Following

Αριστοτεχνικό ξεκίνημα

Ένα εντυπωσιακό πρώτο δείγμα της απίστευτης φιλμογραφίας που έχει να επιδείξει ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες της 7ης τέχνης. Ο πειραματισμός του Nolan με τις συνεχείς ανατροπές και τη μη γραμμική αφήγηση λειτουργεί άψογα, διατηρώντας έτσι αμετάβλητο το ενδιαφέρον και την προσοχή του θεατή. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό ντεμπούτο που αποκαλύπτει την ικανότητα του Άγγλου μαέστρου να κατευθύνει και να προκαλεί ταυτόχρονα μια σύγχυση στο ανθρώπινο μυαλό.

Πέρα από το τυπικό noir story, η ιστορία διαβάζεται και ως το μυθιστόρημα που θέλει να γράψει ο ήρωας, κάθε πλάνο κι ένα πλήκτρο στην γραφομηχανή του.

Παιχνίδια με τον χρόνο

Με φτωχά μέσα και άγνωστους ηθοποιούς, γυρισμένη σε δρόμους, διαμερίσματα και ταράτσες του Σόχο, η πρώτη ταινία του Νόλαν κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, χάρη στον γρήγορο ρυθμό της και το δημιουργικό μοντάζ, που γυρίζει συνεχώς την ιστορία μπρος πίσω. Εδώ βρίσκονται εν σπέρματι πολλές ιδέες του σκηνοθέτη που θα συναντήσουμε στις επόμενες ταινίες του - διπλές ταυτότητες, αλλαγές ρόλων, συνεχείς ανατροπές. Το αυτοκόλλητο του Μπάτμαν στην πόρτα του σπιτιού του ήρωα να το θεωρήσουμε σύμπτωση; :) Πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη ταινία.

Έξυπνο

it’s honestly wild watching following and realizing this is christopher nolan’s first feature. the non-linear storytelling, the obsession with identity, the way every small detail becomes important later… you can already see the filmmaker he was about to become. after a while, the burglaries stop feeling like crimes and start feeling like experiments in exposing the emptiness of people’s routines and possessions. despite the tiny budget, the black-and-white cinematography is gorgeous, and the film has this raw, paranoid energy that makes it impossible not to get pulled into it

Kalo via debuto