Kocham tę minimalną ilość dialogu, która pozwala skupić się na fizycznym humorze, co czyni film łatwo zrozumiałym dla każdego. Nie jest to jedynie hołd dla slapstickowych komedii kina niemego, ale także ich naturalna kontynuacja w epoce dźwiękowej, odpowiednio wykorzystująca dźwięk do kreowania otoczenia. Pan Hulot ograłby bohaterów Challengers.






















