Hate

ΕΠΟΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΉΜΑΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΆΦΟΥ

31 ΧΡΟΝΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΚΡΌΠΟΛΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ. ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΙΝΟΜΠΟ ΤΗΝ ΕΊΔΑ ΠΡΙΝ 3 ΜΗΝΕΣ !.. ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΣΙΝΟΜΠΟ " ΠΑΣΣ " ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΣΕ ΘΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΜΑ. Άλλη "ΑΊΣΘΗΣΗ" ΣΑΝ Πίσω ΣΤΟ 1995!!. ΕΠΟΣ ΜΕΓΑΛΑ Διδάγματα.

Loved it

One of my all time favourites, so much emotion, struggle and realism. 10/10

one of those rare films that doesn’t lose any of its power on a revisit—in fact, it somehow feels even more devastating. every frame is composed with such precision and purpose that it feels timeless. what strikes me most is how relevant it still feels. its anger, humanity, and social commentary remain as sharp as ever, while the performances from the three leads are extraordinary. even knowing exactly where it was headed, i found myself tense throughout, and that ending still lands like a punch to the chest

Κάνει καλό φίνις

5 αστέρια μόνο και μόνο για την τελευταία σκηνή

Αριστούργημα....Το βλέπεις χωρίς διακοπή. Αποκάλυψη μίας σάπιας κοινωνίας

Ωμή πραγματικότητα

δεν είναι απλώς μια ταινία για τη βία είναι ένας στοχασμός πάνω στον χρόνο, την κοινωνία και την αναπόφευκτη πτώση. Μέσα από την ασπρόμαυρη αισθητική της, μοιάζει να αφαιρεί κάθε περιττό στοιχείο, αφήνοντας μόνο τον πυρήνα της ανθρώπινης κατάστασης: την οργή, την αδυναμία και την ανάγκη για αναγνώριση.

Δυστυχώς Αληθινή

"Πρόκειται για μια κοινωνία σε ελεύθερη πτώση..."

Άλλωστε δεν έχει αλλάξει τίποτα... Εξαιρετική!

Υπερκτιμημένη....

Πολύ ντόρος για το τίποτα. Εγώ πιστεύω είναι μία ok ταινία για την εποχή της, μέχρι εκεί καί τίποτα παραπάνω. Υπερκτιμημένη χωρίς λόγο.

Σούπερ!

Τι να πεις?

Καταπληκτική

Αριστούργημα

Την είδα θερινό σινεμά αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε μια επαναπροβολή. Δείτε την.

Εξαιρετική!

Με καθηλωτικό τρόπο, παρουσιάζει την ωμή ενέργεια, που εντέλει εκρήγνυται, τριών νέων, στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού. Εξαιρετικές ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών, σκληροί και ανθρώπινοι, ταυτόχρονα! Γιατί, τελικά "ως εδώ καλά".

30 χρόνια :'(

ευχαριστούμε cinobo για την επανέκδοση σε θερινούς κινηματογράφους <3

Το Μίσος: Απλά καθηλωτικό!

Το «Το Μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς είναι μια γαλλική ταινία, όπου σε βάζει στις γειτονιές του Παρισιού για 24 δύσκολες ώρες. Θα δεις τρεις φίλους μετά από ταραχές. Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και δείχνει ωμά την αστυνομική βία, τις διαφορές στην κοινωνία και τον θυμό που δεν τελειώνει ποτέ. Είναι ένα δυνατό και σκληρό σχόλιο για την κοινωνία. Σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτή η ταινία σου μένει στο μυαλό και πρέπει οπωσδήποτε να τη δεις.

Ξεγύμνωμα. Καθρεφτάκι.

Must

Ο Mathieu Kassovitz καταφέρνει να κινηματογραφήσει την ένταση, την αδικία, τη βία, χωρίς καμία περιττή υπερβολή. Μια ταινία φαινομενικά λιτή, όπου όμως τα πάντα βρίσκονται εκεί, ωμά και ξεκάθαρα. Κάθε σκηνή, κάθε διάλογος κουβαλά μια βαθιά σκέψη πάνω στη βία και την αδικία, αποτυπώνοντας έναν κόσμο στο χείλος της καταστροφής. Η φράση «Jusqu’ici tout va bien» (Ως εδώ όλα καλά) γίνεται ένα μοιρολατρικό μάντρα, μια αντίστροφη μέτρηση χωρίς επιστροφή. Το La Haine δεν είναι απλά μια εικόνα των 90s, αλλά ένας διαχρονικός καθρέφτης, ένα μάθημα ζωής και κινηματογράφου. Με δυο λόγια – καλλιτεχνικά και κοινωνικά – απαραίτητο.

πολυ καλη ταινια και ερμηνειες και παντα επικαιρη!! αξιζει να τη δεις!

ΧΑΣΙΜΟ ΧΡΟΝΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Εχω αλλη αποψη! Ασπονδυλη ταινία, χωρίς κανένα ουσιαστικό θέμα! Ο μόνος λόγος που δεν την σταμάτησα πριν το πρωτο μισαωρο ήταν η ενδιαφ'ερουσα σκηνοθεσία κ φωτογραφία, ο μονος λογος που εβαλα μολις 2 αστερακια! Ακομα κ το τελος που εκθειαζουν καποιοι, με αφησε αδιαφορο! Απογοητευση!

Ωδή στο μίσος

Όχι πως η υπόλοιπη ταινία πάει πίσω, αλλά αν φτάσεις μέχρι το τέλος, αυτό που θα βιώσεις δύσκολα θα βγει απ΄το μυαλό σου!!!! Υπέροχο!

Φοβερή

30 χρόνια απο το "Μίσος" και ακόμα μίσος Τι κι αν περνάει ο καιρός, παραμένει ο στίχος

Σοκαριστηκή!!!

Τη συγκεκριμένη ταινία την έψαχνα καιρό, κυρίως γιατί είχα διαβάσει εξαιρετικές κριτικές. Η πραγματικότητα ξεπέρασε όλες μου τις προσδοκίες. Ωμά ρεαλιστική και στο σήμερα, με μια λέξη σοκαριστηκή.

Δοκίμιο για το "Μίσος"

"Το Μίσος" είναι ένα κοινωνικό ντοκουμέντο, μια κραυγή αγωνίας, μια πρόκληση για σκέψη και δράση. Μέσα από την ωμή αισθητική ο Κασοβίτς καταφέρνει να δημιουργήσει ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που παραμένει επίκαιρο και συγκλονιστικό. Το σοκαριστικό φινάλε, αφήνει τον θεατή μετέωρο, αντιμέτωπο με την σκληρή πραγματικότητα και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Η σιωπή που ακολουθεί είναι εκκωφαντική, γεμάτη με τα αναπάντητα ερωτήματα που θέτει η ταινία και κόσμος της.