Το σχολείο στην ταινία λειτουργεί ως μικρογραφία της σύγχρονης κοινωνίας.
Όταν οι ενήλικες (διοίκηση, καθηγητές, γονείς) λειτουργούν με καχυποψία, κυνισμό και έλλειψη ενσυναίσθησης, μεταδίδουν αυτό το «δηλητήριο» κατευθείαν στα παιδιά.Τα παιδιά, βλέποντας αυτόν τον άδικο κόσμο των μεγάλων:Αντιδρούν με σκληρότητα: Στρέφονται το ένα εναντίον του άλλου ή εναντίον της καθηγήτριας.Μαθαίνουν τον ανταγωνισμό: Καταλαβαίνουν ότι για να επιβιώσουν πρέπει να γίνουν μέρος του ίδιου σκληρού συστήματος.Το τέλος της ταινίας αφήνει μια πικρή γεύση, επειδή επιβεβαιώνει: ότι αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά στη νοοτροπία των ενηλίκων, τα παιδιά είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα γίνουν οι επόμενοι συνεχιστές αυτής της αλυσίδας αδιαφορίας και εγωισμού.

























