Dogs Don't Wear Pants

πονάει η αγάπη;

νόρντικ διαμαντάκι αλμοδοβαρικών επιρροών, πολυ καλή φωτογραφία, καλός ρυθμός, οκ σενάριο, μια χαρά

θεραπευτική λειτουργία του πόνου ως απόλυτου μέσου απελευθέρωσης από τον συζυγικό σεξουαλικό θρήνο.

Μεσα απο την κλειδαροτρυπα του μεσου Δυτικου

Αδιαφορο περιεχομενο, ταινιες στην λογικη του να σοκαρω μπας και ακουστω. Τα βιτσια του καθε μικροαστου μας ειναι τελειως αδιαφορα. 2 αστερια γτ αισθητικα καπως βλεποτανε.. εστω και στο fast forward

Δύο ανθρώπινες ανάγκες-κινητήριες δυνάμεις, η απόλαυση και η ανακούφιση συνδιαλέγονται. Υπάρχει κανείς που δεν υποφέρει από κάτι; Ο πόνος είναι φάσμα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σωματοποίησεις και να επικοινωνήσεις την απόγνωση, είτε μόνο σου, είτε όχι. Η τελευταία σκηνή σήκωσε με απλότητα όλο το βάρος της ταινίας και των δύο χαρακτήρων. Αισθητική-σκηνοθεσία-μουσική ωραία.

Αποτυχία καθ'ότι η μόστρα δεν κάνει το περιεχόμενο.

Ενω το σενάριο είναι ενδιαφέρον βαλτώνει και το δείχνει ευθύς εξαρχής, τα πάντα ειναι ασύνδετα μεταξύ τους, ρόλοι και σχέσεις μεταξύ τους, ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στην μαύρη κωμωδία και το ψυχολογικό δράμα, πολλές κιτς υπερβολές σκηνοθετικές και ψυχολογικές, μια κάκιστη απόπειρα αντιγραφής του Καουρισμάκι με πιπέρι το σαδομαζοχισμό ωσάν αντεργκράουντ με στρας, εν κατακλείδι τυπικούρες του θεάματος. Το μόνο κάπως αξιόλογο στην ταινία είναι η μουσική.

Καλογυρισμένη!

4 αστ γτ είναι καλογυρισμένη με ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία. Περίμενα να έχει περισσότερο γυμνό λόγω θέματος, αλλά είναι πολύ προσεκτικά γυρισμένο! Επίσης ενδιαφέρον ο παραλληλισμός της σύνδεσης που κάνει ο μαζόχας με τα βάσανα! Ας μη το δεί όποιος απεχθάνεται τα σαδομαζό!...

Αισθηματική διαστροφή

Εάν στις Δυτικές κοινωνίες φτάσαμε σε τέτοια επίπεδα διαστροφής και ψυχανωμαλίας, τότε πάμε για φούντο.