Polydroso

Νοσταλγικό

Μου δημιουργεί μια νοσταλγία για μια ζωή που δεν έχω ζήσει εγώ. Μπορεί να φταίει η ταύτισή μου με τη σχέση μητέρας-κόρης, το βρήκα άκρως συγκινητικό. Εξαιρετική σκηνοθεσία, χρώματα και υπέροχη μουσική.

Έχω την εντύπωση ότι μιλάει για το Πολύδροσο....

Απλά λολ.

Δείτε το σαν ποίημα, κι όχι σαν μαθηματικά

Διαβάζοντας αρκετές από τις κριτικές, νομίζω πως μπορώ να καταλάβω τι δεν έκατσε καλά σε αρκετά άτομα. Όντως δεν μιλάμε για μια ταινία με σφιχτή πλοκή, γραμμική αφήγηση, και σενάριο-κέντημα. Μιλάμε ωστόσο για ένα πολύ τρυφερό φίλμ, που θα στεκόταν εξαιρετικά αν το κοιτούσε κανείς σαν ποίημα. Σαν μια αισθητική πρόταση για να εκφραστούν συναισθήματα που καμιά φορά δεν είναι εύκολο να περιγραφούν με στενούς, ουσιοκρατικούς ορισμούς. Δεν μιλάμε για κάποια ταινία που αλλάζει το σινεμά, αλλά για μια πολύ όμορφη, ανθρώπινη προσπάθεια να εκφραστεί ο σκηνοθέτης, και μαζί του να βρουν τόπο έκφρασης και αρκετοί θεατές πάνω στα θέματα της σχέσης μητέρας και παιδιού, την εμπειρία της θηλυκότητας, το μεγάλωμα, την σχέση με τον τόπο και την παιδική ηλικία, την σχέση μας με το θάνατο. Εδώ αυτή η παρέα τόσο ταλαντούχων καλλιτεχνών (The Boy, Κόκκαλη, Καγιά, Τζίμα, Δεσποινίς Τρίχρωμη, Σαρκετζής) φτιάχνουν κάτι ωραίο, που αξίζει προσοχής.

Κάπου με έχασε, φανταστική μουσική

δυο αστεράκια μόνο για την ατμόσφαιρα. δυστιχώς όμως η ταινία είναι μόνο aesthetics και τιποτα άλλο. κρίμα

Γιατί;

Όταν δεν έχεις να πεις κάτι, δε βλέπω τον λόγο να κάνεις μία ταινία...το τέλος ήταν συγκινητικό - το ομολογώ - ωστόσο θα ήταν ωραίο ο δημιουργός να βασιζόταν και στο σενάριο για την επιτυχία της ταινίας και όχι αποκλειστικά στη συμμετοχή της Βίκυς Καγιά. Καταλαβαίνω ότι τα συναισθήματα δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμα όταν κάνεις μία ταινία για τη γειτονιά σου, αλλά πρέπει να μπορείς να βλέπεις και πέρα από αυτά.

Με δυο λόγια "δε βλέπεται"

Αν θέλετε να βαρεθείτε ακόμα και την βαρεμάρα της ζωής σας, η ταινία είναι ο απόλυτος οδηγός προς αυτό! Χάλια ήχος, τα λόγια ίσα που τα καταλαβαίνεις. Η αφήγηση είναι κουραστικα αργή, λόγια του αέρα. Η ιστορία που πραγματεύεται αδιάφορη!

Η ατμόσφαιρα του Πολύδροσου

Το Πολύδροσο του Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy) είναι μια ταινία που θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον, αλλά μέχρι ενός σημείου. Με τη Σοφία Κόκκαλη και τη Βίκυ Καγιά, η ταινία μάς πάει στο χωριό Πολύδροσο. Εκεί, καθώς φροντίζει τη μητέρα της, βρίσκει μπροστά της οικογενειακά μυστικά και παλιές πληγές. Ο Βούλγαρης δείχνει τη δική του ματιά, και οι ηθοποιοί παίζουν καλά. Η ταινία έχει καλές ιδέες και φτιάχνει μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα για αυτές τις σχέσεις. Όμως, δεν μας εκπλήσσει πολύ ούτε μένει αξέχαστη.

υπέροχο

από εκείνες τις σπάνιες ταίνιες που χωράνε έναν ολόκληρο κόσμο και που, όταν φύγεις απο αυτόν, είσαι λίγο διαφορετικός με τρόπους που μπορεί να σου πάρει καιρό να καταλάβεις. Με συγκίνησε με τρόπο μοναδικό.

Όταν η σινεφιλία δεν φτάνει

Από την πρώτη σκηνή της Πολύδροσο, γίνεται σαφές πως ο δημιουργός έχει δει πολύ ευρωπαϊκό arthouse. Στατικά κάδρα, αφύσικοι διάλογοι, μακρές παύσεις — όλα τα γνωστά «υλικά». Κι όμως, πίσω από την αισθητική δεν υπάρχει τίποτα. Οι χαρακτήρες είναι κενές κατασκευές, η ατμόσφαιρα κούφια, και η σιωπή βαρετή αντί υπαινικτική. Η ταινία δεν πάσχει από έλλειψη επιρροών· πάσχει από έλλειψη ουσίας. Το στιλιζάρισμα καλύπτει μια σεναριακή γύμνια και μια αμήχανη σκηνοθεσία που αντιγράφει χωρίς να ερμηνεύει. Τελικά, το Πολύδροσο δεν αποτυγχάνει επειδή δεν έγινε Λάνθιμος — αποτυγχάνει επειδή ξέχασε να γίνει ταινία.

Απαίσιο

ΑΚΟΥ ΣΕ ΝΑ ΔΕΙΣ ΔΕ ΜΠΟΙ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ. ΔΕΝ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΕ ΟΥΤΕ Η ΠΙΟ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ μπιπ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΣΟΝΑΤΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ μπιπ οκει η μουσικη.

Τα 2 αστέρια απλά για την προσπάθεια των παιδιών του συνεργείου της ταινίας....κατά τα άλλα χαμένος χρόνος, στο τέλος πλήρωνα παράλληλα και τους λογαριασμούς του μήνα...η μουσική δε μου προκαλούσε εκνευρισμό.

Λιγόδροσο :)

Κρυάδα ο τίτλος μου εντάξει δεκτό.. Δε "δροσίστηκα" όμως ψυχικά.. τόσο όσο περίμενα. Βεβαίως είναι πανδύσκολο να χωρέσεις σε εικόνες, λέξεις, ήχους τόσες μνήμες, τόσης αγάπης τόπων και προσώπων αλλά νομίζω επιλέχτηκε ένας ιδιόμορφος περιληπτικός τρόπος που θα ταίριαζε καλύτερα σε μια μικρού μήκους ταινία. Αστεράκια για την Καγιά και τη Φύση! Στα επόμενα..

η πιο ομορφη ελληνικη ταινια που εχω δει<3<3

Με κούρασε

Δεν μπόρεσε να μου περάσει το μήνυμα του με κάποιο τροπο και με έκανε να βαρεθώ.

Πολύ τρυφερή ταινία. Πολύ συγκινητική επίσης. Η φωτογραφία καταπληκτική όπως πάντα από "The Boy".

Ακραία Τρυφερό

Ένα έργο τέχνης! Απίθανα τοπία, όμορφοι συμβολισμοί και οι ερμηνείες υπέροχες!! ♥♥♥ Με συγκίνησε πολύ

ΗΣΑΠ-Πολύδροσο

Μουσική απίστευτη Ωραία πλάνα στο λουλουδάτο πολύδροσο Ωραίο το μήνυμα για τη σχέση μας με τη μητέρα μας

Θαυμάσιο!

Υπέροχες ερμηνείες, ωραία φωτογραφία και υπέροχη μουσική! Σαν μία ονειρική καρτ-ποστάλ!

Μια ταινία ξεχωριστή, για ανθρώπους ευαίσθητους.

Υπερσυγκλο

Βίκυ Καγιά oscar πότε;

Τρυφερό και ευαίσθητο

Ονειρικό!

Η Καγιά μεγάλη έκπληξη! Η Κόκκαλη πάντα φοβερή! Νοσταλγικό και τρυφερό, μου μαλάκωσε τη ψυχή!

Πάρα πολύ τρυφερό!

Τέλεια μουσική, τέλεια φωτογραφία, και απίστευτη η Καγιά σαν ηθοποιός. Βρε Μπράβο!

Λίγο κακό...

Με την ταινία Pink, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έφτιαξε μια ρόζ ταινία. Με την ταινία Thread, έφτιαξε μια κόκκινη ταινία. Με τη ταινία Winona, έφτιαξε μια γαλάζια. Με τη ταινία Polydroso, έφταξε μια πράσινη. Η επόμενη ταινία του θα λέγεται The Colours of the Rainbow ή The Colours of Pride;