Wakacje pana Hulot

Gdyby był dokładnie o połowę...

... krótszy, byłby natchnionym choreograficznym poematem wysokiej estetyki. Niestety, w 90 minutach dostajemy wyjątkowo nierówny efekt, z wieloma płytkimi i głupawymi momentami obok chwil prawdziwego twórczego polotu.

????

Kompletnie tego nie załapałem. =(

WSPANIAŁE.....NA ZAWSZE

FAJNA KOMEDYJKA

Trochę śmieszy, ale też pokazuje ludzkie zachowanie na przestrzeni czasu. Podoba mi się reżyseria, bo dość dobrze opisuje ówczesne społeczeństwo.

Z oryginalnymi gagami i nostalgicznym nastrojem

Drugi film Tatiego jest chyba tym, który stoi najbliżej klasycznej definicji komedii: opowiada zabawne przygody swojego głównego bohatera, pana Hulot, podczas jego wakacji nad morzem, poprzez serię oryginalnych, błyskotliwych gagów wizualnych, które często wynikają z jego pozycji jako słabszego (np. stary gruchot) albo niezdarnego i wyobcowanego (np. płyty z jazzem, których słucha). Jednak i tutaj narracja się rozlewa, by naszkicować całe otoczenie kurortu, z obyczajowym spojrzeniem i nostalgicznym nastrojem, który nadaje dominujący ton, nigdy nie nabierając szybkiego tempa komedii, które dawałoby jej bohaterowi nadzieję, że może mu się udać i że spełni swoje pragnienia.

Cudowny!

Legendarny już pan Hulot pojawia się po raz pierwszy we francuskich kurortach i na dużym ekranie, wnosząc ze sobą powiew wrażliwości, dziecięcej naiwności i dobroci pośród banalnego mieszczańskiego życia i świata głęboko zabawnego. W WAKACJACH PANA HULOT Jacques Tati inscenizuje jedne ze swoich najbłyskotliwszych gagów i wykonuje je po mistrzowsku. Wyrafinowany humor, twórczy miks, połączenie pantomimy, slapsticku i satyry, znakomite zdjęcia i niezapomniane scenariuszowe pomysły wiezie w swoim bagażu wielki auteur i zabiera także nas w - być może - najbardziej rozkoszne wakacje europejskiego kina. Bon voyage!

Europa...

Surowe pomysły, w których odbija się profil europejskiej publiczności tamtej epoki. Nawet Lanthimos "pożyczył ujęcia" z tego źródła, jak sądzę. Oto punkt odniesienia. Nasze tempo, jak się zdaje, rozwijało się w harmonii z amerykańskim postrzeganiem tej samej epoki. Ten film każe nam podejrzewać, że nasz obrotomierz już dawno przekroczył czerwone pole.

Bez polotu

Nie kwestionuję filmowego wyczucia Jacques'a Tatiego - które jest aż nadto oczywiste np. w 'Playtime' - po prostu nie uważam świata, który tworzy, za zabawny ani choćby rozrywkowy. Kontynuując tradycję physical comedy Bustera Keatona (nie ma mowy o porównywaniu Tatiego z jednym z filarów amerykańskiego kina) i przekazując pałeczkę Rowanowi Atkinsonowi z jego postacią Mr Beana, z pewnością odciska własne piętno na światowej kinematografii, po prostu dla mnie jego non-verbal komedia jest pozbawiona inwencji innych twórców tego gatunku.