Όμως, η νέα γενιά εργαζομένων άρχισε να ψιθυρίζει μια λέξη που τρομάζει τα HR τμήματα: Quiet Quitting. Δεν είναι η φυγή, αλλά η εσωτερική απόσυρση, η απόφαση να κάνεις «τόσα-όσα», προστατεύοντας το ελάχιστο απόθεμα ψυχικής ενέργειας που σου έχει απομείνει. Το σινεμά, πάντα πιο μπροστά από τις κοινωνικές τάσεις, έχει αποτυπώσει αυτή την παύση με τρόπο λυρικό, ωμό και συχνά λυτρωτικό. Στο Cinobo, ανακαλύπτουμε τρεις ταινίες που μας υπενθυμίζουν ότι η ζωή αρχίζει εκεί που σταματά η δουλειά.
Ξεκινάμε με το Full Time του Ερίκ Γκραβέλ, μια ταινία που λειτουργεί σαν κοινωνικό θρίλερ και αποτυπώνει το στάδιο ακριβώς πριν την παραίτηση: το απόλυτο χάος. Η Ζουλί τρέχει να προλάβει τα πάντα. Τα παιδιά, το τρένο, τη δουλειά σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, μια νέα συνέντευξη, ενώ μια γενική απεργία παραλύει το Παρίσι. Η ταινία δεν είναι απλώς μια καταγραφή του άγχους, αλλά μια υπενθύμιση του τι συμβαίνει όταν το σύστημα σε αναγκάζει να λειτουργείς στο 200%. Παρακολουθώντας την, νιώθεις την ανάγκη να φωνάξεις στη Ζουλί «σταμάτα», και μέσα από αυτή την ταύτιση, το Quiet Quitting παύει να φαίνεται ως επιλογή και φαντάζει ως μοναδική οδός επιβίωσης. Δες την ταινία εδώ.
Στον αντίποδα αυτής της έντασης, ο Τζιμ Τζάρμους μας προσφέρει το Paterson, το απόλυτο κινηματογραφικό αντίδοτο στην κουλτούρα της ανέλιξης. Ο ήρωας είναι ένας οδηγός λεωφορείου που κάνει κάθε μέρα ακριβώς το ίδιο δρομολόγιο. Δεν αναζητά προαγωγή, δεν κυνηγά τη δόξα, δεν «δικτυώνεται». Αντ’ αυτού, γράφει ποίηση στο διάλειμμά του, παρατηρεί τους επιβάτες και επιστρέφει στη γυναίκα του. Ο Paterson είναι ο άγιος του Quiet Quitting. Μας δείχνει ότι μπορείς να έχεις μια «βαρετή» δουλειά και ταυτόχρονα μια πλούσια, εσωτερική ζωή. Η αξία του δεν πηγάζει από το τιμόνι του λεωφορείου, αλλά από τις λέξεις που χαράζει στο σημειωματάριό του. Δες την ταινία εδώ.
