Αυτά τα τέσσερα ντοκιμαντέρ είναι μικρές κοινωνικές ιστορίες, πολιτισμικές αναγνώσεις και ποιητικές ματιές στον κόσμο. Ανοίγουν συζητήσεις, φέρνουν στο φως πρόσωπα και ιδέες που μας μοιάζουν και μας προκαλούν να δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική. Κι αυτό είναι τελικά που κάνουν τα σημαντικά ντοκιμαντέρ: μας συνδέουν με την πραγματικότητα αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό μέσα από την τέχνη και την αφήγηση.

Το Βαβέλ: Από τη Σιωπή στην Έκρηξη είναι μια γιορτή ιδεών και δημιουργίας. Επιστρέφει στην Αθήνα των 80s για να αφηγηθεί πώς μια παρέα ανθρώπων με αγάπη για την 9η Τέχνη έμαθε σε μια ολόκληρη γενιά ότι τα κόμικς δεν είναι απλώς παιδικό παιχνίδι. Δεν είναι ένα απλο αφιέρωμα στο θρυλικό περιοδικό Βαβέλ αλλά η ανάδυση μιας υποκουλτούρας που διαμόρφωσε σκέψη και αισθητική για πάνω από δύο δεκαετίες στον ελληνικό πολιτισμό και έδειξε ότι η δημιουργία ξεκινά από την παθιασμένη σιωπή και καταλήγει σε έκρηξη ιδεών και εικόνων. Δες την ταινία εδώ. 

Στην άλλη άκρη αυτού του πολιτισμικού φάσματος βρίσκεται ο χαρακτήρας του Χειροπαλαιστή, ένας άνθρωπος που μοιάζει να κουβαλάει στην πλάτη του όλη την τρυφερότητα και το βάρος μιας μικρής κοινωνίας. Ο Παναγιώτης, ένας χειροπαλαιστής από την επαρχία, αποφασίζει να ακολουθήσει το όνειρό του στην Αθήνα και σε αυτό το ταξίδι της ενηλικίωσης βρίσκεται αντιμέτωπος όχι μόνο με τον αντίπαλο στο bras de fer αλλά και με τις εσωτερικές του συγκρούσεις και τις προσδοκίες μιας ζωής που δεν χωρούν πια σε έναν μικρό τόπο. Αυτό το πορτρέτο χαρακτήρα ξεφεύγει από την απλή τεκμηρίωση και γίνεται μια εγγυημένα ανθρώπινη αφήγηση για το πώς κυνηγάς το προσωπικό σου πάθος. Δες την ταινία εδώ. 

Το Λατρεία - Οι Καλτ Ελληνικές Ταινίες (Μου) καταδύεται στην έννοια του cult και στην ελληνική του εκδοχή. Μέσα από μαρτυρίες σκηνοθετών, ηθοποιών και σινεφίλ το ντοκιμαντέρ εξερευνά πώς ορισμένες ελληνικές ταινίες κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τα όρια της απλής προβολής και να γίνουν μέρος της συλλογικής λατρείας του κοινού. Είναι ένα ταξίδι στην καρδιά του τι σημαίνει να αγαπάς μια ταινία πέρα από την εποχή της, πέρα από την κριτική και πέρα από την κοινή αποδοχή, συγκεντρώνοντας την ιστορία και τις αφηγήσεις πίσω από φιλμ όπως το «Τσίου», το «Σπιρτόκουτο» και το «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» αλλά και το πώς ο ελληνικός κινηματογράφος φτιάχνει τη δική του κουλτούρα λατρείας μέσα από εικόνες, ήχους και μνήμες. Δες την ταινία εδώ. 

Τέλος το Diamonds in the Night Sky είναι μια τρυφερή επιστροφή σε μια εποχή όπου η μουσική και η κοινότητα έβρισκαν φωνή μέσα από το ραδιόφωνο. Μέσα από την ιστορία του jazz ραδιοσταθμού Jazz FM Athens βλέπουμε πώς μια παρέα με πάθος για τη μουσική κατάφερε να αλλάξει τον πολιτιστικό ιστό μιας πόλης και να γίνει κομμάτι της καθημερινότητας χιλιάδων ανθρώπων. Αποδεικνύει πως κάτι τόσο άυλο όσο ο ήχος μπορεί να γίνει στοιχείο ταυτότητας, ένα σημείο αναφοράς και μια αίσθηση ότι ανήκεις κάπου όταν βρίσκεις τη δική σου συχνότητα στην πόλη. Δες την ταινία εδώ.