Για το κοινό που άρχισε με πάθος να παρακολουθεί ευρωπαϊκό φεστιβαλικό σινεμά στα τέλη των ‘00s και τις αρχές των ‘10s, τα «Ραγισμένα Όνειρα» (γνωστό ακόμα περισσότερο και με τον ορίτζιναλ τίτλο του, «Broken Circle Breakdown») ήταν κάτι σαν ταινία-σταθμός. Ένα φεστιβαλικό αξιοπερίεργο, αυτό το βέλγικο κάντρι μιούζικαλ μελόδραμα(!) απέκτησε γρήγορα φήμη ύστερα από τις προβολές στο φεστιβάλ Βερολίνου (όπου κέρδισε και βραβείο κοινού) και η επίδρασή του εξαπλώθηκε: Κόσμος άρχισε να το βλέπει, να κλαίει, να σιγοτραγουδά, να νιώθει τον πόνο των πρωταγωνιστούν, να κλαίει λίγο ακόμα.

Στην ταινία, η Ελίζ και ο Ντιντιέ είναι μαζί εφτά παθιασμένα χρόνια. Όταν η μικρή τους κόρη Μέιμπελ βρεθεί αντιμέτωπη με μια βαριά ασθένεια, όλες οι έντονες στιγμές της σχέσης τους δείχνουν να έρχονται στην επιφάνεια. Αναπολούν τον κεραυνοβόλο τους έρωτα, το φλερτ και το πάθος, το γάμο τους, και τις ευτυχισμένες μέρες, όταν και πρωτοήρθε η Μέιμπελ στη ζωή τους. Ένας πλήρης κύκλος ευτυχίας. 

Η θλίψη και το άγχος για τη μικρή τους κόρη όμως, τους οδηγεί σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Μάχονται κι ελπίζουν μαζί ότι η αγάπη δε θα τους απογοητεύσει. Η αγάπη όμως, δε μπορεί να νικήσει πάντα τη μοίρα.

Για τον Φέλιξ βαν Γκρόνινγκεν αυτή η ταινία δε θα ήταν η μοναδική αξιοπερίεργη στροφή στην καριέρα του. Έχοντας ήδη σκηνοθετήσει το indie χιτ «Misfortunates» (μια από τις ταινίες με τις οποίες είχε λανσαριστεί το Cinobo) προχώρησε στη δημιουργία αυτού του φιλμ που συνδύαζε μουσικά στοιχεία bluegrass –μια μουσική δυναμική που μπορεί να κρύβει μέσα της όμως πάρα πολύ πόνο– με παραδοσιακά στοιχεία οικογενειακού δράματος, και το αποτέλεσμα καταλήγει απογειωτικό παρά τις σκοτεινές θεματικές που το διατρέχουν.

Θα συνέχιζε να δουλεύει στα όρια της δραματουργίας μετά μουσικής με το «Belgica» (που στριμάρει ήδη στο Cinobo), θα δοκίμαζε τις δυνάμεις του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με το «Beautiful Boy» με τους Τίμοθι Σαλαμέ και Στιβ Καρέλ (στριμάρει στο Cinobo) πριν επανέλθει θριαμβευτικά σε ευρωπαϊκό έδαφος με άλλο ένα εντελώς απρόσμενο πρότζεκτ: την ιταλική(!) ταινία «Τα Οχτώ Βουνά» που συν-σκηνοθέτησε μαζί με την ηθοποιό και σύντροφό του Σαρλότ Βάντερμις, με την οποία μάλιστα είχε γράψει μαζί τα «Ραγισμένα Όνειρα», μια δεκαετία πριν – δίχως αμφιβολία, αυτό το ζευγάρι μπόρεσε να δώσει πολλά προσωπικά στοιχεία στις αγωνίες του ζευγαριού της ταινίας.

Πώς όμως ο βαν Γκρόνινγκεν αποφάσισε εξαρχής να δημιουργήσει κάτι τόσο ξεχωριστό;

Λέει ο ίδιος, κατά την αρχική κυκλοφορία του φιλμ: «Τα “Ραγισμένα Όνειρα” είναι μεταφορά από το θεατρικό έργο του Γιόχαν Χέντελμπεργκ. Με τον Γιόχαν είμαστε φίλοι και συνεργάτες χρόνια, συμμετείχε ως ηθοποιός σε δύο προηγούμενες ταινίες μου. Όταν είδα το θεατρικό έμεινα έκπληκτος. Ο συνδυασμός της προσωπικής ιστορίας, με τη μουσική και την κεντρική ιδέα με συγκλόνισαν», εξηγεί.

«Ο Γιόχαν ενθουσιάστηκε όταν του μίλησα για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη. Ξεκινήσαμε να γράφουμε το σενάριο με τον Καρλ Γιος, και το ξεκινήσαμε πολλές φορές από την αρχή, καθώς είναι μια ιδιαίτερα πολύπλοκη ιστορία.  Το θεατρικό άγγιζε την τελειότητα και είχα βαθιά μέσα μου τη φοβία, ότι η ταινία δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε αυτό το επίπεδο. Δίστασα στην αρχή για τον θα έπρεπε να την κάνω ή όχι».

Υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχεία μάλιστα που τον προβλημάτιζαν: «Το θεατρικό είχε και μεγάλους μονολόγους, που δεν ταίριαζαν στον κινηματογράφο. Στο τέλος, αυτό που με έπεισε ήταν το ένστικτο μου. Συγκινήθηκα τόσο πολύ από το θεατρικό, που θα έβρισκα τρόπο να το κάνω. Η δυσκολία του επίσης, το έκανε και άκρως ενδιαφέρον για μένα ως δημιουργό».

«Η δομή της ταινίας έγινε κατά το μοντάζ. Υπήρχε εξαρχής στο μυαλό μας ότι θα λειτουργούσε με φλας-μπακ, αλλά η τελική ταινία διέφερε κατά πολύ από το σενάριο. Πιστεύω ότι οι ταινίες μου βασίζονται πολύ στο συναίσθημα, και όχι στην ίδια την ιστορία, οπότε η διαρκής αμφισβήτηση κατά το μοντάζ, έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς μου».

«Η ταινία δεν αφορά μόνο την αγαπη των γονέων», λέει αναλύοντας τα μοτίβα της ιστορίας. «Αφορά την αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων που είναι τελείως διαφορετικοί, αλλά και την απώλεια: πώς χάνεις κάποιον παρ’όλο που είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελες. Όσο τα πράγματα στη ζωή τους πηγαίνουν καλά, η διαφορετικότητα τους αποτελεί διασκέδαση. Όταν θα αντιμετωπίσουν την αρρώστια της κόρης τους, θα συγκρουστούν σφοδρά μεταξύ τους. Στο τέλος, χάνουν τον ίδιο τους τον εαυτό, αλλά κι ο ένας τον άλλον».

Είναι, θα λέγαμε υπό μία έννοια, ένα μοιρολόι. Ο ρυθμός είναι που φυτεύει τον πόνο ακόμα πιο βαθιά. Και τα «Ραγισμένα Όνειρα» αποκτούν ένα δίκαιο cult status ανάμεσα στα κάθε λογής δραματικά φιλμ που έχουμε συναντήσει στο φεστιβαλικό σινεμά του 21ου αιώνα.