Kronika lat pożogi

Ahmed vs Lawrence

W roku, w którym grecki rząd odmówił «Podróży komediantów» udziału w konkursie głównym festiwalu w Cannes, Złotą Palmę zdobył algierski film, przedstawiający wydarzenia historyczne mniej więcej z tego samego okresu (1939-1954) poprzez losy biednej rodziny zmagającej się z niedolą kolonializmu. Mimo podobnej tematyki filmy oczywiście wiele dzieli: Hamina robi czysto popularne kino, bez ujęć-sekwencji i dystansu, z wyraźną osią w postaci przygód głównego bohatera, z którym się utożsamiamy; jego film przenika jednak autentyczny epicki rozmach, z kolejnymi znakomicie zaaranżowanymi scenami zbiorowymi i z postacią szalonego grabarza, który z ukosa komentuje wydarzenia, jak «błazen» w Królu Learze (i w pewnej analogii do trzech słynnych monologów w «Podróży komediantów»). Gdyby budowanie pokoju po rewolucji było równie udane, Ahmed może zdetronizowałby bardziej akademickiego «Lawrence'a z Arabii».

Wartościowy

Choć to 3 godziny filmu, trzyma cię przykutego do ekranu. Warto go zobaczyć. Wiele znaczeń. Daje do myślenia

Archeologia antykolonialnego oporu

Pisze Franz Fanon: "For us who are determined to break the back of colonialism, our historic mission is to authorize every revolt, every desperate act, and every attack aborted or drowned in blood." Z tej perspektywy film (na nowo) bada algierską walkę o niepodległość jako organiczny opór wobec przemocy kolonializmu, opowiadając Historię od dołu i szkicując stopniowe przejście od pojedynczych aktów oporu do zbiorowego i nieuniknionego powstania zbrojnego.