Ahmed vs Lawrence
Τη χρονιά που η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε στον «Θίασο» τη συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, τον Χρυσό Φοίνικα τον πήρε μια αλγερινή ταινία που παρουσίαζε τα ιστορικά γεγονότα της ίδιας πάνω-κάτω περιόδου (1939-1954) μέσα από την πορεία μιας φτωχής οικογένειας που αντιμετωπίζει τα δεινά της αποικιοκρατίας. Παρά την παρόμοια θεματική, οι ταινίες έχουν βέβαια πολλές διαφορές: ο Αμίνα κάνει καθαρά λαϊκό σινεμά, χωρίς πλάνα-σεκάνς και αποστασιοποίηση, με καθαρό άξονα τις περιπέτειες του κεντρικού του ήρωα, με τον οποίο ταυτιζόμαστε· η ταινία του διαπνέεται όμως από γνήσια επική πνοή, με απανωτές σκηνές πλήθους θαυμάσια ενορχηστρωμένες, και με τον ρόλο του τρελού νεκροθάφτη να σχολιάζει λοξά τα γεγονότα, όπως ο «τρελός» στον Βασιλιά Λήρ (και σε κάποια αντιστοιχία με τους τρεις περίφημους μονολόγους στον «Θίασο»). Αν η οικοδόμηση της ειρήνης μετά την επανάσταση ήταν εξίσου πετυχημένη, ο Αχμέντ ίσως να είχε εκθρονίσει τον ακαδημαϊκότερο «Λώρενς της Αραβίας».
