Παίζοντας συχνά σκληρούς ρόλους με μια πληγωμένη συναισθηματική ένταση, ο άγγλος ηθοποιός βγάζει πάντα στην οθόνη μια φοβερή αμεσότητα και αλήθεια πάνω σε αυτό που ενσαρκώνει.

Κι έτσι δεν είναι τυχαίο που, στον απόηχο του «Adolescence», υπάρχει τόση αγάπη και ενδιαφέρον προς το πρόσωπό του – και προς κάθε έργο που έχει προηγηθεί στην καριέρα του. Όπως ήταν το «Walk-In» και όπως ήταν φυσικά και το «Σημείο Βρασμού», το οποίο είχε σκηνοθετήσει ο Φίλιπ Μπαραντίνι.

To «Virtues» είναι μια μίνι σειρά από το 2019, την οποία ο Γκράχαμ έκανε σε συνεργασία με τον έτερο συν-δημιουργό του «Adolescence», τον σεναριογράφο Τζακ Θορν. Ο πολυγραφότατος Θορν («Best Interests», επίσης στο Cinobo), από τους σημαντικότερους δημιουργούς αυτή τη στιγμή στην αγγλική τηλεόραση, δημιούργησε άλλο ένα δράμα-γροθιά στο στομάχι εμπιστευόμενος τον Γκράχαμ στην εξερεύνηση ενός προσωπικού σκοταδιού.

Στη σειρά ακολουθούμε τον Τζόζεφ, έναν άντρα που παλεύει με τον αλκοολισμό και το τραύμα του παρελθόντος, και ο οποίος καταρρέει όταν ο γιος του μετακομίζει στην Αυστραλία. Παρορμητικά ταξιδεύει στην Ιρλανδία για να αντιμετωπίσει τις καταπιεσμένες παιδικές αναμνήσεις από ένα κακοποιητικό ίδρυμα.

Η απόφαση αυτή θα τον οδηγήσει σε μια ωμή και βαθιά συναισθηματική αναμέτρηση με τον εαυτό του, σε μια οδυνηρή προσπάθεια για οικογενειακή επανένωση με την αποξενωμένη αδερφή του, Άννα που θα αποτελέσει καταλύτη μνήμης – και σε αναπάντεχες συναντήσεις με πρόσωπα του παρελθόντος.

Πρόκειται για ένα βαρύ, ενήλικο δράμα χαρακτήρων, που εκμεταλλεύεται τον τηλεοπτικό χώρο με τον καλύτερο τρόπο: Όχι για να γεμίσει τις ώρες με αχρείαστο δράμα και πλοκή απλά για να υπάρχει πλοκή, αλλά με ένα μεστό ψυχογράφημα. Μέσα από την διαδρομή του Τζόζερ, η σειρά εξερευνά το τραύμα, τη μνήμη και τελικά την επιβίωση – και το πώς αυτά μπορούν να συνυπάρχουν στον θρυμματισμένο ψυχισμό ενός ανθρώπου.

Ώρα με την ώρα, το «Virtues» ξεδιπλώνει σταδιακά, υπομονετικά, ανθρώπινα, τα τραύματα της παιδικής ηλικίας – με τρόπο διόλου εκμεταλλευτικό, ανατρεπτικό ή εφετζίδικο.

Η σειρά γεννήθηκε από μια αυτοβιογραφική αφετηρία, καθώς ο έτερος συν-δημιουργός, Σέιν Μέντοους («This Is England») που σκηνοθέτησε όλα τα επεισόδια και τα έγραψε μαζί με τον Θορν, δούλεψε μέσα από αυτή την ιστορία ένα δικό του καταπιεσμένο τραύμα.

«Πέρασα κάτι στα παιδικά μου χρόνια που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι συνέβη μέχρι που έφτασα τα 40», λέει ο σκηνοθέτης στην πρεμιέρα της σειρά. «Έφτασα στη ρίζα αυτού του πράγματος που συνέβη στη ζωή μου όταν ήμουν παιδί, και είχα θραύσματα αναμνήσεων», λέει για ένα περιστατικό σεξουαλικής επίθεσης από ένα μεγαλύτερο παιδί, που βίωσε όταν ήταν 9.

«Το πιο φριχτό πράγμα ήταν πως δε μπορούσα να το θυμηθώ», λέει. Όταν μέσα από τη θεραπεία οι μνήμες άρχισαν να επιστρέφουν, ήταν σα να τις ζούσε τότε για πρώτη φορά. Το πρώτο του ένστικτο ήταν να αναζητήσει εκδίκηση – να προσπαθήσει να αναζητήσει και να βρει τα άτομα που ευθύνονταν.

«Ήξερα πως αν τον αντιμετώπιζα, αν έστω για μια στιγμή στην συζήτηση χαμογελούσε με ικανοποίηση, μάλλον θα ορμούσα και του ξερίζωνα κάποιο κομμάτι του προσώπου του», ομολογεί. «Οπότε αποφάσισα να πάρω τηλέφωνο τον Τζακ, και να κάνουμε μαζί κάτι για όλο αυτό – που μου φάνηκε πολύ πιο υγιές», καταλήγει.

Ο Τζακ Θορν από την πλευρά του, με την τεράστια εμπειρία στο να παίρνει βιώματα, αγωνίες, τραύματα και να τα μετατρέπει σε συναρπαστικές τηλεοπτικές αφηγήσεις – χωρίς να τα εκχυδαϊζει, ούτε να τα απλουστεύει – επέλεξε εδώ τις σιωπές, τα κενά, την ενδοσκόπηση ως δραματικά εργαλεία αφήγησης. Εξισορροπώντας κάτι το επίπονα προσωπικό, με το καθολικό.

Συνθέτοντας μια ιστορία που έχει να πει σε όλους τους θεατές κάτι, μιας και κατανοεί κάτι πολύ βασικό: Το πιο καθηλωτικό δράμα δεν είναι αυτό που απλώς εξομολογείται, αλλά αυτό που επεξεργάζεται – όπως ακριβώς εδώ στο «Virtues» επεξεργάζεται τη μνήμη και κινείται στον λαβύρινθό της με διάθεση αναζήτησης.

Η σειρά επιλέγει έτσι μια αληθινά ηθική στάση απέναντι στο θέμα, μιλώντας για κακοποίηση και τραύμα χωρίς κανένα στοιχείο εκμετάλλευσης. Έχοντας στο κέντρο της τον Γκράχαμ, με μια έντονη σωματικότητα και εσωτερικής έντασης να κινεί το δράμα χωρίς να νιώθεις ότι «παίζει», αλλά περισσότερο αποτυπώνει μια ψυχική κατάσταση με τη γνωστή του πια ευθύτητα και ερμηνευτική ειλικρίνεια.

Μέσα από το έργο των Γκράχαμ, Μέντοους και Θορν, το «Virtues» στέκεται θαρραλέα ως αντίβαρο σε μια κυρίαρχη αισθητική αφήγηση που βασίζεται σε υψηλό, έντονο δράμα και ευκολίες. Αντιθέτως ξέρει πότε να αφήσει τις παύσεις και τα σώματα να πουν μια ιστορία σκληρή και επίπονη, πολύ καλύτερα από ό,τι τα πολλά λόγια ποτέ θα μπορούσαν.