Whatever Works

ο χαρακτηρας που αξιζει τελικα στην ταινια, ειναι η μανα της πρωταγωνιστριας

Κατα τα αλλα αν μπορεις να καταπιεις την τεραστια ηλικιακη διαφορα και τις αηδιαστικες ενδυματολογικές επιλογες για το male gaze (ειδικά στο πρωτο μισό της ταινιας), περνάει ευχάριστα η ώρα.

Άσχημος νευρωτικός 60 φεύγα άντρας, γοητεύει 20άρα αμερικανίδα βλάχα. Well..Κάτι άσχημες φήμες κυκλοφορούν εδώ και χρόνια για τον Woody Allen...

Αγαπημένος Γούντι Αλέν!

Μια από τις καλύτερες ταινίες του... Απολαυστικότατη... Τελικά, όλα στην ζωή είναι συμπτώσεις..

Κάτι ανάλαφρο

Αν θες να περάσεις όμορφα και χαλαρά την βραδιά σου, δες την

απολαυστικό

Συμπυκνωμένος Γούντυ Άλεν, πιο ώριμος και πιο πολιτικός από ποτέ.

Woody Allen

Ξεκαρδιστικό, ευχάριστο αλλά και στριφνό, ανοιχτόμυαλο και ξύπνιο, με ωραία εν τέλει μηνύματα

απόλαυση !

Τι παιχταράς Θεέ μου!!

Ο Άλεν εδώ ξεσπαθώνει εναντίον όλων: της θρησκείας, της πολιτικής ορθότητας, της επιφανειακής αμερικανικής ευτυχίας, των «νοικοκυραίων» και της ίδιας της ανθρώπινης αυταπάτης ότι “όλα θα πάνε καλά Στην ουσία, ο Woody Allen μεταφέρει στο Whatever Works την υπαρξιακή σκέψη του Camus και του Kierkegaard σε μια σύγχρονη, νεοϋορκέζικη φάρσα. Όπως ο Camus γράφει ότι “πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο”, έτσι κι ο Μπόρις, χωρίς να το καταλάβει, γίνεται ευτυχισμένος ακριβώς επειδή παραιτείται από την αναζήτηση νοήματος και επιλέγει το ό,τι κάτσει. Για τον Kierkegaard, η πίστη είναι “άλμα στο κενό”· για τον Άλεν, η πίστη αντικαθίσταται από την ειλικρίνεια του παραλόγου: αποδέχεσαι ότι η ζωή είναι τυχαία, αδικαιολόγητη, γεμάτη αποτυχίες — και όμως προχωράς, προσκολλημένος σε μικρές, εύθραυστες χαρές. Το “whatever works” είναι η υπαρξιστική απάντηση του Άλεν στη μεταμοντέρνα απόγνωση: δεν υπάρχει αλήθεια, μόνο μικρές συμφωνίες με το χάος.

Έξυπνα εξυπνο