Nowa Fala

Kobieta na łóżku otwiera oczy. To jedyny raz, kiedy ten film naprawdę się rusza; poza tym widzimy tylko nieruchome zdjęcia, jedno po drugim, przez dwadzieścia osiem minut. Eksperyment jedynego w swoim rodzaju dokumentalisty Chrisa Markera. Podróż w czasie, po której długo się nie śpi. — Paryż po trzeciej wojnie światowej leży w gruzach, a ocalali mieszkają w podziemnych korytarzach. Na więźniach prowadzi się tam eksperymenty z podróżą w czasie. Jeden z nich nosi w sobie wyjątkowo silne wspomnienie z dzieciństwa: taras widokowy lotniska Orly, twarz nieznajomej kobiety i zdarzenie, którego nigdy nie zrozumiał. Właśnie dlatego wybór pada na niego.

Charles Aznavour w roli antybohatera, którego nie da się nie pokochać. Truffaut wirtuozersko zabiera się za gatunek filmu gangsterskiego i wyrzuca przez okno wszystkie jego reguły. — Kiedyś był koncertowym pianistą, teraz zmienił nazwisko i gra jazz w obskurnej paryskiej spelunie. Kiedy jego dwaj bracia proszą go o pomoc w ucieczce przed gangsterami, pianista pomaga im się ukryć. Wkrótce on i jedna z kelnerek wpadną w kłopoty, gdy przestępcy szukający jego braci wpadną na ich trop.

Gdy Truffaut był chłopcem, ojciec oddał go w ręce policji. Lata później zrobił z tego film. Do głównej roli wybrał Jeana-Pierre’a Léauda, który nie uczył się kwestii, tylko mówił swoimi słowami. Z każdym batem widzimy, jak okrutne może być dzieciństwo. — Pierwsze spotkanie z Antoine’em Doinelem – niesfornym chłopcem, który dorasta w ciasnym paryskim mieszkaniu. Wagaruje, kradnie, znęca się nad nim nauczyciel, a rodzina go nie rozumie. Po aresztowaniu spędza noc w celi z prostytutkami i złodziejami. Sąd wysyła go do poprawczaka. Antoine ucieka w poszukiwaniu wolności. — Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1960 Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1959 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1961 Nominacja – Najbardziej obiecujący debiutant w rolach pierwszoplanowych (Jean-Pierre Léaud) | BAFTA | 1961

Film rozgrywa się w czasie rzeczywistym: od piątej po południu piosenkarka chodzi po Paryżu i czeka na wyniki badań, przekonana, że to rak. W tytule jest siódma, ale kończy wcześniej. Najsłynniejszy tytuł Agnès Vardy czerpie z francuskiego określenia na czas spędzony z kochankiem. — Paryż, piąta po południu, dwudziesty pierwszy czerwca. Cléo jest piosenkarką – naprawdę nazywa się Florence – i jest pewna, że wyniki badań pokażą, że ma raka. Lekarz powie jej o wpół do siódmej. Do tego czasu: sklep z kapeluszami, taksówka, kawiarnia, próba z autorami jej piosenek. Potem park i żołnierz, który chce z nią porozmawiać. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1962

Za mało się mówi o debiucie Jacques’a Demy’ego. „Lola” była pierwszym sygnałem, że na tle Nowej Fali jego głos jest genialnie osobny. Zjawiskowa Anouk Aimée jako tancerka kabaretowa, czekająca na mężczyznę, który odszedł siedem lat temu. Trzy lata później przyszły „Parasolki z Cherbourga”. — Nantes, Francja. Młody mężczyzna idzie przez życie bez celu – do czasu aż przypadkiem natrafia na Lolę, tancerkę kabaretową, którą znał wiele lat wcześniej. Zakochuje się w niej, ale Lola wciąż myśli o swoim byłym kochanku, który zostawił ją siedem lat temu. On zaczyna przemycać diamenty, żeby szybko się wzbogacić – a wtedy znów pojawia się poprzedni partner Loli. — Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1963 Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Anouk Aimée) | BAFTA | 1963

Jean-Paul Belmondo i Anna Karina wsiadają w samochód i ruszają w drogę. Na końcu czeka Morze Śródziemne. Jean-Luc Godard oczywiście bez scenariusza, ale z sercem pełnym poezji i buntu. Kryminał, film drogi i satyra w jednym. „Mówisz do mnie słowami, a ja na ciebie patrzę uczuciami”. Tak patrzcie. — Paryż. Ferdinand nie znosi ani swojego małżeństwa, ani przyjęcia, na które musiał przyjść. Wychodzi z niego razem z Marianne, dawną nianią z jego domu. W jej mieszkaniu leży trup, a za dziewczyną chodzą uzbrojeni ludzie. Już nad ranem oboje jadą cudzym samochodem nad Morze Śródziemne. Nie mają żadnego planu. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1965

Jean-Luc Godard o kinie i miłości. Małżeństwo Brigitte Bardot i Michela Piccolego rozpada się w drobny mak. Scenę w łóżku dokręcono tylko dlatego, że producenci narzekali na brak pikanterii. Fritz Lang gra tu samego siebie i chce nakręcić – nomen Nolan – „Odyseję”. — Rzym. Paul Javal pisze sztuki, a na życie zarabia scenariuszami. Amerykański producent zamawia u niego poprawki do adaptacji „Odysei” Homera. Kiedy zabiera żonę Paula do swojej willi sportowym autem, Paul nie protestuje. W mieszkaniu Camille mówi mężowi, że już go nie kocha.

Rohmer umiejscowił akcję w Clermont-Ferrand, bo tam urodził się Pascal – a bohaterowie spierają się o jego zakład do rana. Akademia nominowała film do Oscara dwukrotnie. Wierzący katolik, niewierząca lekarka i rozmowa. Film, który przyniósł Rohmerowi sławę. — Clermont-Ferrand, tydzień przed Bożym Narodzeniem. Jean-Louis to religijny inżynier, który po cichu wybrał już sobie przyszłą żonę. Wpada na starego znajomego – Vidal wykłada filozofię i nie wierzy w nic. Przyjaciel zabiera go do Maud, lekarki mieszkającej samotnie, która argumentuje lepiej niż oni obaj. Potem zaczyna padać śnieg i odjeżdża ostatni autobus. Rozmowa trwa. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1970 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1971

Ona jedna – ich dwóch. Dwaj przyjaciele kochają tę samą kobietę przez dwadzieścia lat. W tym układzie nic nie jest proste. Nowa Fala do kwadratu: film pełen wolności, namiętności, anarchistycznej energii, no i oczywiście Jeanne Moreau. — Paryż, około 1912 roku. Dwaj przyjaciele – Jules, nieśmiały austriacki pisarz, i Jim, francuski intelektualista – poznają Catherine. To pełna pasji, piękna kobieta, która robi dokładnie to, na co ma ochotę. Żyją w miłosnym trójkącie, a potem rozdziela ich wojna. Jules i Catherine biorą ślub. Na jakiś czas wszyscy pozostają przyjaciółmi, ale równowaga w ich relacji wydaje się być nieosiągalna. — Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1963 Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Jeanne Moreau) | BAFTA | 1963

Ikona francuskiej nowej fali Agnès Varda o dwóch kobietach, ich przyjaźni i wspólnej walce o prawo do decydowania o własnym życiu. Feministyczna opowieść o aborcji i wolności. W swoim najbardziej politycznym filmie Varda nie traci właściwej sobie energii i humoru. — Paryż, 1962. Pauline ma siedemnaście lat i wciąż chodzi do szkoły, gdy w galerii rozpoznaje na zdjęciu dawną koleżankę. Suzanne ma dwadzieścia dwa lata, dwoje dzieci z fotografem i potrzebuje pieniędzy na aborcję, na którą nie pozwala prawo. Pauline zdobywa je, okłamując rodziców, a potem ucieka z domu, żeby śpiewać. Nie zobaczą się przez dziesięć lat. Widzą się ponownie podczas demonstracji w 1972 roku.

Truffaut w najlżejszym i najzabawniejszym wydaniu. Hymn na cześć romansów, które tak samo uskrzydlają, jak i rozbijają na kawałki. Kolejny rozdział z życia Antoine’a Doinela jest nieprzyzwoicie czarujący i pełen filmowych odniesień. — 1968 rok, Paryż. Antoine właśnie wyszedł z wojska. Próbuje przyzwyczaić się do dorosłości, ale nie idzie mu to najlepiej – ani w pracy, ani w miłości. Zostaje zatrudniony jako prywatny detektyw. Zakochuje się bez pamięci w starszej od siebie żonie handlarza butami. Christine, dawnej dziewczyny, też jeszcze nie odpuścił. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1969 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1969

Agnès Varda nakręciła najbardziej słoneczny film o niewierności chwilę przed wydarzeniami z maja 1968. Ciepłe kolory, Mozart i sielska atmosfera. Historia mężczyzny, który zakochuje się w drugiej kobiecie i zaczyna wierzyć, że może mieć jedno szczęście, nie tracąc drugiego. — Młody stolarz prowadzi wygodne, spokojne życie. Jest żonaty z uroczą kobietą, mają dwoje wspaniałych dzieci. Choć jego małżeństwo jest szczęśliwe, wdaje się w romans z kobietą poznaną podczas wyjazdu służbowego. Kiedy żona zauważa, że jest w nietypowo dobrym humorze, nie potrafi jej okłamać. Wyznaje jej niewierność. Zapewnia, że między nimi nic się nie zmieniło. — Specjalna Nagroda Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1965

Żonaty mężczyzna zakochuje się w stewardesie i wmawia sobie, że panuje nad sytuacją. Podczas tworzenia tego filmu Truffaut pisał swoją książkę wywiadów z Hitchcockiem – i to widać. Niby nie thriller, a napięcie można kroić nożem. — Znany pisarz i redaktor pisma literackiego podczas lotu do Portugalii poznaje piękną stewardesę. Kiedy przypadkiem spotykają się ponownie w hotelu, zaczyna się romans – tylko że mężczyzna jest żonaty. Potem są już tylko wykradzione godziny i hotele poza miastem. Żona pisarza zaczyna coś podejrzewać. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1964 Nominacja - Najlepszy film odrestaurowany | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2024

Nagrodzony Złotą Palmą w Cannes musical Jacques’a Demy’ego z dwudziestoletnią Catherine Deneuve i muzyką Michela Legranda. Nikt tu nie mówi. Każda kwestia jest wyśpiewana, łącznie z rozmowami o niczym w warsztacie samochodowym. Jeden z tych filmów, po których rozumiesz, dlaczego ludzie kochają kino. — Geneviève mieszka w Cherbourgu, nad sklepem z parasolkami, który prowadzi jej matka. Jest zakochana w Guyu, dwudziestoletnim mechaniku samochodowym, i potajemnie planują ślub. Matka się na to nie zgadza. Potem Guy dostaje powołanie i wyjeżdża do Algierii, a Geneviève odkrywa, że jest w ciąży. Matka namawia ją, żeby przyjęła oświadczyny zamożnego handlarza. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1964 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1965 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1966 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 1966 Nominacja – Najlepsza muzyka | Oscary | 1966 Nominacja – Najlepsza muzyka | Oscary | 1966 Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1964 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1966

Jacques Demy („Parasolki z Cherbourga”) przemalował tysiące okiennic w Rochefort, zanim nakręcił pierwsze ujęcie tego filmu. W rolach głównych Catherine Deneuve, jej siostra Françoise Dorléac i dubbingowany Gene Kelly. Oszałamiająco kolorowy romans-musical z morderstwem w tle. — Rochefort na atlantyckim wybrzeżu. Tu tańca i muzyki uczą bliźniaczki, które marzą o romansie i miłości w Paryżu. Wtedy do miasta zjeżdża letni jarmark, a z nim wozy, marynarze i objazdowa trupa. Spełnienie ich snów jest kilka ulic dalej. — Nominacja – Najlepsza muzyka | Oscary | 1969

Rewolucyjna dla kina historia miłosna z wielką historią w tle w reżyserii Alaina Resnaisa. Miłość rozkwita w Hiroszimie po wybuchu bomby atomowej: kochankowie w hotelowym pokoju opowiadają rzeczy, których nie mówi się na głos. Scenariusz, nominowany do Oscara, napisała pisarka Marguerite Duras. — Francuska aktorka przyjechała do Hiroszimy zagrać w filmie o pokoju. W kawiarni poznaje japońskiego architekta, który stracił w katastrofie całą rodzinę. Zostaje u niego na ostatnią noc przed powrotem do Paryża. Opowiada mu, co widziała w muzeum, w szpitalu, na co on powtarza jedno: niczego nie widziałaś. Nazajutrz przy herbacie aktorka zaczyna mówić o niemieckim żołnierzu z Nevers. — Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1961 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 1959 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1961 Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Emmanuelle Riva) | BAFTA | 1961

Pierwszy kolorowy film Rohmera i najbardziej erotyczny z jego cyklu „Sześć opowieści moralnych”. Reżyser nie miał pieniędzy na realizację, więc nakręcił go poza kolejnością, przy pięciu lampach i zastanym świetle. Troje ludzi w willi, a przed nimi całe lato. — Adrien jedzie do należącej do kolegi willi nad morzem i planuje całe lato nierobienia absolutnie niczego. W domu są już dwie osoby. Daniel, dawny znajomy, i Haydée, która prawie co noc sprowadza do swojej sypialni kogoś innego. Obaj umawiają się, że nie będą zwracać na nią uwagi. Adrien dość szybko orientuje się, że jest następny. — Specjalna Nagroda Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1967 Najlepszy film pełnometrażowy dla młodych widzów | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1967

Godard co rano zapisywał dialogi w zeszycie, którego nikomu nie wolno było czytać. Żeby kręcić na ulicy, operator chował się w wózku pocztowym z dziurą wyciętą na obiektyw. Dwadzieścia trzy dni zdjęć do filmu. Przed nimi kino miało zasady, po nich – możliwości. Belmondo, Seberg i filmowa anarchia. — Michel zabija na szosie policjanta i jedzie do Paryża. Tam odnajduje Patricię, Amerykankę sprzedającą gazety na Polach Elizejskich, i namawia ją na wyjazd do Włoch. Patricia się waha. Policja jest coraz bliżej. — Najlepsza reżyseria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1960 Nominacja – Najlepsza aktorka zagraniczna (Jean Seberg) | BAFTA | 1962