Charles Chaplin

Chaplin długo milczał na ekranie. Kiedy w 1940 roku wreszcie przemówił, zrobił to przeciwko Hitlerowi. „Dyktator” to satyra na rzeczywistość, która przyniosła kolejne pięć tragicznych lat. Najbardziej humanistyczny film w jego dorobku kończy się słowami: „Myślimy za dużo, a czujemy za mało”. — Chaplin pisze, reżyseruje i wciela się w podwójną rolę. Adenoid Hynkel rządzi Tomanią i zamierza rządzić czymś znacznie większym. Żydowski fryzjer wraca do getta po dwudziestu latach w szpitalu wojskowym i nie ma pojęcia, że cokolwiek się zmieniło. Otwiera z powrotem zakład i wchodzi w drogę szturmowcom, którzy przyszli zniszczyć jego witrynę. Dyktator i fryzjer mają dokładnie tę samą twarz. — Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1941 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Charles Chaplin) | Oscary | 1941 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Jack Oakie) | Oscary | 1941 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1941 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1941

Charlie Chaplin dostał za ten film swojego jedynego regulaminowego Oscara – i to 20 lat po premierze. Tym razem występuje w roli starego klauna, który próbuje przekonać młodą tancerkę, że warto żyć. Jedyna okazja, żeby obejrzeć razem na ekranie Chaplina i Bustera Keatona. — Londyn, 1914. Calvero był kiedyś największym komikiem angielskiego music-hallu, a dziś jest pijakiem, którego nikt nie chce angażować. Wracając wieczorem do domu, znajduje nieprzytomną sąsiadkę, która próbowała się zabić. Terry jest tancerką i wierzy, że jej nogi są sparaliżowane, a kariera skończona. Calvero nie tylko pomoże jej odzyskać zdrowie, ale również odbuduje własne poczucie wartości. — Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1953 Najbardziej obiecujący debiutant filmowy (Claire Bloom) | BAFTA | 1953 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1953

Chaplin próbuje nadążyć za maszyną – i to dosłownie. Slapstickowa wizja świata, w którym człowiek staje się częścią taśmy produkcyjnej. Jednocześnie jedna z najcelniejszych satyr na kult produktywności i rzeczywistość po rewolucji przemysłowej. Absurdalna, zaskakująco aktualna i wciąż przezabawna. — Poddany piekielnemu tempu pracy w fabryce, wzorowy robotnik nagle dostaje załamania nerwowego i wariuje. Ze szpitala do więzienia, z więzienia na bezrobocie – zostaje wciągnięty w tryby i kółka nowoczesnej industrializacji. Wszystko to trwa, aż napotyka piękną dziewczynę, której pomaga uciec przed policją. Jak wyzwolić się z okowów nowoczesnego życia?

Charlie Chaplin i stała pozycja na liście najlepszych filmów wszechczasów. Włóczęga zakochuje się w niewidomej kwiaciarce, która bierze go za milionera. Chaplin udowadnia, że potrzebuje wyłącznie spojrzenia, żeby jednocześnie rozśmieszyć i złamać serce. — Młody utrapieniec zakochuje się w niewidomej kwiaciarce, której rodzinie grozi eksmisja. Dziewczyna bierze go za bogacza, a on nie zaprzecza. Tej samej nocy wyławia z rzeki pijanego milionera, a ten od razu uznaje go za najlepszego przyjaciela. Czy to najbardziej ikoniczny film pierwszego wieku kina? Być może.