλος γιος της και ένας ταξιτζής (ναι ο Νέγρος Του Μοριά), τρεις άνθρωποι που κινούνται μέσα σε μια Ελλάδα γεμάτη φωνές, γνώμες, σιγουριά χωρίς γνώση και μια μόνιμη ανάγκη να ειπωθεί μια άποψη για τα πάντα. Δηλαδή απλά την Ελλάδα.

Το Black Stone μιλά για την Ελλάδα της οικογένειας, της υπερπροστασίας και της άρνησης της ευθύνης. Μιλά για το πώς η προσωπική αποτυχία μετατρέπεται εύκολα σε συλλογική δικαιολογία και για το πώς μια κοινωνία μαθαίνει να συγχωρεί τα δικά της λάθη αρκεί να μη διαταραχθεί η αφήγηση που την κρατά όρθια. Είναι μια ταινία που γελάει με όσα αναγνωρίζουμε ως καθημερινά, για να μας αφήσει αμέσως μετά με την αμηχανία της αναγνώρισης.

Η φόρμα της ταινίας ενισχύει αυτή την αίσθηση οικειότητας. Οι χαρακτήρες μιλούν απευθείας στην κάμερα, σαν να απολογούνται ή απλά σαν να δίνουν εξηγήσεις, σαν να ζητούν κατανόηση, σαν να προσπαθούν να πείσουν πρώτα τον εαυτό τους. Πάντα υπάρχει μια εξήγηση, πάντα υπάρχει ένα γιατί, πάντα υπάρχει ένας άλλος που φταίει περισσότερο.

Κάπως έτσι το Black Stone περιγράφει το σήμερα με την ακρίβεια του ιστοριογράφου και την “τσαχπινιά” του κινηματογραφιστή. Σε μια Ελλάδα κουρασμένη, καχύποπτη, μπερδεμένη ανάμεσα στην ανάγκη για φροντίδα και στην αδυναμία να αναλάβει ευθύνη, η ταινία λειτουργεί σαν καθρέφτης. Όχι για να κατηγορήσει, αλλά για να παρατηρήσει με ακρίβεια και τρυφερότητα. Να δείξει πώς η αγάπη μπορεί να γίνει ασφυκτική, πώς η καλοπροαίρετη πρόθεση μπορεί να καταλήξει σε άρνηση της πραγματικότητας και όλα αυτά μαζί, σε ένα σουρεάλ μείγμα που στο μέλλον θα μπορούσε να είναι η ακριβής καταγραφή της ελληνκής παράνοιας.

Το Black Stone δεν προσφέρει λύσεις και δεν υπόσχεται κάθαρση. Προσφέρει κάτι πιο σπάνιο. Την αίσθηση ότι αυτό που βλέπεις το έχεις ξαναζήσει, το έχεις ακούσει, ίσως το έχεις πει κι εσύ ο ίδιος. Και αυτή ακριβώς είναι η δύναμή του. Μια ταινία βαθιά ελληνική, όχι επειδή θέλει να είναι, αλλά επειδή δεν μπορεί μην είναι.