Ένα δημιουργικό αντίγραφο
Δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Antonioni να κάνει μια στάση στο Τορόντο, ανάμεσα στο Λονδίνο του “Blow up” και στις ΗΠΑ του “Zabriskie Point”, και να γυρίζει αυτή την ταινία, η οποία θα θεωρούνταν προάγγελος φυσικά του «Επάγγελμα ρεπόρτερ», που γύρισε επιστρέφοντας στο ανατολικό ημισφαίριο, με το ίδιο θέμα: κάποιον που αποφασίζει να αλλάξει ταυτότητα. Και δεν πρόκειται καθόλου για ένα αδέξιο αντίγραφο· αντιθέτως, υπάρχουν και εδώ η αξιοποίηση του σύγχρονου αρχιτεκτονικού τοπίου ως αποστειρωμένου χώρου αποξένωσης, οι νεκροί χρόνοι στους οποίους βυθίζεται η μοναξιά των ηρώων και οι αποδραματοποιημένες ερμηνείες· θα μπορούσε μάλιστα να φανταστεί κανείς τον Giovanni Fusco να υπογράφει το soundtrack και τον Antonioni να επιλέγει την ροκ μπαλάντα στους τίτλους του τέλους, ευχαριστημένος που κάποιος ακολούθησε τόσο πιστά και τόσο δημιουργικά τον δρόμο του -ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τουλάχιστον πέραν του Ατλαντικού.
